บทที่ 88 ตกลงคบหาดูใจกันแล้ว

จีหลานเยียนมองดูโจวหยางที่หน้าแดงก่ำไปหมด ในใจก็รู้สึกอบอุ่นขึ้นมาวูบหนึ่ง แถมยังมีความรู้สึกดีใจปะปนอยู่ด้วย

ผู้ชายอย่างโจวหยาง ในสายตาของจีหลานเยียนอาจจะไม่ได้ยอดเยี่ยมที่สุด แต่รับรองได้เลยว่าเป็นอุดมคติที่สุดอย่างแน่นอน

มีความสามารถ สู้งานหนัก แถมยังรู้จักเอาใจใส่ดูแลคนอื่น

นอกจากจะไม่มีภูมิหลังที่ยิ่งใหญ่แล้ว ด้านอื่นๆ ก็ไม่ได้ด้อยไปกว่าใครเลย ดีไม่ดียังเก่งกาจกว่าคนอื่นอีกตั้งไม่รู้เท่าไหร่

นี่ก็คือเหตุผลหลักที่ทำให้จีหลานเยียนถูกใจโจวหยาง

ถ้าไม่ถูกใจ จีหลานเยียนจะยอมมาเป็นคนขับรถให้โจวหยางได้ยังไง? จะยอมตกลงย้ายเข้ามาอยู่ในบ้านพักตากอากาศกับโจวหยางได้ยังไง?

ยิ่งไม่ต้องพูดถึงเรื่องที่ยอมตามโจวหยางกลับไปบ้านเกิดเลย ดังนั้นลึกๆ ในใจของจีหลานเยียนจึงถือว่าโจวหยางเป็นแฟนหนุ่มของตัวเองมาตั้งนานแล้ว

"โจวหยาง นี่คุณกำลังสารภาพรักกับฉันอยู่เหรอคะ?"

จีหลานเยียนเป็นคนวางตัวดีงามสง่าผ่าเผย ดังนั้นจึงไม่มีท่าทีขวยเขินบิดไปบิดมาเหมือนเด็กผู้หญิงทั่วไป ถึงแม้จะมีความเขินอายอยู่บ้าง แต่เรื่องบางเรื่องมาถึงขั้นนี้แล้วก็ต้องพูดให้ชัดเจน

พอได้ยินจีหลานเยียนถามแบบนี้ โจวหยางก็พยักหน้ารัวๆ ราวกับไก่จิกข้าวสารทันที

"แล้วคุณรู้มูลค่าของหยกเจไดต์ก้อนนี้ไหมคะ?"

โจวหยางพยักหน้าต่อ

"โจวหยางคะ สถานการณ์ที่บ้านของฉันคุณก็รู้ดี คุณมีความมั่นใจและมีความสามารถพอที่จะรับมือไหมคะ?"

"คุณอย่าเอาแต่พยักหน้าสิ ฉันอยากให้คุณบอกฉันมาตรงๆ!"

พอได้ยินคำพูดนี้ของจีหลานเยียน โจวหยางก็กัดฟันกรอด ยอมทิ้งหน้าตาความอายไปเลย!

"หลานเยียน ไม่ว่าจะมีความกดดันอะไร ผมก็ยินดีจะยืนหยัดอยู่ข้างหน้าคุณ ผมจะเป็นร่มโพธิ์ร่มไทรคอยปกป้องคุณเอง"

"ผมมั่นใจว่าจะปกป้องคุณได้ ใครกล้ารังแกคุณ ผมจะเอาชีวิตเข้าแลก ผมจะรับผิดชอบหาเงินเลี้ยงครอบครัว ส่วนคุณก็รับหน้าที่สวยวันสวยคืนไปก็พอ!"

"มาเป็นแฟนผมเถอะนะหลานเยียน!"

โจวหยางพูดจบก็ยื่นหยกเจไดต์สีเขียวจักรพรรดิมูลค่ามหาศาลประเมินค่ามิได้ก้อนนี้ให้จีหลานเยียนอีกครั้ง

จีหลานเยียนไม่ได้ยื่นมือไปรับ แต่กลับโผเข้ากอดโจวหยางโดยตรง เวลานี้เธอรู้สึกซาบซึ้งใจเป็นอย่างมาก

อันที่จริงการที่จีหลานเยียนเลือกโจวหยาง มันมีความเกี่ยวข้องกับประสบการณ์ชีวิตของผู้หญิงคนนี้ด้วย

ในช่วงเวลาที่มืดมนที่สุดในชีวิตของจีหลานเยียน โจวหยางก็ปรากฏตัวขึ้น ในช่วงเวลาที่สิ้นหวังไร้ที่พึ่งที่สุด โจวหยางก็มอบความหวังให้เธอ แถมยังมอบแทบจะทุกอย่างที่เธอต้องการให้ด้วย

