บทที่ 87 สารภาพรัก

โจวหยางยักไหล่ เขาก็แค่พูดเสนอแนะไปอย่างนั้นเอง ส่วนคนอื่นจะทำยังไง มันก็เป็นเรื่องของพวกเขา สิ่งที่เขาทำได้ก็มีเพียงเท่านี้แหละ หลังจากทักทายกันพอเป็นพิธี โจวหยางก็ขอตัวเดินจากมา แต่พอเดินไปได้สักพัก เขาก็หันกลับไปมองแวบหนึ่ง เห็นหลิวเจียฉีกำลังคุยโทรศัพท์ขอคำปรึกษาจากเบื้องบนอยู่ ด้วยเหตุนี้ โจวหยางจึงหมดอารมณ์ที่จะเดินหาของหลุดจำนำต่อ เขาเรียกแท็กซี่คันหนึ่งแล้วมุ่งหน้าตรงไปที่ถนนหินหยกดิบทันที การมาครั้งนี้เป้าหมายของเขาไม่ใช่เพื่อหาเงิน แต่เพื่อควักเงินซื้อหยกเจไดต์ก้อนใหญ่ๆ กลับไปดูดซับพลังงานต่างหาก โจวหยางมีความรู้สึกสังหรณ์ใจว่า กระถางหรูอี้ใบนี้ต้องไม่ธรรมดาอย่างแน่นอน มันจะต้องมีฟังก์ชันอะไรซ่อนอยู่อีกแน่ๆ แล้วจะปลดล็อกฟังก์ชันที่ซ่อนอยู่พวกนี้ได้ยังไงล่ะ? คิดไปคิดมา โจวหยางก็นึกออกเพียงความเป็นไปได้เดียว นั่นก็คือการอัปเกรด ดังนั้น เขาจึงต้องการหยกเจไดต์จำนวนมหาศาลเพื่อนำมาดูดซับพลังงาน มีเพียงวิธีนี้เท่านั้นถึงจะทำให้ตัวเองแข็งแกร่งขึ้นได้ หยกเจไดต์ที่เขาดูดซับพลังงานไปก่อนหน้านี้ ส่วนหนึ่งร่างกายของเขาดูดซับเอาไว้เอง อีกส่วนหนึ่งก็ถูกนำไปใช้เพื่อช่วยนวดข้อเท้าให้จีหลานเยียน และส่วนที่เหลือ หลักๆ ก็นำไปใช้ซ่อมแซมภาพวาดพู่กันจีนชิ้นนั้น รวมถึงกระถางธูปเซวียนเต๋อที่กำลังซ่อมแซมอยู่ในตอนนี้ หลังจากนั้นก็ยังมีเศษกระเบื้องที่เพิ่งได้มาเมื่อกี้อีก ของพวกนี้ล้วนต้องใช้หยาดหยดวิญญาณในการซ่อมแซมทั้งสิ้น ดังนั้น เขาจึงจำเป็นต้องไปที่ถนนหินหยกดิบให้ได้! เป้าหมายในครั้งนี้ของเขาชัดเจนมาก นั่นคือการหาหยกเจไดต์ก้อนใหญ่ๆ สักก้อน เพื่อดูดซับพลังงานจากหยกเจไดต์มาปรับปรุงสมรรถภาพร่างกายของตัวเองให้มากขึ้น ดังนั้นคุณภาพของหยกเจไดต์จึงไม่ใช่สิ่งสำคัญที่สุด เพราะคุณภาพจะดีหรือแย่ ก็ไม่ได้มีความเกี่ยวข้องกับปริมาณหยาดหยดวิญญาณเลย ตอนนี้โจวหยางก็ถือว่ามีเงินแล้ว ดังนั้นการควักเงินสักไม่กี่แสนหยวนจึงไม่ใช่ปัญหา ยังไงซะเรื่องแบบนี้ก็ไม่ได้จำเป็นต้องทำทุกวันเสียหน่อย อีกด้านหนึ่ง เวลานี้จีหลานเยียนกำลังนั่งคุยธุระอยู่ในห้องทำงานของเจียงเสวี่ยหรู ยังไงซะการซื้อขายครั้งนี้ก็มีมูลค่ามากกว่าสิบล้านหยวน เงินกว่าสิบล้านหยวน ไม่ว่าจะอยู่ในสายตาใคร มันก็คือเงินก้อนโตทั้งนั้น ดังนั้นหลังจากที่ทั้งสองคนปรึกษาหารือกัน สุดท้ายก็ปิดดีลกันไปที่ราคาสิบสองล้านห้าแสนหยวน ตามข้อตกลง เงินก้อนนี้จะต้องโอนเข้าบัญชีภายในสามวัน แต่เนื่องจากนี่คือการร่วมมือกันอย่างเป็นทางการครั้งแรก เจียงเสวี่ยหรูจึงแจ้งฝ่ายการเงินให้ทำการโอนเงินทันที หลังจากโอนเงินเสร็จเรียบร้อย ลำดับต่อไปก็คือการพูดคุยเรื่องส่วนตัวระหว่างทั้งสองคน

