บทที่ 85 เศษซากแจกัน

ฟางเจี๋ยฟังออกแล้ว เรื่องอื่นอาจจะฟังไม่เข้าใจ แต่ประโยคที่ว่าโจวหยางจะย้ายออกไปอยู่นั้น เธอฟังเข้าใจแจ่มแจ้ง

อันที่จริงโจวหยางพูดอย่างอ้อมค้อมมากแล้ว การเอาอาจารย์มาเป็นโล่กำบังก็ถือเป็นเรื่องที่จนใจจริงๆ

"โจวหยาง แล้วนายจะย้ายไปอยู่นานแค่ไหนล่ะ?"

ฟางเจี๋ยไม่ได้พูดอะไรอย่างอื่น ถามขึ้นมาเพียงประโยคเดียว

"เรื่องนี้ผมยังไม่แน่ใจเลยครับ ยังไงซะอาจารย์ก็ให้ผมเรียนรู้เป็นเวลาหนึ่งเดือน ในช่วงหนึ่งเดือนนี้ผมต้องอยู่เคียงข้างเขาทุกวัน"

โจวหยางทำได้เพียงฝืนใจพูดโกหกออกไป

"งั้นก็ไม่เป็นไร เดี๋ยวห้องทางนี้ฉันจะเก็บไว้ให้นายเอง ส่วนเรื่องค่าเช่าอะไรพวกนี้ ฉันก็ยกเว้นให้นายไปเลย!"

"ถ้านายมีเวลาว่างก็หมั่นกลับมาเยี่ยมบ้างก็พอ ถึงตอนนั้นฉันจะทำของอร่อยๆ ให้นายกินนะ!"

"เอาล่ะ ฉันต้องกลับบ้านเกิดสักหน่อย มีธุระอะไรเอาไว้ค่อยคุยกันวันหลังนะ!"

ฟางเจี๋ยพูดจบก็ส่ายสะโพกเดินจากไป โจวหยางอ้าปากค้าง สุดท้ายก็ไม่ได้เปล่งเสียงอะไรออกมาสักแอะ

ที่สำคัญที่สุดคือ เป้าหมายในครั้งนี้ตกลงแล้วสำเร็จหรือไม่สำเร็จกันแน่?

เขาส่ายหน้ายิ้มขื่นๆ แฝงความรู้สึกผิดเล็กน้อยไว้ในใจ หยิบกุญแจออกมาไขประตู ภายในห้องยังคงสะอาดสะอ้านเหมือนเช่นเคย

พอกลับมาถึงห้องของตัวเอง เขาก็จัดการเก็บเสื้อผ้าของตัวเอง ส่วนพวกผ้าห่ม หมอน อะไรทำนองนั้น โจวหยางไม่ได้แตะต้องเลย

หลักๆ เป็นเพราะที่นั่นมีของครบครันอยู่แล้ว อีกอย่าง ถ้าเขาขนของทางนี้ไปจนหมดเกลี้ยง ถึงเวลาก็อธิบายยากอีก

แต่มีเวลาเป็นตัวกันชนตั้งหนึ่งเดือน เชื่อว่าคงเปลี่ยนแปลงอะไรได้หลายๆ อย่างล่ะนะ!

หนึ่งเค่อให้หลัง โจวหยางก็นำห่อสัมภาระใส่ลงไปในกระถางหรูอี้ จากนั้นก็เก็บของออกจากสถานที่ที่เขาอาศัยมานานกว่าครึ่งปีแห่งนี้

เขาเรียกแท็กซี่คันหนึ่ง แล้วมุ่งหน้าตรงไปยังถนนของเก่าทันที

จุดประสงค์ของเขาในวันนี้ไม่ใช่แผงลอยพวกนั้น เพราะการจะหาของหลุดจำนำจากแผงลอยมันยากเกินไปจริงๆ เขาจึงเดินตรงไปที่ร้านขายของเก่าพวกนั้นแทน