ดังนั้นอ้อมกอดนี้ จึงเป็นการบ่งบอกว่าในที่สุดทั้งสองคนก็มีจุดเริ่มต้นที่ดีต่อกันแล้ว

การกอดนี่มันเป็นเรื่องที่แปลกประหลาดมาก ไม่ว่าเมื่อไหร่ที่ผู้ชายกับผู้หญิงกอดกัน สิ่งแรกที่ผุดขึ้นมาในหัวก็คือการจูบปาก

ถ้าขั้นตอนนี้สำเร็จลุล่วงไปได้ ขั้นตอนที่สองแทบจะร้อยเปอร์เซ็นต์เลยก็คือ มือของผู้ชายจะเริ่มขยับ

มือข้างหนึ่งเลื่อนไปด้านหลัง มืออีกข้างเลื่อนขึ้นด้านบน แถมยังแม่นยำยิ่งกว่าระบบนำทางดาวเทียมเสียอีก

ตอนนี้โจวหยางก็กำลังเป็นแบบนั้น กว่าจีหลานเยียนจะรู้ตัว มือปลาหมึกของโจวหยางก็...

ใบหน้าของจีหลานเยียนแดงซ่านขึ้นมาทันที นี่มันกลางแสกๆ เลยนะ!

โชคดีที่ในจังหวะเข้าด้ายเข้าเข็ม โทรศัพท์มือถือของโจวหยางก็ดังขึ้นมาพอดี

"โจวหยาง รีบรับโทรศัพท์สิคะ!"

คำเตือนของจีหลานเยียน ทำให้โจวหยางที่ตอนแรกกะจะแกล้งทำเป็นหูทวนลมยิ่งรู้สึกหงุดหงิดงุ่นง่านเข้าไปใหญ่

ทำได้เพียงปล่อยจีหลานเยียนออกจากอ้อมกอดอย่างแสนเสียดาย จากนั้นก็ล้วงโทรศัพท์มือถือออกมาพลางสบถด่าในใจ

สายที่โทรเข้ามาคือแม่ของเขานั่นเอง แม่นี่ช่างสรรหาเวลามากวนใจจริงๆ เอาแต่คอยขัดขวางจังหวะดีๆ ของลูกชายอยู่เรื่อย

โจวหยางแอบบ่นในใจ แต่ก็ยอมกดรับสาย

"ฮัลโหลครับแม่!"

"อะไรนะครับ? ลูกพี่ลูกน้องจะมาหาเหรอ? ลูกพี่ลูกน้องคนไหนครับ?"

"เอาเถอะครับ! ถ้าเธอมาถึงแล้วก็ให้เธอโทรหาผมก็แล้วกัน!"

โจวหยางวางสาย คิ้วก็ขมวดเข้าหากันทันที

"โจวหยาง เป็นอะไรไปคะ?"

โจวหยางส่ายหน้ายิ้มขื่นๆ จากนั้นก็เล่าเนื้อหาในโทรศัพท์ให้ฟังคร่าวๆ

โจวหยางมีน้าชายหนึ่งคน แล้วก็มีน้าสาวอีกหนึ่งคน น้าสาวมีลูกชายหนึ่งคน ลูกสาวสองคน

ลูกสาวคนโตก็คือลูกพี่ลูกน้องของโจวหยาง ช่วงนี้ปิดเทอมฤดูร้อนอยู่บ้านพอดี คราวนี้พอได้ยินว่าโจวหยางหาเงินได้ แถมยังซื้อทั้งบ้านทั้งรถ ก็เลยอยากจะมาเที่ยวหา

แล้วก็ถือโอกาสมาดูว่าพอจะหางานทำแถวนี้ได้ไหม แน่นอนว่านี่คือสิ่งที่แม่เล่าให้ฟังทางโทรศัพท์ ส่วนสถานการณ์จริงๆ จะเป็นยังไง ตอนนี้โจวหยางก็ยังไม่แน่ใจนัก

แต่ต้องยอมรับเลยว่านี่มันคือตัวปัญหาชัดๆ

"โจวหยาง ฉันจำได้ว่าคุณเคยบอกว่า ครอบครัวของคุณน้ากับคุณลุงใหญ่ ความจริงแล้วความสัมพันธ์กับครอบครัวของคุณก็ไม่ได้ดีอะไรมากมายใช่ไหมคะ?"