"หลานเยียน เธอรู้จักกับโจวหยางได้ยังไงเหรอ เล่าให้ฉันฟังหน่อยสิ?"

เจียงเสวี่ยหรูเอ่ยถามประโยคนี้ด้วยท่าทีราวกับถามไถ่ไปอย่างนั้น แต่จีหลานเยียนกลับตอบกลับมาได้อย่างแยบยลยิ่งกว่า

"อย่าให้พูดถึงเลยค่ะ โจวหยางคนนี้น่ะ เจ้าเล่ห์เพทุบายจะตายไป!" "ตอนนั้นฉันกับเขายังไม่ค่อยสนิทกันเท่าไหร่ มีอยู่ครั้งหนึ่งฉันรู้สึกไม่ค่อยสบาย หมอนี่ก็ดึงดันจะพาฉันไปส่งโรงพยาบาลให้ได้ วิ่งเต้นจัดการนู่นนี่นั่นให้สารพัด ตอนแรกฉันก็หลงคิดว่าเขาหวังดีจริงๆ นะคะ" "แต่ผลสุดท้ายคุณลองเดาสิคะว่าเกิดอะไรขึ้น?" "หมอนี่กลับมาหวังเคลมฉันซะงั้น เฮ้อ ฉันมันก็ใสซื่อเกินไป ตอนนั้นไม่ได้ระวังตัว ก็เลยหลงกลหมอนี่เข้าเต็มเปา ตอนนี้ฉันล่ะเสียใจจนแทบตายอยู่แล้วค่ะ!"

คำพูดชุดนี้ของจีหลานเยียน ฟังเผินๆ เหมือนจะรู้สึกคับแค้นใจอย่างหนัก เหมือนโดนโจวหยางหลอกลวงอะไรทำนองนั้น แต่ถ้าลองตั้งใจฟังดีๆ จะพบว่าในน้ำเสียงแฝงความรู้สึกโอ้อวดเอาไว้ด้วย ซึ่งสามารถสังเกตเห็นได้จากสีหน้าท่าทางของเธอ

"หลานเยียน หรือว่าเธอมีความหมายว่า เธอกับโจวหยางได้..."

อันที่จริงคำถามนี้ของเจียงเสวี่ยหรูก็ถือว่าถามได้ตรงประเด็นจนค่อนข้างจะโจ่งแจ้งแล้ว จีหลานเยียนถึงกับทำตัวไม่ถูกในทันที แถมยังแสร้งทำเป็นขวยเขินอายม้วนแบบเด็กสาวขึ้นมาอีกด้วย

"พูดถึงเรื่องนี้ฉันก็ยังโมโหไม่หายเลยค่ะ เมื่อไม่กี่วันก่อนตอนที่เขากลับบ้านเกิด เขาตื๊อจะให้ฉันกลับไปด้วยให้ได้ ตอนนั้นฉันก็ไม่ได้คิดอะไรมาก ก็เลยตอบตกลงไป" "แล้วคุณลองเดาสิคะว่าเกิดอะไรขึ้น?"

เจียงเสวี่ยหรูให้ความร่วมมือด้วยการเอ่ยถามกลับไปว่า: "เกิดอะไรขึ้นเหรอ?"