การจะหาของหลุดจำนำในร้านขายของเก่าก็ไม่ง่ายเลย ดีไม่ดีอาจจะยากกว่าด้วยซ้ำ เพราะคนพวกนี้แต่ละคนฉลาดเป็นกรดทั้งนั้น

แต่บางครั้งก็มีข้อยกเว้น ต่อให้เป็นมืออาชีพแค่ไหนก็ย่อมมีจังหวะดูพลาดกันได้ ดังนั้นวันนี้เขาจึงมาลองดูว่าจะสามารถหาของหลุดจำนำในร้านขายของเก่าได้หรือไม่

ร้านขายของเก่าร้านแรกที่โจวหยางเลือกก็คือ จวีเป่าไจ เถ้าแก่ร้านนี้แซ่ฉิน

ตราประทับที่โจวหยางได้มาจากการหาของหลุดจำนำครั้งแรก ก็ขายให้กับหวงจี้เฉิงที่นี่แหละ

เถ้าแก่ฉินลืมโจวหยางไปตั้งนานแล้ว ยังไงซะเรื่องนี้ก็ผ่านมาตั้งนานแล้ว

เวลานี้ภายในร้านขายของเก่ายังมีคนเดินไปเดินมาอยู่อีกหลายคน โจวหยางไม่ได้รบกวนใคร เขากวาดสายตามองไปรอบๆ เช่นกัน

ในฐานะคนที่เคยเป็นเด็กฝึกงานในร้านขายของเก่ามาเกือบปี เขาย่อมรู้เคล็ดลับอะไรบางอย่าง

ยกตัวอย่างเช่น ของที่วางอยู่ในตำแหน่งไหนเป็นงานศิลปะ ของที่วางอยู่ในตำแหน่งไหนเป็นของปลอมหรือของทำเลียนแบบ

ส่วนของแท้จะวางไว้ตรงไหน เรื่องนี้ยิ่งชัดเจนเข้าไปใหญ่ โดยพื้นฐานแล้วจะไม่มีทางคลาดสายตาเถ้าแก่หรือผู้จัดการร้านไปได้อย่างแน่นอน

โจวหยางเดินตรวจตราดูรอบหนึ่ง ของดีๆ ก็มีอยู่สองสามชิ้นจริงๆ แต่ละชิ้นล้วนมีราคาแพงหูฉี่ ดูเหมือนการคิดจะหาของหลุดจำนำในร้านขายของเก่าคงเป็นแค่เรื่องเพ้อฝันเสียแล้ว

ในจังหวะที่โจวหยางกำลังตัดสินใจจะออกไปเดินดูตามแผงลอย ชายอายุห้าสิบกว่าคนหนึ่งก็ประคองกล่องใบหนึ่งเดินเข้ามาในร้าน

"หลงจู๊ครับ คุณลองดูสิว่าของชิ้นนี้พวกคุณรับซื้อไหม?"

ผู้ชายคนนั้นพูดไปพลางก็เปิดกล่องออก ภายในเป็นเศษซากชิ้นส่วนกองหนึ่ง เป็นเศษซากเครื่องลายครามนั่นเอง

โจวหยางไม่ลังเลเลยแม้แต่น้อย ใช้ตาซ้ายอ่านค่าประเมินทันที:

[ชื่อสิ่งของ: แจกันปี้ฉีผิง, ของแท้! ราคา: ไม่ทราบแน่ชัด!]

[คำอธิบายสิ่งของ: แจกันปี้ฉีผิงเป็นรูปทรงมาตรฐานของเครื่องลายครามที่ผลิตโดยเตาหลวงในสมัยราชวงศ์ชิง เริ่มเผาขึ้นครั้งแรกในยุคคังซี และค่อยๆ พัฒนาจนสมบูรณ์แบบในยุคหลัง]

[แจกันปี้ฉีผิงมีคอขวดค่อนข้างหนาและยาว ช่วงท้องขวดกลมแบน ฐานมีวงแหวนผายออก รูปทรงได้สัดส่วน เนื่องจากมีรูปร่างคล้ายปี้ฉีจึงได้ชื่อนี้มา]

[หมายเหตุ: แจกันใบนี้แตกหักจากอุบัติเหตุ สามารถซ่อมแซมได้!]

