บทที่ 86 มาสาย

โจวหยางนึกไม่ถึงเลยว่าวันนี้ตัวเองจะดวงดีขนาดนี้

เพิ่งจะมาถึงก็ได้ของหลุดจำนำมาแล้วชิ้นหนึ่ง แน่นอนว่าสำหรับเขามันคือของหลุดจำนำ แต่สำหรับคนอื่น โจวหยางก็คือไอ้โง่คนหนึ่งนั่นแหละ

อย่างเช่นคนที่เพิ่งจะขายเศษกระเบื้องให้เขาเมื่อกี้ ถ้าโจวหยางยืนกรานจะให้แค่สามพันหยวน เขาก็คงยอมขายให้อยู่ดี

ยังไงซะก่อนหน้านี้ตอนที่เขาไปเสนอขายให้ร้านของเก่าของไอ้หัวล้านหลี่ในราคาสองพันหยวน ไอ้หัวล้านหลี่ก็ยังไม่เอาเลย

ดังนั้นคำว่าฉลาดหรือโง่ มันก็ขึ้นอยู่กับมุมมองของแต่ละคน แต่ยังไงโจวหยางก็รู้สึกว่าตัวเองได้กำไรมหาศาลแล้ว

อาศัยจังหวะที่ไม่มีใครสังเกตเห็น เขาก็ส่งเศษกระเบื้องเข้าไปในกระถางหรูอี้ ตอนนี้โจวหยางค้นพบข้อเสียอย่างหนึ่งของกระถางหรูอี้เข้าแล้ว

การซ่อมแซมแต่ละครั้งสามารถซ่อมแซมสิ่งของได้แค่ครั้งละหนึ่งชิ้นเท่านั้น และไม่สามารถหยุดกลางคันได้ หากต้องการซ่อมแซมสิ่งของอีกชิ้น ก็จำเป็นต้องรอให้ชิ้นก่อนหน้าซ่อมแซมเสร็จเสียก่อน

จากนั้นก็คือเรื่องความเร็วในการซ่อมแซม อาจจะเป็นเพราะพลังวิญญาณของเขามีน้อยเกินไป หรืออาจจะเป็นเพราะสิ่งของเสียหายหนักเกินไป

สรุปก็คือการซ่อมแซมนั้นใช้เวลาค่อนข้างนาน อย่างภาพวาดพู่กันจีนของเจิ้งป่านเฉียวก่อนหน้านี้ ก็ใช้เวลาซ่อมแซมอยู่หลายวัน

ส่วนกระถางธูปเซวียนเต๋อที่กำลังซ่อมแซมอยู่ตอนนี้ นับจนถึงตอนเที่ยงก็เพิ่งจะผ่านไปแค่วันกับคืนเดียว คาดว่าคงต้องใช้เวลาอีกสักสองสามวันถึงจะซ่อมแซมเสร็จ

ดังนั้นเศษเครื่องเคลือบกองนี้ ก็จำต้องรอให้กระถางธูปเซวียนเต๋อซ่อมแซมเสร็จเรียบร้อยก่อน ถึงจะเริ่มซ่อมแซมได้

โชคดีที่ตอนนี้โจวหยางไม่ได้รีบร้อนอะไร ก้มดูเวลา เพิ่งจะเก้าโมงครึ่งเท่านั้น ยังมีเวลาเหลือเฟือ เขาจึงตัดสินใจไปเดินเล่นตามแผงลอยดูสักหน่อย

แต่ในจังหวะนั้นเอง เขาก็บังเอิญไปเห็นคนคนหนึ่งเข้า คนคนนี้ไม่ใช่ใครอื่น แต่เป็นเจี่ยเฮ่าเหรินนั่นเอง

เวลานี้เจี่ยเฮ่าเหรินสวมหมวกใบหนึ่ง สวมแว่นกันแดด ท่าทางดูมีลับลมคมในและพยายามปิดบังใบหน้า

ในมือยังหิ้วกระเป๋าใบหนึ่ง โจวหยางใช้ตาทิพย์กวาดตามองแวบเดียว ก็เห็นว่าในกระเป๋าใบนั้นมีของเก่าอยู่สองชิ้นอย่างไม่ต้องสงสัย