โจวหยางพยักหน้ารับพลางตอบว่า:

"จะว่าดีหรือแย่ก็คงพูดได้ไม่เต็มปากหรอกครับ ยังไงซะการจะให้ยืมเงินหรือไม่ จะช่วยหรือไม่ช่วย มันก็เป็นสิทธิของพวกเขา ไม่ใช่หน้าที่ที่ต้องทำ"

"บอกได้แค่ว่า คนเรามันก็มองโลกตามความเป็นจริงกันทั้งนั้นแหละครับ ตอนที่คุณต้องกัดก้อนเกลือกิน ไม่มีใครมาถามหรอกว่าเหนื่อยไหม แต่ตอนที่คุณได้กินเนื้อ ก็มักจะมีคนมาถามว่าอร่อยหรือเปล่า"

"ถ้าผมยังตกอับไม่ได้เรื่องได้ราวเหมือนเมื่อก่อน ต่อให้เป็นลูกพี่ลูกน้องคนไหนก็ไม่มีใครมาเหลียวแลหรอกครับ!"

"แต่พอได้ดิบได้ดีขึ้นมา บรรดาญาติโกโหติกาพวกนี้ ก็พากันแห่มาสร้างความรำคาญให้เห็นนี่แหละครับ!"

จีหลานเยียนนั่งฟังอยู่เงียบๆ สิ่งที่โจวหยางพูดมาก็มีเหตุผล คนเราเกิดมาก็ต้องมองความจริงแบบนี้นี่แหละ

แต่สิ่งที่ทำให้จีหลานเยียนรู้สึกประหลาดใจที่สุดก็คือ โจวหยางพูดประโยคหนึ่งที่แฝงไปด้วยปรัชญาอันลึกซึ้งออกมา:

[ตอนที่คุณต้องกัดก้อนเกลือกิน ไม่มีใครมาถามหรอกว่าเหนื่อยไหม แต่ตอนที่คุณได้กินเนื้อ ก็มักจะมีคนมาถามว่าอร่อยหรือเปล่า]

ประโยคนี้พูดได้มีเหตุผลมากๆ

"โจวหยางคะ จะมาก็ปล่อยให้มาเถอะค่ะ ยังไงซะที่นี่ก็มีห้องตั้งเยอะแยะ ถึงเวลาลูกพี่ลูกน้องของคุณมาถึง ก็ให้เธอพักอยู่สักสองสามวัน เลี้ยงข้าวเธอสักสองสามมื้อ แล้วก็พาเธอไปเที่ยวเล่นสักหน่อย"

"มันก็ไม่ได้สิ้นเปลืองเงินทองอะไรมากมายหรอกค่ะ เป็นผู้หญิงเหมือนกัน ถึงเวลาปล่อยให้เป็นหน้าที่ฉันจัดการเอง ฉันจะพาเธอไปเดินช้อปปิ้ง ซื้อเสื้อผ้าสักสองสามชุด รองเท้าสักสองสามคู่ แค่นี้ก็เรียบร้อยแล้วค่ะ!"

ในเมื่อจีหลานเยียนพูดมาขนาดนี้ โจวหยางจะพูดอะไรได้อีกล่ะ?

ไม่ว่าจะพูดยังไง คนคนนี้ก็คือลูกพี่ลูกน้องของเขา ไม่เห็นแก่หน้าพระก็ต้องเห็นแก่หน้าเจ้า ต้อนรับขับสู้สักหน่อยก็เป็นเรื่องสมควรแล้ว

"งั้นตกลงครับ นี่ก็สายมากแล้ว พวกเราไปกินมื้อเที่ยงกันเถอะ!"

"กินมื้อเที่ยงเสร็จ ผมยังต้องไปหาอาจารย์อีกหน่อย ไปคุยเรื่องร้านขายของเก่าสักหน่อยน่ะครับ"

จีหลานเยียนส่งเสียง "อืม" รับคำ จากนั้นก็เก็บหยกเจไดต์สีเขียวจักรพรรดิก้อนนั้นไป ของสิ่งนี้ใช้คำว่าประเมินค่ามิได้มาบรรยายก็ไม่ถือว่าพูดเกินจริงเลยสักนิด

"โจวหยางคะ พวกเราไปซื้อตู้เซฟกันเถอะ เอาแบบใบใหญ่ๆ หน่อยนะคะ"

"วันข้างหน้าที่บ้านจะต้องมีพวกเครื่องประดับ พวกอัญมณีล้ำค่าอะไรทำนองนั้นแน่นอน พวกเราก็ต้องมีที่เก็บให้เป็นสัดเป็นส่วน ถึงแม้หมู่บ้านจัดสรรนี้จะปลอดภัยมากก็เถอะ แต่ถ้ามีของมีค่าเยอะเกินไป ยังไงก็ต้องเป็นที่หมายปองของคนอื่นอยู่ดีค่ะ"