ตอนนี้สีหน้าท่าทางของจีหลานเยียนยิ่งดูภาคภูมิใจและโอ้อวดมากขึ้นไปอีก

"หมอนี่หน้าด้านไร้ยางอายสุดๆ ไปเลยค่ะ ฉันล่ะอายจนไม่อยากจะพูดถึงเลย" "สรุปก็คือ ฉันถือว่าหลวมตัวขึ้นเรือโจรไปแล้วค่ะ ตอนนี้จะมานั่งเสียใจก็คงไม่ทันแล้วล่ะ!"

ความน่าหงุดหงิดของเจียงเสวี่ยหรูก็อยู่ตรงนี้นี่แหละ จีหลานเยียนพูดมาตั้งนานสองนาน จะเรื่องจริงหรือเรื่องโกหกก็ช่างเถอะ แต่มันไม่มีประเด็นสำคัญอะไรเลย เอาแต่พูดอ้อมค้อมคลุมเครือ ตกลงแล้วความสัมพันธ์ของทั้งสองคนอยู่ในขั้นไหน ผู้หญิงคนนี้ก็ไม่ยอมบอกให้ชัดเจน

"เสวี่ยหรูคะ วันนี้เอาไว้แค่นี้ก่อนก็แล้วกันนะคะ!" "นี่ก็สายมากแล้ว ฉันต้องไปหาโจวหยางแล้วล่ะ เขากำชับไว้ว่าถ้าธุระเสร็จเมื่อไหร่ให้รีบไปหาเขาทันที ผู้ชายคนนี้น่ารำคาญจะตายไป!" "ห่างกันนิดห่างกันหน่อยก็ไม่ได้ ทำตัวติดหนึบเป็นตังเมเลย ถ้าฉันขืนไปช้าล่ะก็ เขาต้องโทรมาตามจิกแน่ๆ ค่ะ"

วันนี้เจียงเสวี่ยหรูถือว่าโดนป้อนอาหารหมาแบรนด์หลานเยียนเข้าไปเต็มๆ แถมยังกินจนอิ่มแปล้เลยด้วย! คำพูดเหล่านี้ของจีหลานเยียนในวันนี้ อันที่จริงเธอจงใจพูดออกมา เธอเดาออกตั้งนานแล้วว่าเจียงเสวี่ยหรูคนนี้ไม่ได้หวังดีอะไร อายุอานามก็ตั้งป่านนี้แล้ว ยังจะมาจ้องงาบโจวหยางอีก อยากจะกินหญ้าอ่อนงั้นเหรอ จีหลานเยียนอย่างเธอมีหรือจะยอม? ดังนั้น เมื่อเช้านี้เธอจึงเป็นคนกำกับและแสดงละครฉากนี้ขึ้นมาเอง ซึ่งเธอก็มองว่ามันเป็นละครที่สมบูรณ์แบบมาก โจวหยางก้มมองเวลา ใกล้จะสิบเอ็ดโมงแล้ว เขาตั้งใจจะโทรหาจีหลานเยียน แต่จังหวะนั้นเอง เขาก็เห็นข้อความแจ้งเตือนในโทรศัพท์มือถือ มียอดเงินโอนเข้ามาสิบสองล้านห้าแสนหยวน! เงินก้อนนี้ถูกโอนมาจากบัญชีเดียวกับเงินหลายก้อนก่อนหน้านี้ ดังนั้นโจวหยางจึงรู้ทันทีว่าใครเป็นคนโอนเงินก้อนนี้มาให้ ดูเหมือนว่าจีหลานเยียนจะเก่งเรื่องการเจรจาธุรกิจมากกว่าเขาจริงๆ ผู้หญิงคนนี้ไม่เลวเลย เสียอย่างเดียวคือไม่รู้ว่าเมื่อไหร่จะได้... เขาหาที่ลับตาคน แล้วจัดการนำหยกเจไดต์ก้อนใหญ่สองก้อนเก็บเข้าไปในกระถางหรูอี้ทันที ยังเหลือหินหยกดิบขนาดเท่าลูกบาสเกตบอลอยู่อีกก้อน หินก้อนนี้เขาจะถือกลับไปแบบเปิดเผย เมื่อเช้านี้เขาไม่ได้ตั้งใจจะมาพนันหินหยกเพื่อหาเงินจริงๆ แต่มันช่วยไม่ได้ที่ดวงเขาดันดี ตอนที่กำลังจะกลับ ก็บังเอิญไปเห็นหินก้อนนี้เข้า ดังนั้นโจวหยางจึงซื้อมาโดยไม่ลังเล และก็ไม่ได้คิดจะผ่าหินตรงนั้นเลยแม้แต่น้อย หินก้อนนี้เขาตั้งใจจะมอบเป็นของขวัญให้กับจีหลานเยียน เขารู้จักกับจีหลานเยียนมาได้พักใหญ่แล้ว แต่จนถึงตอนนี้เขาก็ยังไม่เคยมอบของขวัญที่ดูเป็นชิ้นเป็นอันให้เธอเลย ดังนั้น หยกเจไดต์ที่ซ่อนอยู่ในหินก้อนนี้ ก็คือของขวัญที่โจวหยางเตรียมไว้มอบให้จีหลานเยียนนั่นเอง ในจังหวะที่โจวหยางกำลังเตรียมจะโทรศัพท์ จีหลานเยียนก็ขับรถมาถึงพอดี