โจวหยางไม่ลังเลเลยแม้แต่น้อย รีบหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาโทรหาหลิวเจียฉีทันที

เบอร์นี้เป็นเบอร์ที่พวกเขาสองคนแลกเปลี่ยนกันไว้เมื่อคืน จุดประสงค์ก็เพื่อให้สะดวกต่อการติดต่อกันได้ตลอดเวลา

ผังตงไหลเองก็แลกคอนแทคกับโจวหยางไว้เช่นกัน ส่วนสาเหตุที่เขาเลือกโทรหาหลิวเจียฉีแทนที่จะเป็นผังตงไหลนั้น ก็มีเหตุผลอยู่

ยังไงซะผังตงไหลก็เป็นถึงผู้กำกับการ ปกติก็คงยุ่งอยู่แล้ว อีกอย่างถ้าวันข้างหน้ามีปัญหาอะไร การติดต่อหลิวเจียฉีก็ย่อมสะดวกกว่ามาก

วางสายเสร็จ โจวหยางก็เริ่มสะกดรอยตามเจี่ยเฮ่าเหรินไปห่างๆ สิบนาทีให้หลัง เจี่ยเฮ่าเหรินก็เดินเข้าไปในร้านขายของเก่าแห่งหนึ่ง

โจวหยางมองดูป้ายชื่อร้านขายของเก่าแห่งนี้ มุมปากก็กระตุกขึ้นมาทันที เพราะร้านนี้เขาคุ้นเคยเสียยิ่งกว่าคุ้นเคย

มันคือร้านของไอ้หัวล้านหลี่นั่นเอง

ความจริงแล้วตอนนี้โจวหยางแอบรู้สึกกังวลอยู่บ้าง ถ้าไอ้หัวล้านหลี่ไม่รู้เรื่องรู้ราว แล้วดันไปทำธุรกรรมกับหมอนี่เข้า เรื่องนี้คงจบไม่สวยแน่

อย่างน้อยที่สุดของก็ต้องถูกยึด แถมยังต้องโดนตั้งข้อหาลักลอบซื้อขายโบราณวัตถุผิดกฎหมายอีกต่างหาก

คุณจะมาอ้างว่าไม่รู้ไม่ได้หรอกนะ คำพูดนี้อาจจะใช้ได้ผลกับคนอื่น แต่ในฐานะเจ้าของร้านขายของเก่า คุณจะมาบอกว่าไม่รู้เรื่องพวกนี้มันเป็นไปไม่ได้

พูดไปพูดมา โจวหยางก็ยังแอบใจอ่อนอยู่บ้าง สาเหตุหลักเป็นเพราะไอ้หัวล้านหลี่ไม่ได้ทำความผิดร้ายแรงอะไร

แถมที่เรื่องมันเป็นแบบนี้ก็เพราะเขาเพิ่งจะโทรศัพท์ไปแจ้งเบาะแสด้วย สรุปก็คือ ขอแค่ไอ้หัวล้านหลี่ไม่เห็นแก่ของถูก ก็คงไม่เป็นไรหรอก

"คุณผู้ชายครับ นี่มัน... ของเพิ่งขุดขึ้นมาใหม่ๆ เลยใช่ไหมครับ?"

ภายในร้านขายของเก่า ไอ้หัวล้านหลี่มองดูของสองชิ้นบนโต๊ะ ในดวงตาเต็มไปด้วยประกายแห่งความเจ้าเล่ห์และแววตาแห่งความโลภ

ท่าทางเหล่านี้ล้วนตกอยู่ในสายตาของเจี่ยเฮ่าเหรินทั้งหมด เขาไม่กลัวว่าคนอื่นจะโลภ เขากลัวแต่ว่าคนอื่นจะไม่โลภต่างหาก

"หลงจู๊ครับ เรื่องนั้นไม่สำคัญหรอกครับ คุณแค่บอกมาว่าของพวกนี้คุณกล้ารับไว้ไหม?"

