บทที่ 84 แก้ไขปัญหา

ผู้หญิงอาบน้ำช้ามาก โจวหยางรอจนพูดไม่ออก ยังไงซะนี่ก็กลางดึกแล้ว ผลคือรอไปรอมาเขาก็เผลอหลับไป กว่าจะตื่นขึ้นมาอีกที ท้องฟ้าก็สว่างแล้ว พอมองดูผ้าห่มที่ห่มอยู่บนตัว โจวหยางก็พูดไม่ออกไปชั่วขณะ คืนนี้เสียเปล่าไปซะแล้ว เขาหาวหวอด บิดขี้เกียจ แล้วก้มดูเวลา ตีห้าสี่สิบห้านาที หน้าร้อนเวลานี้ความจริงแล้วท้องฟ้าก็สว่างแล้ว โจวหยางล้างหน้าล้างตา จากนั้นก็ไปเสียบปลั๊กไฟที่ลานบ้าน นำเครื่องผ่าหินและหินหยกดิบมาจัดวางให้เข้าที่ ลำดับต่อไปก็คือการผ่าหิน วันนี้จีหลานเยียนตื่นค่อนข้างสาย สาเหตุหลักคือเมื่อคืนเธอนอนดึก กลับมาตอนตีหนึ่งกว่าๆ อาบน้ำ เก็บกวาด ซักผ้าตากผ้าเสร็จก็ปาเข้าไปตีสองครึ่งแล้ว พอเห็นโจวหยางนอนหลับอยู่บนโซฟา จีหลานเยียนก็ไม่ได้เข้าไปรบกวน ยังไงซะโจวหยางก็เหน็ดเหนื่อยมาทั้งวันแล้ว เธอหยิบผ้าห่มมาห่มให้เขา แล้วก็กลับเข้าห้องไปนอน กว่าจะตื่นขึ้นมา เวลาก็ล่วงเลยมาจนถึงเจ็ดโมงเช้าแล้ว หลังจากล้างหน้าล้างตาเสร็จถึงนึกขึ้นได้ว่าโจวหยางหายไปไหน พอผลักประตูออกไปดูก็เห็นโจวหยางกำลังผ่าหินอยู่ เครื่องผ่าหินแบบนี้เสียงเบามาก ประกอบกับมีน้ำช่วยกลบเสียง เสียงก็แทบจะไม่ได้ยินเลย ยิ่งไปกว่านั้นประตูห้องในบ้านพักตากอากาศหลังนี้ล้วนเก็บเสียง ดังนั้นตอนที่จีหลานเยียนตื่นขึ้นมาถึงไม่ได้ยินเสียงรบกวนเลย

"ตื่นแล้วเหรอครับ ผมใกล้เสร็จแล้ว!"

โจวหยางเห็นจีหลานเยียน ก็รีบขุดเอาหยกเจไดต์ก้อนสุดท้ายออกมาอย่างรวดเร็ว

"โจวหยาง คุณตื่นตั้งแต่กี่โมงคะเนี่ย?"

เมื่อมองดูหยกเจไดต์ทั้งสามก้อน จีหลานเยียนก็ตระหนักได้ทันที โจวหยางต้องตื่นแต่เช้ามาผ่าหยกเจไดต์พวกนี้แน่ๆ ยังไงซะตอนกลางวันพวกเขาก็ต้องออกไปหาเงิน โดยเฉพาะหยกเจไดต์พวกนี้ก็ต้องเอาไปเปลี่ยนเป็นเงินอีก

"ประมาณหกโมงเช้าครับ!" "หลานเยียน ผมมีเรื่องจะปรึกษาหน่อย ผมรู้สึกว่าเราสองคนมีรถแค่คันเดียวมันไม่พอ เพราะงั้นผมว่าเราต้องซื้อรถดีๆ เพิ่มอีกสักคัน" "เวลาปกติตอนนี้เราขับคันนี้ไปก่อนก็พอ แต่ถ้ามีงานสำคัญๆ อย่างเช่นเมื่อคืน รถคันนี้มันดูไม่มีระดับเลยครับ" "ยังไงซะสังคมยุคนี้มันก็ตัดสินคนกันที่หน้าตา นอกจากนี้ เช้านี้ผมไม่ตั้งใจจะไปพนันหินหยกแล้ว ดังนั้นหยกเจไดต์พวกนี้ก็ต้องเอาไปส่งให้เจียงเสวี่ยหรูครับ" "ทำแบบนี้ถึงจะเปลี่ยนเป็นเงินได้นี่นา คุณคิดว่าไงครับ?"

