บทที่ 83 อยู่ด้วยกันตามลำพัง

โจวหยางพอจะเข้าใจแล้วว่า นี่คือศิษย์พี่กำลังปูทางสร้างคอนเนกชันให้กับเขา

ก่อนหน้านี้โจวหยางยังรู้สึกไม่ค่อยเข้าใจ ต่อให้เขาจะเป็นคนแจ้งเบาะแส ก็ไม่เห็นจำเป็นต้องให้ผู้กำกับการมาพบด้วยตัวเองเลยนี่นา!

แต่ตอนนี้ดูเหมือนเขาจะเข้าใจแล้ว เพียงแต่สิ่งที่เขายังไม่เข้าใจก็คือ การประเมินสิ่งของนั้นจะให้ทำตอนนี้หรือว่าวันหลัง?

ถ้าเป็นตอนนี้ก็ไม่น่าจะใช่ เพราะศิษย์พี่ของเขาก็อยู่ที่นี่ด้วย ถ้าเป็นวันหลัง ตัวเขาเองก็ใช่ว่าจะมีเวลาว่างเสมอไป

ยังไงซะเขาก็ไม่ใช่เจ้าหน้าที่รัฐ เป้าหมายหลักก็ยังคงเป็นการหาเงินเป็นหลัก เรื่องนี้จะปล่อยให้ล่าช้าไม่ได้เด็ดขาด

แต่ตอนนี้เขาก็ปฏิเสธได้ยาก ถ้าปฏิเสธไปก็จะเป็นการล่วงเกินคนอื่น ซึ่งนี่คือสิ่งที่โจวหยางไม่อยากให้เกิดขึ้น

อีกอย่าง เรื่องนี้เป็นสิ่งที่เซี่ยชางหรงศิษย์พี่ใหญ่เป็นคนแนะนำ ซึ่งก็แสดงว่ามันจะไม่มีผลเสียต่อเขาอย่างแน่นอน

"ผู้กำกับผังครับ เรื่องช่วยประเมินสิ่งของน่ะไม่มีปัญหาหรอกครับ แต่ผมเกรงว่าระดับการประเมินของผมอาจจะมีจำกัด เพราะงั้น..."

โจวหยางไม่ได้ปฏิเสธ แต่เขาหาข้ออ้างมาอ้าง ซึ่งเห็นได้ชัดว่าข้ออ้างนี้มันใช้ไม่ได้ผล

"น้องโจวถ่อมตัวเกินไปแล้ว ฉันเชื่อในสายตาของผู้อาวุโสกวน เชื่อในการแนะนำของผู้อำนวยการเซี่ย และยิ่งเชื่อมั่นในความสามารถของน้องโจว!"

เอาเถอะ โจวหยางไม่ใช่คู่ต่อกรของผังตงไหลเลยสักนิด ดูคำพูดที่เขาพูดสิ ช่างสวยหรูอะไรขนาดนี้

แค่คำพูดสั้นๆ ง่ายๆ ประโยคเดียว ก็สามารถชมคนได้ถึงสามคน แค่จุดนี้ โจวหยางก็ยังตามหลังอยู่อีกไกลนัก

อันที่จริงสิ่งที่เรียกว่าการประเมินก็ไม่ได้ซับซ้อนอย่างที่โจวหยางคิด ก็แค่ทำการประเมินสิ่งของในคืนนี้เท่านั้น

นอกจากนี้หากวันข้างหน้าเจอของที่คล้ายคลึงกันอีก ก็จะให้โจวหยางมาช่วยประเมินให้หน่อย

ความหมายก็คล้ายๆ กับการเป็นที่ปรึกษาชั่วคราวนั่นแหละ

หลังจากเข้าใจสถานการณ์แล้ว โจวหยางก็ตอบตกลงด้วยความยินดี ยังไงซะนี่ก็คือโอกาส โอกาสที่จะได้ทำความคุ้นเคยกับคนเหล่านี้