โจวหยางรู้สึกดีใจขึ้นมาทันที เขาอยากได้เศษซากกองนี้มาครอบครอง

เศษแจกันปี้ฉีผิงกองนี้ ถึงแม้จะแสดงว่าไม่ทราบราคาแน่ชัด แต่โจวหยางเชื่อว่าขอแค่ซ่อมแซมมันสำเร็จ มันจะต้องกลายเป็นสมบัติล้ำค่าชิ้นหนึ่งอย่างแน่นอน!

ตามสไตล์ของวงการของเก่า โดยทั่วไปแล้วพวกภาพวาดพู่กันจีนและตัวอักษรอะไรทำนองนั้นจะค่อนข้างมีราคาแพง เพราะเก็บรักษาได้ยาก

รองลงมาก็คือพวกเครื่องลายครามอะไรแบบนี้ เนื่องจากมันแตกหักได้ง่าย ดังนั้นนอกจากสิ่งของพิเศษบางอย่างแล้ว โดยทั่วไปของสองประเภทใหญ่นี้ราคาแทบจะไม่มีทางถูกไปกว่าไหนได้เลย

เมื่อเทียบกับพวกเครื่องสัมฤทธิ์อะไรพวกนั้น ราคาย่อมสูงกว่ามาก

แต่ตอนนี้โจวหยางก็ทำได้แค่รอ รอให้เถ้าแก่ฉินปฏิเสธ แล้วเขาค่อยเข้าไปขอซื้อ

หรือรอให้เถ้าแก่ฉินรับซื้อเครื่องลายครามชิ้นนี้ไว้ แล้วตัวเองก็ค่อยไปขอซื้อต่อ

ความแตกต่างของสองวิธีนี้ก็คือ วิธีแรกสามารถซื้อได้ในราคาของหลุดจำนำ ส่วนวิธีหลังจะต้องจ่ายเงินเพิ่มขึ้นอีกหน่อย

"คุณผู้ชายครับ ของดีขนาดนี้ทำไมถึงแตกได้ล่ะครับ?"

เห็นได้ชัดว่าเถ้าแก่ฉินจำที่มาที่ไปของของชิ้นนี้ได้แล้ว การเอ่ยถามประโยคนี้ อันที่จริงแฝงความรู้สึกเสียดายเอาไว้

"เถ้าแก่ครับ ผมไม่ได้เป็นคนทำแตกหรอกนะ มันแตกตั้งแต่สมัยปู่ของผมแล้ว ตอนนั้นเขาก็เลยเอากล่องใบนี้มาใส่เก็บเอาไว้"

"ปู่บอกว่าสามารถเอามาขายได้เงิน เมื่อไม่กี่วันก่อนผมบังเอิญไปรื้อเจอ ก็เลยนึกขึ้นมาได้ แต่ผมไปถามมาหลายร้านแล้ว พวกเขาก็ไม่รับซื้อกันเลย..."

โจวหยางฟังมาถึงตรงนี้ก็รู้สึกพูดไม่ออก ผู้ชายคนนี้จะซื่อบื้อเกินไปหน่อยหรือเปล่า?

แบบนี้มันไม่ต่างอะไรกับการยื่นคอให้คนอื่นเชือดเลยไม่ใช่หรือไง?

เถ้าแก่ฉินมองดูผู้ชายคนนี้ จากนั้นก็ส่ายหน้า แล้วพูดว่า:

"ของชิ้นนี้ผมรับซื้อไว้ไม่ได้หรอกครับ สาเหตุหลักเป็นเพราะมันแตกละเอียดเกินไป ไม่มีทางซ่อมแซมได้เลย"

"ต่อให้ฝืนซ่อมแซมมันขึ้นมาได้ สภาพก็คงดูไม่ได้สุดๆ มูลค่าของมันดีไม่ดียังไม่คุ้มกับค่าแรงช่างเลยด้วยซ้ำ"

"คุณลองไปถามดูร้านอื่นเถอะครับ!"