"ถ้าคุณกล้ารับ คุณก็เสนอราคามา แต่ถ้าคุณไม่กล้า ผมก็จะไปทันที รับรองว่าจะไม่เกะกะการทำมาค้าขายของคุณแน่นอน!"

ไอ้หัวล้านหลี่ฟังออกถึงความหมายของหมอนี่แล้ว และเป้าหมายของเขาเองก็บรรลุผลแล้วเช่นกัน

ของพวกนี้แน่นอนว่ามีความเสี่ยง แต่ถ้าจัดการได้ดี มันก็คือกำไรมหาศาลชัดๆ

แต่ความเสี่ยงมันก็สูงมาก ดังนั้นเรื่องนี้จึงต้องเน้นการปล่อยของอย่างรวดเร็วทันใจ ขอแค่สามารถขายของพวกนี้ออกไปได้ในเวลาอันสั้น

ต่อให้เรื่องแดงขึ้นมา สำหรับเขาก็ไม่เป็นไร ถึงเวลาก็แค่ปฏิเสธเสียงแข็งไปก็สิ้นเรื่อง

ยังไงซะของพรรค์นี้เขาก็ไม่มีทางออกใบเสร็จหรือใบกำกับภาษีให้อยู่แล้ว แถมเมื่อก่อนไอ้หัวล้านหลี่ก็เคยทำแบบนี้มาก่อน

ของสองชิ้นนี้ขอแค่ปล่อยออกไปได้เร็วพอ ฟันกำไรสักสามสี่แสนหยวนก็ไม่ใช่ปัญหาเลย

"คุณต้องการเท่าไหร่ล่ะ?"

ไอ้หัวล้านหลี่ใช้เวลาคิดไม่ถึงสามสิบวินาที ก็เริ่มถามราคาทันที

"ผมต้องการตัวเลขนี้!"

เจี่ยเฮ่าเหรินชูนิ้วขึ้นมาสามนิ้ว ความหมายก็คือต้องการสามแสนหยวน

ไอ้หัวล้านหลี่ส่ายหน้า จากนั้นก็ชูนิ้วขึ้นมาหนึ่งนิ้ว

"ผมให้คุณได้มากที่สุดก็ราคานี้แหละ ถ้าจะขายก็ทิ้งของไว้ ถ้าไม่ขายก็เชิญตามสบาย!"

ลำดับต่อไปก็คือการต่อรองราคา เจี่ยเฮ่าเหรินไม่มีทางเดินจากไปง่ายๆ ส่วนไอ้หัวล้านหลี่ก็ไม่มีทางปล่อยให้หมอนี่เดินจากไปจริงๆ เหมือนกัน

หลังจากต่อรองราคากันไปมาพักหนึ่ง ทั้งสองคนก็ตกลงซื้อขายกันได้ในราคาสองแสนหยวน

อีกด้านหนึ่ง โจวหยางก้มมองเวลาไม่หยุด จนกระทั่งเจี่ยเฮ่าเหรินเดินจากไปแล้วหลายนาที หลิวเจียฉีถึงได้พาคนมาถึง

เรื่องนี้ทำเอาโจวหยางรู้สึกพูดไม่ออกจริงๆ เมื่อก่อนตอนดูทีวีหรือดูหนังก็มักจะเจอพล็อตเรื่องทำนองนี้

นั่นก็คือพอเรื่องจบลงแล้ว ตำรวจถึงจะกะเวลาโผล่มาพอดี ตอนแรกก็คิดว่าเป็นแค่เรื่องล้อเลียนขำๆ นึกไม่ถึงเลยว่าเหตุการณ์แบบนี้จะมาเกิดขึ้นกับเขาจริงๆ

"คุณโจวครับ คนล่ะครับ?"

โจวหยางมองดูหลิวเจียฉีในชุดนอกเครื่องแบบ รู้สึกอับจนคำพูดจริงๆ

"ผู้กองหลิวครับ ประสิทธิภาพการทำงานของพวกคุณนี่ดูจะต่ำไปหน่อยนะครับ!"