ลำดับต่อไปก็ง่ายขึ้นเยอะ อย่างแรกเลยก็คือทำการประเมินสิ่งของที่ยึดมาได้ในคืนนี้

ประเมินออกมาแล้วมีทั้งหมดสิบเอ็ดชิ้นที่เป็นของเพิ่งขุดขึ้นมาสดๆ ร้อนๆ ของสิบเอ็ดชิ้นนี้ก็ต้องถูกยึดไปตามระเบียบ

ส่วนของเก่าชิ้นอื่นๆ ล้วนแต่มีเจ้าของ จึงจำเป็นต้องส่งคืนให้ทั้งหมด แม้แต่เงินสดพวกนั้นก็ต้องคืนให้เช่นกัน

อันที่จริงเรื่องนี้ก็ต้องดูตามสถานการณ์ ถ้าคนพวกนี้เป็นแค่ชาวบ้านธรรมดา ของพวกนี้รวมถึงเงินพวกนี้ก็อาจจะกลายเป็นของกลางไปแล้ว

แต่คนพวกนี้ไม่ว่าใครก็ล้วนแต่มีหน้ามีตาและมีเบื้องหลังกันทั้งนั้น การพาคนพวกนี้มาสอบสวนในคืนนี้ ก็ทำให้หลายคนรู้สึกไม่พอใจมากพออยู่แล้ว

แต่ถ้าไปยึดของและเงินของคนพวกนี้มาอีก เรื่องราวก็จะยิ่งบานปลายใหญ่โต ถึงตอนนั้นเกรงว่าจะหาทางลงได้ยากแล้ว

คนที่ซวยที่สุดในคืนนี้ก็คงหนีไม่พ้นจูเสวียหัว ผู้เป็นคนจัดงานในครั้งนี้

หมอนี่ตอนนี้กำลังถูกสอบสวนอย่างหนัก คาดว่าคงไม่มีทางได้ออกมาในเร็วๆ นี้อย่างแน่นอน

โจวหยางและคนอื่นๆ กลับมาถึงบ้านพักตากอากาศตอนตีหนึ่งกว่าๆ เพราะระหว่างทางยังต้องแวะไปเอารถอีก

"โจวหยาง ฉันรู้สึกว่าเรื่องในวันนี้ คุณต้องรู้อะไรบางอย่างแน่ๆ คุณกำลังปิดบังอะไรฉันอยู่ใช่ไหม?"

"แล้วก็ ช่วงเวลาชั่วโมงกว่าๆ ตอนนั้นคุณหายไปไหนมาคะ?"

ทันทีที่กลับมาถึงบ้านพักตากอากาศ จีหลานเยียนก็เริ่มซักไซ้ไล่เลียงทันที ท่าทางของเธอเหมือนจะบอกว่า ถ้าคุณตอบคำถามไม่เป็นที่น่าพอใจ คืนนี้ก็อย่าหวังจะได้ขึ้นเตียงเลย

แต่ถึงจะตอบจนผู้หญิงคนนี้พอใจ โจวหยางก็คงไม่ได้ขึ้นเตียงอยู่ดี

"หลานเยียน ทันทีที่ผมเดินเข้าไปในงานเลี้ยงค็อกเทล ผมก็เห็นเจี่ยเฮ่าเหรินคนที่พวกเราเจอวันนั้น พอพูดแบบนี้คุณเข้าใจหรือยังครับ?"

จีหลานเยียนฉลาดแค่ไหนกันล่ะ?