การปฏิเสธของเถ้าแก่ฉินทำให้โจวหยางมองเห็นความหวังอันยิ่งใหญ่ แต่เขาก็ยังคงเงียบอยู่

จนกระทั่งผู้ชายคนนั้นเดินออกจากร้านไป เขาถึงแอบเดินตามไปเงียบๆ

"คุณลุงครับ รบกวนหยุดก่อนครับ ของชิ้นนี้ผมค่อนข้างถูกใจ คุณลุงตั้งใจจะปล่อยขายเท่าไหร่ครับ?"

โจวหยางเป็นคนพูดจาตรงไปตรงมา เขาเอ่ยปากถามไปตรงๆ โดยไม่กลัวว่าอีกฝ่ายจะโก่งราคาฟันกำไร ยังไงซะผู้ชายคนนี้ก็เพิ่งจะบอกไปหยกๆ ว่าไม่มีใครรับซื้อเลย

ดังนั้นต่อให้พยายามโก่งราคา ก็คงเรียกร้องเงินได้ไม่มากเท่าไหร่หรอก

"น้องชาย น้องแน่ใจนะว่าจะเอาเศษซากพวกนี้?"

ผู้ชายที่ขายเศษซากเครื่องลายครามตรงหน้ารู้สึกไม่ค่อยแน่ใจนัก สุดท้ายจึงเอ่ยถามขึ้นมาด้วยความเคลือบแคลงใจ

โจวหยางพยักหน้ารับ จากนั้นก็จ้องมองคุณลุงคนนี้เงียบๆ

"ห้าพันหยวน ถ้าน้องจ่ายมาห้าพันหยวน เศษซากพวกนี้ตกเป็นของน้องเลย!"

โจวหยางเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง หมอนี่ก็ถือว่าโก่งราคาหน้าเลือดเอาเรื่องเหมือนกัน

ตามกฎของวงการของเก่า ต่อให้เป็นเครื่องลายครามชั้นเลิศแค่ไหน ขอแค่แตกหักเสียหาย ก็ทำได้แค่ขายเป็นชิ้นๆ เท่านั้น

ตกประมาณชิ้นละห้าสิบหยวน มากที่สุดก็คงไม่เกินชิ้นละสองร้อยหยวน

ซึ่งก็ต้องดูที่ขนาดและลวดลายประกอบด้วย

ดังนั้น ต่อให้คิดตามราคาที่สูงที่สุดคือชิ้นละสองร้อยหยวน ก็ต้องมีเศษซากถึงยี่สิบห้าชิ้น ถึงจะมีมูลค่าตามราคานี้ได้

แน่นอนว่านี่เป็นเพียงแค่ทฤษฎีเท่านั้น ในความเป็นจริงไม่มีใครโง่พอที่จะควักเงินมากมายขนาดนั้นไปซื้อเศษซากพวกนี้หรอก

ก็อย่างที่บอกไปก่อนหน้านี้ คนอื่นซื้อเศษซาก อันดับแรกคือคุณต้องมีลวดลาย อย่างเช่นเศษสีขาวล้วนชิ้นนั้น เขาจะซื้อกลับไปทำไม? มันไม่มีความหมายอะไรเลย

"คุณลุงครับ ลดราคาลงอีกหน่อยได้ไหมครับ?"

"สามพันหยวน ผมเหมาหมดเลย!"

โจวหยางยังคงลองต่อรองราคาดู นี่คือหลักการ ถ้าคุณไม่ยอมต่อรองราคาแล้วตกลงซื้อเลย อีกฝ่ายก็อาจจะไม่ยอมขายให้จริงๆ ก็ได้

"สามพันเหรอ? น้อยไป ถ้าน้องจะเอา ขาดตัวเลยสี่พันหยวน!"

"ถ้าน้อยกว่านี้ลุงก็ไม่ขายแล้วล่ะ!"

โจวหยางดีดนิ้วดังเป๊าะทันที ซึ่งนั่นก็หมายความว่าเขาตกลงซื้อแล้ว!