"โจวหยาง ได้รับเงินหรือยังคะ?"

คำถามนี้ของจีหลานเยียน อันที่จริงก็คือการแกล้งถามทั้งๆ ที่รู้อยู่แล้ว จุดประสงค์ก็เพื่อให้โจวหยางเอ่ยปากชมเธอสักหน่อยนั่นแหละ ยังไงซะโจวหยางก็ตั้งราคาไว้ที่สิบเอ็ดล้านหยวน แต่เธอสามารถเรียกเงินกลับมาได้ตั้งสิบสองล้านห้าแสนหยวน ซึ่งก็เท่ากับได้เพิ่มมาตั้งล้านห้าแสนหยวนเชียวนะ ถ้าโจวหยางไม่ยอมชมเธอสักหน่อย มันก็คงผิดวิสัยเกินไปแล้ว

"อืม ได้รับแล้วครับ!" "คุณเปิดกระโปรงหลังให้หน่อยสิ ผมจะเอาหินก้อนนี้ใส่เข้าไป!"

ท่าทีตอบรับอย่างราบเรียบไม่แยแสของโจวหยาง ทำให้จีหลานเยียนรู้สึกไม่พอใจอย่างมาก เพราะเขาไม่ยอมชมเธอ! ดังนั้น ตลอดทางกลับบ้าน จีหลานเยียนจึงทำปากยื่นปากยาว เห็นได้ชัดเลยว่ากำลังแสดงท่าที 'ฉันงอนแล้วนะ' ให้เห็น โจวหยางรู้สึกพูดไม่ออก วันนี้เขาไปทำอะไรผิดมางั้นเหรอ? หรือว่าวันนั้นของเดือนจะมา? ด้วยความทนไม่ไหว เขาจึงแอบเปิดตาทิพย์มองดูแวบหนึ่ง... พอมองปุ๊บ โจวหยางก็รู้สึกร้อนผ่าวที่จมูกขึ้นมาทันที อีกแค่นิดเดียวเลือดกำเดาก็แทบจะพุ่งกระฉูดออกมาแล้ว ดูท่าคงต้องรีบจัดการปัญหาความโสดให้จบๆ ไปเสียแล้ว ไม่อย่างนั้นใครมันจะไปทนไหวล่ะ! พอกลับมาถึงบ้านพักตากอากาศ โจวหยางก็ไม่ได้ทำอะไรเลย เริ่มลงมือผ่าหินทันที โดยมีจีหลานเยียนยืนดูอยู่ข้างๆ เวลานี้ ภายในใจของเธอสบถด่าโจวหยางไปแล้วไม่รู้กี่ตลบ ยังไงซะมีสาวสวยหุ่นเซี้ยะยืนอยู่ตรงหน้า เขากลับไม่สนใจใยดีเลยสักนิด ในสายตาเขามีแต่ก้อนหินพังๆ ก้อนนี้เท่านั้น คุณว่ามันน่าโมโหไหมล่ะ? ในขณะที่จีหลานเยียนกำลังแอบสบถด่าอยู่ในใจ โจวหยางก็ค่อยๆ สกัดเอาหยกเจไดต์ก้อนนั้นออกมาได้แล้ว เมื่อหยกเจไดต์ก้อนนี้ปรากฏแก่สายตา จีหลานเยียนก็ถึงกับนั่งไม่ติด สาเหตุก็เป็นเพราะหยกเจไดต์ก้อนนี้มีมูลค่ามหาศาลเกินไป ใช่แล้ว นี่คือหยกเจไดต์สีเขียวจักรพรรดิ แถมยังมีขนาดใหญ่เท่าชามข้าว มิน่าล่ะหมอนี่พอกลับมาถึงก็เอาแต่ตั้งหน้าตั้งตาผ่าหิน ตลอดทางก็ไม่ยอมพูดจาด้วย แถมเธองอนอยู่หมอนี่ก็ยังไม่สังเกตเห็นอีก ที่แท้ความสนใจทั้งหมดของเขาก็ไปจดจ่ออยู่ที่หยกเจไดต์สีเขียวจักรพรรดิก้อนนี้นี่เอง ถ้าอย่างนั้น เรื่องราวทั้งหมดก็ฟังดูมีเหตุผลขึ้นมาแล้วล่ะ!