น้ำเสียงของโจวหยางในตอนนี้ พูดกันตามตรงก็คือการขอคำปรึกษาล้วนๆ ถ้ามองในมุมของเจ้านายกับพนักงาน เขาก็ไม่จำเป็นต้องทำแบบนี้เลย แต่ถ้าลองคิดในอีกมุมหนึ่ง การที่โจวหยางพูดแบบนี้ก็ไม่มีปัญหาอะไร

"เรื่องซื้อรถ ฉันว่ารอไปอีกสักพักก็ได้ค่ะ ยังไงซะตอนนี้เงินเราก็ยังมีไม่เยอะเท่าไหร่!" "แถมตอนนี้คุณกำลังเตรียมตัวเปิดร้าน หลังจากนี้ก็ต้องใช้เงินก้อนโตแน่ๆ แล้วการพนันหินหยกในตอนนี้คุณก็ต้องสำรองเงินจ่ายไปก่อน ดังนั้นควรเก็บเงินก้อนนี้สำรองเอาไว้ก่อนจะดีกว่าค่ะ" "ส่วนหยกเจไดต์พวกนี้ เดี๋ยวฉันติดต่อเจียงเสวี่ยหรูเอง แล้วฉันเอาไปส่งให้เธอก็ได้ค่ะ" "คุณแค่บอกฉันมาก็พอว่าหยกเจไดต์สามก้อนนี้ราคาเท่าไหร่!"

โจวหยางรู้สึกว่าผู้หญิงคนนี้พูดมีเหตุผล ตอนนี้กำลังเป็นช่วงที่ต้องใช้เงิน เรื่องรถไม่ได้มีความสำคัญอะไรมากมายขนาดนั้น ยังไงซะงานแบบเมื่อคืนหรือตอนงานคารวะอาจารย์ก่อนหน้านี้ งานแบบนั้นก็ไม่ได้มีให้เห็นบ่อยๆ เวลาปกติรถคันนี้ของเขาก็ถือว่าดีมากแล้ว คนธรรมดาทั่วไปจะมีสักกี่คนที่ซื้อรถแบบนี้ได้? ดังนั้นเรื่องนี้เอาไว้ก่อนก็คงไม่เป็นไร

"ตกลงครับ เรื่องนี้ผมฟังคุณ!" "หยกเจไดต์สามก้อนนี้ รวมกับก้อนของเมื่อวาน ถ้ารวมกันก็ตีเป็นสิบเอ็ดล้านหยวนก็แล้วกันครับ" "สิบเอ็ดล้านนี่คือราคาขั้นต่ำนะครับ แต่ผมเชื่อว่าเธอไม่น่าจะให้ต่ำกว่าราคานี้ ส่วนที่เกินมา คุณเอาไปซื้อกระเป๋าเถอะ" "ถือซะว่าเป็นโบนัสให้คุณก็แล้วกัน!"

พอจีหลานเยียนได้ยินแบบนี้ ดวงตาก็หยีลง เธอรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังถูกเลี้ยงดูปูเสื่อยังไงอย่างงั้น คุณหนูตระกูลใหญ่แบบเธอ กลับมีความรู้สึกแบบนี้ขึ้นมาได้ แต่ทำไมเธอถึงรู้สึกมีความสุขกันล่ะ? บางทีคำว่าเลี้ยงดูอาจจะไม่ค่อยเหมาะสม สู้เรียกว่าถูกตามใจน่าจะดีกว่า โจวหยางกำลังตามใจเธอ จุดนี้จีหลานเยียนกล้ายืนยันได้เลย

"โจวหยาง แล้ววันนี้คุณจะทำอะไรคะ?"

จีหลานเยียนข่มความดีใจเอาไว้ในใจ แล้วเอ่ยถามขึ้นมา

"ผมตั้งใจจะไปหาฟางเจี๋ยก่อนครับ บางเรื่องก็ควรจะพูดให้ชัดเจนไปเลย ตอนนี้ผมไม่มีอารมณ์และเวลามานั่งเสียเวลากับเรื่องพรรค์นี้แล้ว" "ดังนั้นผมอยากให้ทั้งชีวิตส่วนตัวและการงานของผมเข้าที่เข้าทางให้เร็วที่สุด หลังจากนั้นผมจะไปเดินดูที่ถนนของเก่าสักหน่อย ยังไงซะตอนนี้เราก็ต้องเน้นเรื่องหาเงินเป็นหลักครับ" "การพนันหินหยกก็เป็นแค่รายได้ทางหนึ่ง แต่มันไม่ใช่รายได้ทางเดียวของเรา แถมถนนหินหยกดิบในเมืองจินหลิงก็เล็กนิดเดียว มีร้านอยู่แค่ไม่กี่ร้านเอง" "อย่าเพิ่งพูดถึงเรื่องที่ว่าถ้าไปบ่อยๆ แล้วจะถูกคนอื่นจับตามองเอาได้ง่ายๆ เลย เอาแค่คุณภาพของหินหยกดิบมันก็อยู่ในระดับนั้นแหละครับ" "ดังนั้นความหมายของผมก็คือ จัดการทางฝั่งนี้ให้มั่นคงก่อน แล้วเราค่อยไปเมืองรุ่ยลี่กัน ผมมีความรู้สึกสังหรณ์ใจว่า การไปที่นั่นคือจุดเริ่มต้นในการกอบโกยเงินก้อนโตของผมอย่างแท้จริง"