"คุณดูในทีวีสิคะ ข่าวออกจะออกบ่อยไป กล้องวงจรปิดในหมู่บ้านจัดสรรน่ะ ปกติก็ใช้งานได้ดีอยู่หรอก แต่พอเกิดเรื่องอะไรขึ้นมา กล้องวงจรปิดพวกนั้นก็พากันเสียหมด"

"เพราะงั้นเราก็ซื้อตู้เซฟใบใหญ่ๆ มาสักใบเถอะ ยังไงซะที่นี่ก็มีห้องตั้งเยอะแยะ พวกเราก็แบ่งห้องใดห้องหนึ่งมาไว้เก็บของพวกนี้โดยเฉพาะไปเลย"

"นอกจากนี้ก็ยังมีพวกของเก่าของคุณอีก ของชิ้นไหนมีราคาก็เอาไปเก็บไว้ในตู้เซฟได้ แล้วก็รอบๆ บ้านพักตากอากาศ ทั้งหน้าบ้านและหลังบ้าน พวกเราก็ควรจะติดกล้องวงจรปิดเพิ่มอีกสักสองสามตัวนะคะ"

"ถ้าทำแบบนี้ โดยพื้นฐานก็รับรองได้เลยว่าปลอดภัยไร้กังวลแน่นอน คุณคิดว่าไงคะ?"

โจวหยางลองคิดทบทวนดู ก็รู้สึกว่าข้อเสนอนี้ดีมากๆ

ถึงแม้บนตัวโจวหยางจะมีกระถางหรูอี้พกติดตัวอยู่ ซึ่งมันสามารถใช้เก็บของได้จริงๆ ก็เถอะ

แต่มันก็เป็นไปไม่ได้ที่จะเอาทุกสิ่งทุกอย่างยัดเข้าไปในนั้น แถมเวลาอยู่ต่อหน้าคนเยอะๆ การจะหยิบออกมามันก็ไม่สะดวก

ดังนั้นการมีตู้เซฟไว้ที่บ้านสักใบก็ถือว่าใช้งานได้จริงมากๆ ระดับความปลอดภัยของหมู่บ้านจัดสรรแห่งนี้ก็ถือว่าสูงมาก

การนำเงินสด หยกเจไดต์ หรือพวกเครื่องประดับทองและเงินที่ยังไม่ได้ใช้ รวมถึงของเก่าและภาพวาดพู่กันจีนที่มีน้ำหนักมากหรือมีมูลค่าสูงไปเก็บไว้ในตู้เซฟ ก็เป็นเรื่องที่สะดวกสบายจริงๆ

อย่างเช่น ภาพวาดพู่กันจีนของเจิ้งป่านเฉียว แล้วก็กระถางธูปเซวียนเต๋อ เป็นต้น ขืนพกติดตัวไว้ตลอดเวลาก็คงไม่ค่อยสะดวกนัก

ส่วนเรื่องกล้องวงจรปิด อันที่จริงก็ไม่ค่อยจำเป็นเท่าไหร่ เพราะตอนที่ตกแต่งบ้านพักตากอากาศหลังนี้ เขาก็ติดตั้งเอาไว้แต่แรกแล้ว

แต่ในเมื่อจีหลานเยียนบอกว่าต้องติด ก็ไม่มีสิทธิ์ไปโต้แย้งอะไรได้

"ตกลงครับ เรื่องนี้ผมฟังภรรยาคนเก่งของผม! คุณจัดการตามเห็นสมควรได้เลย!"

"เดี๋ยวผมโอนเงินเข้าบัตรให้คุณเพิ่มอีกสักสองสามล้านหยวน คุณเอาไปใช้จ่ายได้เต็มที่เลย!"

จีหลานเยียนที่กำลังขับรถอยู่ หันมาถลึงตาใส่โจวหยางทันที

"คนหน้าไม่อาย ใครเป็นภรรยาของคุณยะ?"

"ฉันว่าหน้าคุณนี่หนายิ่งกว่ากำแพงเมืองจีนอีกนะ ไม่สิ หนายิ่งกว่าตรงมุมกำแพงเมืองจีนเสียอีก!"

"ถุย!"

โจวหยางหัวเราะแหะๆ ทุกสิ่งทุกอย่างขอแค่มีจุดเริ่มต้นที่ดีก็พอแล้ว เรียกภรรยาครั้งแรกแล้วโดนรังเกียจ

ถ้าอย่างนั้นก็เรียกบ่อยๆ เข้า เดี๋ยวมันก็กลายเป็นความเคยชินไปเองโดยธรรมชาติ โจวหยางตั้งใจจะใช้วิธีนี้นี่แหละ เพื่อให้จีหลานเยียนค่อยๆ ปรับตัวให้คุ้นชิน