พอโจวหยางพูดแบบนี้ เธอก็เข้าใจในทันที ถึงจะไม่ได้เข้าใจกระจ่างทั้งหมด แต่ก็พอจะปะติดปะต่อเรื่องราวคร่าวๆ ได้

นี่ก็สามารถอธิบายได้ว่า ทำไมจู่ๆ ตำรวจถึงได้โผล่มา

แล้วทำไมโจวหยางถึงถูกแยกตัวไปสอบถามเรื่องราวบางอย่าง ที่แท้เรื่องทั้งหมดนี้ก็เกี่ยวข้องกับโจวหยางนี่เอง

"โจวหยางคะ ดูไม่ออกเลยนะเนี่ย ว่าคุณจะเป็นคนร้ายลึกขนาดนี้ แต่ฉันชอบนะคะ!"

โจวหยางยักไหล่พลางพูดว่า:

"คนที่ซวยที่สุดในคืนนี้ก็คงจะเป็นจูเสวียหัวนั่นแหละครับ"

"เรื่องนี้เขาไม่มีทางไม่รู้เรื่องหรอกครับ แถมเจี่ยเฮ่าเหรินที่หนีไปได้นั่น ถ้าบอกว่าสองคนนี้ไม่เคยรู้จักกันมาก่อนล่ะก็ ให้ตีให้ตายผมก็ไม่เชื่อหรอก"

"แต่ก็ยังมีอีกคนที่ซวยไม่แพ้กัน นั่นก็คืออวี๋เฉิงฝู"

จีหลานเยียนถึงกับอึ้ง ถ้าบอกว่าสองคนแรกซวย เธอพอเข้าใจได้ แต่ถ้าบอกว่าสองพ่อลูกตระกูลอวี๋ซวยด้วย มันก็ดูเหมือนจะไม่มีเหตุผลเอาเสียเลย

เพราะตรรกะมันไม่สอดคล้องกัน

เวลานี้โจวหยางก็สามารถทำเท่ได้แล้ว

"หลานเยียน คุณลองคิดดูสิ คืนนี้สองพ่อลูกตระกูลอวี๋ซื้อของไปตั้งเยอะแยะ ซึ่งนั่นก็ล้วนควักเงินสดจ่ายไปทั้งนั้นเลยนะครับ"

"ตอนนี้ ของส่วนหนึ่งถูกยึดไปแล้ว แถมเงินก็จ่ายไปแล้ว เกรงว่าตอนนี้ตัวเขาเองก็คงยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าจ่ายเงินให้ใครไปบ้าง และจ่ายไปเท่าไหร่"

"คุณว่าคืนนี้เขาขาดทุนย่อยยับเลยไหมล่ะครับ?"

จีหลานเยียนลองคิดดูแล้วก็เห็นด้วย คืนนี้สองพ่อลูกตระกูลอวี๋ทำตัวโดดเด่นโอ้อวดที่สุดแล้ว ตอนซื้อของก็ตัดสินใจอย่างเด็ดขาดฉับไว

เสนอราคาแต่ละทีก็สูงปรี๊ด แถมของที่ซื้อไปก็ยังเยอะที่สุดอีกด้วย เรียกได้ว่าแสดงความเป็นเศรษฐีใหม่ออกมาได้อย่างถึงขีดสุด

จะบอกว่าเยอะก็คงไม่กล้าพูดได้เต็มปาก แต่เงินหลายล้านหยวนก็จ่ายออกไปแล้ว เงินแค่นี้สำหรับพวกเขาอาจจะไม่ได้สลักสำคัญอะไร แต่ของที่ซื้อมาดันมาสูญเปล่าไปแบบนี้ มันก็น่าหงุดหงิดใจอยู่ไม่น้อย

ยิ่งไปกว่านั้น ก่อนหน้านี้ตอนที่กว้านซื้อไปตั้งเยอะแยะแล้วทำท่าทางภูมิใจมากแค่ไหน ตอนนี้ก็คงรู้สึกคับแค้นใจมากเท่านั้น

คู่แข่งที่ก่อนหน้านี้ประมูลสู้พวกเขาไม่ได้ ตอนนี้ก็คงกำลังแอบหัวเราะเยาะอย่างสะใจอยู่เป็นแน่