โจวหยางพูดไปพลาง ก็เก็บเครื่องผ่าหินไปพลาง จากนั้นก็เริ่มทำความสะอาด หลังจากทำความสะอาดเสร็จ ทั้งสองคนก็ทยอยออกจากบ้านพักตากอากาศไป โจวหยางมีเป้าหมายที่ชัดเจนมาก เขากลับไปที่ห้องเช่าของฟางเจี๋ยโดยตรง

"โจวหยาง นายกลับมาแล้วเหรอ!"

ฟางเจี๋ยกำลังเตรียมตัวออกจากบ้าน ก็บังเอิญเดินสวนกับโจวหยางพอดี

"พี่ฟาง ผมกลับมาตั้งแต่เมื่อวานแล้วครับ!" "อ้อ นี่ผลไม้ที่ผมเอามาฝากพี่ครับ!"

โจวหยางยื่นผลไม้ที่แอบหยิบมาจากงานเลี้ยงค็อกเทลเมื่อคืนให้อย่างหน้าไม่อาย อันที่จริงผลไม้พวกนี้ก็ไม่ได้ถือว่าล้ำค่าอะไรนัก เพียงแต่ผลไม้ที่โจวหยางหยิบมา ล้วนเป็นพวกที่พกพาสะดวก อย่างเช่น แก้วมังกร เชอร์รี่ และอื่นๆ

"โจวหยาง ถึงแม้นายตอนนี้จะพอหาเงินได้แล้ว แต่นายก็ไม่เห็นต้องสิ้นเปลืองแบบนี้เลย ผลไม้พวกนี้มันแพงจะตาย!"

ถึงแม้ฟางเจี๋ยจะไม่ค่อยได้ซื้อผลไม้ แต่เธอก็พอจะรู้ว่าผลไม้อะไรถูกผลไม้อะไรแพง ผลไม้ที่โจวหยางเอามาฝาก ครึ่งหนึ่งเป็นผลไม้ที่ปกติเธอตัดใจซื้อไม่ลง นึกไม่ถึงเลยว่าโจวหยางจะหอบมาเยอะขนาดนี้ โดยเฉพาะเชอร์รี่ ร้านผลไม้ทั่วไปก็ขายกันชั่งละหลายสิบหยวนแล้ว บางร้านทะลุร้อยหยวนด้วยซ้ำ

"พี่ฟาง นี่ก็ถือซะว่าเป็นการตอบแทนที่พี่คอยดูแลผมมาตลอดครึ่งปีที่ผ่านมาไงครับ!" "อีกอย่าง ผลไม้พวกนี้ผมก็ไม่ได้ใช้เงินซื้อมาหรอก เมื่อวานผมไปร่วมงานเลี้ยงสังสรรค์ ก็เลยแอบหยิบติดไม้ติดมือมาน่ะครับ"

ประโยคนี้ของโจวหยางคือเรื่องจริง ส่วนฟางเจี๋ยจะเชื่อหรือไม่ นั่นก็เป็นอีกเรื่องหนึ่ง

"เอาเถอะ ยังไงซะคราวหน้าก็อย่าฟุ่มเฟือยแบบนี้อีกก็แล้วกัน อ้อ จริงสิ นายบอกว่ากลับมาตั้งแต่เมื่อวาน แล้วเมื่อคืนนายไปนอนที่ไหนล่ะ?"

โจวหยางกำลังอยากจะหาข้ออ้างดีๆ เพื่อวกเข้าเรื่องนี้พอดี นึกไม่ถึงเลยว่าผู้หญิงคนนี้จะให้ความร่วมมือดีขนาดนี้

"พี่ฟาง เรื่องมันเป็นแบบนี้ครับ" "เมื่อสองวันก่อนผมเคยบอกพี่ไปแล้วใช่ไหมครับ ว่าผมไปฝากตัวเป็นศิษย์กับอาจารย์ท่านหนึ่ง ช่วงนี้อาจารย์ต้องสอนความรู้พื้นฐานบางอย่างให้กับผม" "เพราะงั้นช่วงนี้ผมก็เลยต้องไปพักอยู่ที่นั่น ตอนแรกผมก็ไม่อยากจะไปรบกวนอาจารย์หรอกครับ แต่แกดึงดันจะให้ผมไปอยู่ที่นั่นให้ได้ ถ้าผมไม่ยอมไปอยู่ แกก็จะอารมณ์เสียใส่" "ดังนั้นก็เลยไม่มีทางเลือกครับ ตอนนี้ผมก็เลยต้องย้ายไปอยู่กับแก ที่วันนี้แวะมาก็เพื่อจะมาบอกเรื่องนี้นี่แหละครับ"