"หมอนั่นเดินจากไปตั้งหลายนาทีแล้วเนี่ย!"

มีหรือที่หลิวเจียฉีจะฟังไม่ออกว่าคำพูดของโจวหยางแฝงความประชดประชันอยู่

"คุณโจวครับ พวกเราก็จนใจเหมือนกันแหละครับ ตั้งแต่รับโทรศัพท์จากคุณ ยังไงผมก็ต้องโทรไปรายงานท่านผู้กำกับก่อนอยู่แล้ว"

"รอท่านผู้กำกับอนุมัติเสร็จ ผมก็ต้องระดมกำลังคนอีก ไปๆ มาๆ มันก็ต้องใช้เวลาทั้งนั้นแหละครับ"

โจวหยางลองคิดดูมันก็จริง ยังไงซะระยะทางก็ไกลขนาดนี้

"ผู้กองหลิวครับ ตอนนี้พูดเรื่องพวกนี้ไปก็ไม่มีประโยชน์แล้วล่ะครับ เจี่ยเฮ่าเหรินคนนั้นเดินจากไปตั้งหลายนาทีแล้ว ถ้าไม่มีอะไรผิดพลาด ป่านนี้คงหนีไปถึงไหนต่อไหนแล้ว"

"แต่นี่ก็ถือเป็นเบาะแสอย่างหนึ่ง พวกคุณส่งคนมาเฝ้าจับตาดูที่นี่ไว้เถอะ วันนี้เขาทำธุรกรรมสำเร็จแล้ว มีความเป็นไปได้สูงมากว่าจะมีการทำธุรกรรมครั้งที่สองอีก!"

"เพราะงั้น คำแนะนำของผมก็คือ อย่าเพิ่งแหวกหญ้าให้งูตื่นเลยครับ ยังไงซะไอ้หัวล้านหลี่นี่ก็หนีไปไหนไม่ได้อยู่แล้ว คุณเข้าใจความหมายของผมใช่ไหมครับ?"

อันที่จริงการที่โจวหยางพูดแบบนี้ก็แฝงความเห็นแก่ตัวอยู่บ้าง ถ้าตอนนี้คนพวกนี้บุกเข้าไปจับตัวไอ้หัวล้านหลี่ถึงในร้าน

งั้นไอ้หัวล้านหลี่ก็ต้องซวยแน่ๆ ดังนั้นเขาจึงใช้วิธีแบบนี้ ขอแค่ช่วงสองสามวันนี้เจี่ยเฮ่าเหรินไม่ปรากฏตัว ไอ้หัวล้านหลี่ก็น่าจะไม่เป็นอะไร

ถ้าจะบอกว่าเรื่องของเถียนเผิงครั้งที่แล้ว โจวหยางไม่อยากเข้าไปยุ่งเกี่ยวเพราะรู้สึกผิดต่อมโนธรรมของตัวเองล่ะก็ ครั้งนี้ก็ถือซะว่าเป็นการตอบแทนบุญคุณก็แล้วกัน

ไม่ว่าจะพูดยังไง ตอนนั้นไอ้หัวล้านหลี่ก็เป็นคนหยิบยื่นงานให้เขาทำ คนอื่นจะยอมรับหรือไม่ยอมรับมันไม่สำคัญ เขาต้องชดใช้บุญคุณครั้งนี้

ส่วนเรื่องที่ว่าเจี่ยเฮ่าเหรินจะกลับมาอีกหรือไม่ เรื่องนี้ก็คงต้องพึ่งดวงเอาแล้ว สรุปก็คือสิ่งที่โจวหยางสามารถช่วยได้ก็มีเพียงเท่านี้

หลังจากนี้ต่อให้ไอ้หัวล้านหลี่จะถูกจับกุมเพราะเรื่องนี้ มันก็ไม่ได้มีความเกี่ยวข้องอะไรกับโจวหยางเขาอีกต่อไป

"ขอบคุณสำหรับคำแนะนำครับคุณโจว แต่เรื่องนี้ ผมคงต้องขออนุญาตเบื้องบนดูก่อนครับ"