เรื่องราวก็เป็นไปตามที่โจวหยางคาดการณ์ไว้ ทันทีที่อวี๋เฉิงฝูกลับมาถึงบ้าน เขาก็โกรธจนปากแทบเบี้ยว

วันนี้เขาตั้งใจจะมาแสดงศักยภาพให้ทุกคนเห็น ช่วงครึ่งแรกของงานก็ถือว่าเป็นไปตามที่เขาวางแผนไว้ทุกอย่าง

แต่พอมาถึงช่วงครึ่งหลัง ทำไมจู่ๆ ถึงเกิดเรื่องไม่คาดฝันขึ้นได้ล่ะ?

คราวนี้เงินก็เสียไปแล้ว ของก็ไม่ได้ ที่สำคัญที่สุดคือยังกลายเป็นตัวตลกให้คนอื่นหัวเราะเยาะอีกต่างหาก

และที่สำคัญกว่าสิ่งอื่นใดก็คือ ตอนนี้เขายังไม่รู้ต้นสายปลายเหตุเลยว่า เรื่องนี้ตกลงมันเป็นยังไงมายังไงกันแน่?

แค่ไปร่วมงานแลกเปลี่ยนของเก่า ทำไมถึงเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นได้?

ตกลงว่ามีคนแจ้งเบาะแส หรือว่ามีการเตรียมการวางแผนมาล่วงหน้ากันแน่?

"พ่อ พ่อว่าเรื่องนี้จะเกี่ยวข้องกับไอ้โจวหยางนั่นไหม? ดีไม่ดีมันนั่นแหละที่เป็นคนโทรไปแจ้งตำรวจ!"

คำพูดของอวี๋จินหลงทำเอาอวี๋เฉิงฝูชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะส่ายหน้าปฏิเสธ

"ไม่น่าจะเกี่ยวอะไรกับมันหรอก มันไม่มีความสามารถขนาดนั้นหรอก"

"อีกอย่าง ต่อให้มันจะแจ้งตำรวจ อีกฝ่ายก็ไม่มีทางส่งกำลังมาปฏิบัติการแบบนี้หรอก แถมไอ้โจวหยางนั่นก็ไม่มีทางรู้ด้วยว่าของเก่าพวกนั้นมีปัญหา"

"ขนาดพวกเรายังไม่รู้เรื่องเลย แล้วไอ้กระจอกอย่างมันจะไปรู้ได้ยังไง? เพราะงั้นแกก็เลิกเดาส่งเดชได้แล้ว อย่าเอาความแค้นส่วนตัวของแกมาปะปนกับเรื่องนี้เลย"

"นี่มันเป็นสัญญาณอันตรายมากๆ ถือซะว่าเรื่องในวันนี้เป็นการซื้อบทเรียนก็แล้วกัน นี่ก็ดึกมากแล้ว รีบไปพักผ่อนเถอะ!"

อันที่จริงสิ่งที่อวี๋เฉิงฝูไม่รู้ก็คือ ตลอดสามสิบกว่าปีที่ผ่านมาอวี๋จินหลงไม่เคยทำอะไรเป็นชิ้นเป็นอันเลย เพิ่งจะมีเมื่อกี้แหละที่พูดจาเข้าเป้าเป็นครั้งแรก แต่ดันโดนเขาปฏิเสธไปเสียดื้อๆ

อีกด้านหนึ่ง หลังจากโจวหยางอาบน้ำเสร็จ เขาก็ตั้งตารอคอยให้มีอะไรบางอย่างเกิดขึ้น หลักๆ ก็ต้องดูว่าจีหลานเยียนจะเปิดโอกาสให้เขาหรือเปล่า

ดังนั้น หมอนี่ก็เลยยังไม่ยอมเข้านอน เอาแต่เดินวนไปวนมาอยู่ในห้องนั่งเล่น เพื่อรอจีหลานเยียนอาบน้ำให้เสร็จ