"หลานเยียน ของชิ้นนี้ผมให้คุณครับ!"

โจวหยางยื่นหยกเจไดต์สีเขียวจักรพรรดิก้อนนี้ไปตรงหน้าจีหลานเยียน ใช่แล้ว ทันทีที่เห็นหินก้อนนี้ ความคิดแรกของโจวหยางก็คือการมอบมันให้กับผู้หญิงคนนี้ เขาต้องการจะสั่งทำชุดเครื่องประดับหยกเจไดต์สีเขียวจักรพรรดิให้จีหลานเยียน ซึ่งต้องเป็นแบบครบชุดด้วย โดยทั่วไปชุดเครื่องประดับแบบครบชุดจะประกอบด้วย 5 ชิ้น ได้แก่ ต่างหูสองข้างนับเป็นหนึ่งชิ้น สร้อยคอหนึ่งเส้นนับเป็นหนึ่งชิ้น แหวนหนึ่งวงนับเป็นหนึ่งชิ้น และกำไลข้อมือสองวงนับเป็นสองชิ้น นี่แหละคือที่เรียกว่าชุดเครื่องประดับ 5 ชิ้น

"ให้ฉันเหรอคะ?"

จีหลานเยียนถึงกับตั้งตัวไม่ทันไปชั่วขณะ สาเหตุหลักก็เพราะของชิ้นนี้มันล้ำค่าเกินไป อย่าเพิ่งพูดถึงหยกเจไดต์ก้อนใหญ่เบ้อเริ่มขนาดนี้เลย เอาแค่ชุดเครื่องประดับหยกเจไดต์สีเขียวจักรพรรดิครบชุด มันก็มีราคาสูงลิ่วจนประเมินค่าไม่ได้แล้ว พูดแบบไม่เกินจริงเลย ต่อให้มีทรัพย์สินเท่าที่โจวหยางมีอยู่ตอนนี้ ก็ใช่ว่าจะสามารถซื้อเครื่องประดับชุดนี้ได้ แล้วจะไปนับประสาอะไรกับหยกเจไดต์ทั้งก้อนแบบนี้ล่ะ

"อืม ให้คุณครับ!" "อันที่จริงผมตั้งใจจะมอบของดีๆ ให้คุณมาตั้งนานแล้ว เพียงแต่ยังหาของที่เหมาะสมไม่ได้สักที" "หยกเจไดต์ที่ขายให้เจียงเสวี่ยหรูไปคราวก่อนมันก้อนเล็กเกินไป ช่วงสองสามวันนี้ผมก็เลยคอยสังเกตดูมาตลอด อยากจะหาหินที่มันก้อนใหญ่กว่านี้หน่อย" "วันนี้ก็ถือว่าดวงดีครับ เพราะงั้น..." "หลานเยียน อันที่จริงผมชอบคุณนะครับ!"

ในที่สุดโจวหยางก็ยอมเปิดปากสารภาพความในใจที่เก็บงำมาเนิ่นนานออกไปจนได้ แต่หลังจากพูดออกไปแล้ว ในใจของเขากลับรู้สึกหวั่นวิตกอย่างบอกไม่ถูก!