บทที่ 82 ผังตงไหล

"ผู้กองครับ พบเงินสดจำนวนมาก แล้วก็ของเก่าอีกหลายรายการ นอกจากนี้ยังมีวัตถุโบราณที่เพิ่งขุดขึ้นมาอีกสองสามชิ้น ซึ่งต้องสงสัยว่าจะเป็นของที่เรากำลังตามรอยอยู่ครับ"

ในขณะที่ทุกคนกำลังอกสั่นขวัญแขวนอยู่นั้น เจ้าหน้าที่ตำรวจนายหนึ่งก็รายงานเบาะแสนี้ขึ้นมากะทันหัน

พอหลิวเจียฉีได้ยินแบบนี้ ดวงตาก็เปล่งประกายขึ้นมาทันที สำหรับการออกปฏิบัติการ สิ่งที่พวกเขากลัวที่สุดก็คือการคว้าน้ำเหลวกลับไป

ถ้าเป็นการออกปฏิบัติการตามปกติก็แล้วไปเถอะ อย่างมากก็แค่เสียเที่ยวเปล่า

แต่สำหรับการบุกเข้าตรวจค้นสายฟ้าแลบแบบนี้ แถมคนที่ต้องเผชิญหน้ายังล้วนแต่เป็นคนใหญ่คนโต ถ้าเกิดพลาดพลั้งทำพลาดขึ้นมา ก็อาจจะโดนร้องเรียนเอาได้ง่ายๆ

ถึงเวลานั้น คนที่ต้องซวยก็คือพวกเขานี่แหละ อย่างน้อยๆ ก็คงหนีไม่พ้นการถูกประกาศตักเตือนและเขียนรายงานทบทวนความผิด

แต่ถ้าหาหลักฐานพบ นี่ก็ถือเป็นผลงานชิ้นโบแดงเลยทีเดียว อย่างเช่นในตอนนี้เป็นต้น

"คุมตัวทั้งหมดกลับไปสอบสวน!"

คำสั่งของหลิวเจียฉีประโยคนี้ ถือเป็นการไปแหย่รังแตนรังใหญ่เข้าให้แล้ว

"ผู้กองหลิว เรื่องมันไม่ร้ายแรงขนาดนั้นมั้งครับ?"

"พวกเราก็แค่มาร่วมงานเลี้ยงสังสรรค์ ในงานเลี้ยงก็มีบางคนเอาของเก่าที่บ้านไม่ต้องการแล้วมาวางขาย พวกเรามาซื้อแบบนี้มันก็ไม่น่าจะผิดกฎหมายไม่ใช่เหรอครับ?"

"ใช่แล้วครับผู้กองหลิว จนถึงตอนนี้ผมยังไม่รู้เลยว่าสถานการณ์มันเป็นยังไง ผมยังไม่ได้ซื้อของเก่าเลยสักชิ้นนะครับ!"

"ผมก็เหมือนกัน ผมแค่มาดูเฉยๆ!"

ชั่วขณะนั้น ไม่ว่าจะเป็นคนที่เข้าร่วมหรือไม่ได้เข้าร่วม ต่างก็เริ่มโวยวายผสมโรงกันขึ้นมา

เห็นได้ชัดว่าหลิวเจียฉีเคยผ่านสถานการณ์แบบนี้มาแล้ว เขาจึงไม่ได้รีบร้อนเข้าไปห้ามปราม ปล่อยให้คนพวกนี้โวยวายกันไป เดี๋ยวพอคอแห้งก็คงหยุดกันไปเอง

ผ่านไปประมาณหนึ่งถึงสองนาที เสียงโวยวายของคนเหล่านี้ก็ค่อยๆ สงบลง เพราะพวกเขาพบว่า ไม่ว่าจะพูดอะไรไป หลิวเจียฉีก็ไม่มีปฏิกิริยาตอบสนองใดๆ เลย

"ทุกท่านครับ ผมไม่ได้บอกว่าเรื่องนี้เกี่ยวข้องกับพวกคุณทุกคน ผมแค่จะเชิญพวกคุณกลับไปให้ปากคำ เพื่อเป็นการสืบสวนตามขั้นตอนปกติเท่านั้นเองครับ"

"ขอแค่พวกคุณให้ความร่วมมือเป็นอย่างดี ผมขอรับรองเลยว่า จะไม่มีการสร้างความลำบากใจให้พวกคุณอย่างแน่นอน!"

"ทุกท่าน เชิญครับ!"

ด้วยเหตุนี้ โจวหยางและพรรคพวกจึงถูกพาตัวไปที่สถานีตำรวจด้วย

อาจจะเป็นเพราะมีคนฝากฝังไว้ล่วงหน้าแล้ว ดังนั้นพอโจวหยางและพรรคพวกถูกพาตัวไปที่สถานีตำรวจ พวกเขาก็ถูกแยกตัวออกมาต่างหากทันที

หรือจะพูดให้ถูกก็คือ คนเหล่านี้ล้วนถูกแยกตัวออกจากกัน สาเหตุหลักก็เพื่อป้องกันไม่ให้มีการเตี๊ยมคำให้การกันนั่นเอง

เวลานี้ภายในห้องทำงานของผู้กำกับการ โจวหยางมองเห็นคนสามคน คนหนึ่งคือผู้กำกับผังตงไหล อีกคนคือเซี่ยชางหรงศิษย์พี่ใหญ่ของเขา

ส่วนคนสุดท้าย ก็คือหลิวเจียฉี หัวหน้าหน่วยสืบสวนอาชญากรรมคนนั้น

แน่นอนว่าตอนนี้โจวหยางรู้จักแค่ศิษย์พี่ใหญ่ของตัวเอง กับผู้กองหลิวเจียฉีคนก่อนหน้านี้เท่านั้น!

โจวหยางรีบเดินเข้าไปทักทายศิษย์พี่ของตัวเองทันที

ส่วนเซี่ยชางหรงก็เริ่มแนะนำให้โจวหยางรู้จัก:

"โจวหยาง ฉันจะแนะนำให้รู้จักนะ นี่คือผู้กำกับผังตงไหล ส่วนท่านนี้เธอน่าจะรู้จักแล้ว นี่คือหลิวเจียฉี ผู้กองจากหน่วยสืบสวนอาชญากรรม"

"ผู้กำกับผัง ผู้กองหลิว นี่คือโจวหยางศิษย์น้องเล็กของผมเองครับ และงานเลี้ยงผิดกฎหมายในคืนนี้ ก็เป็นศิษย์น้องของผมที่แจ้งเบาะแสมาให้ครับ!"

"ศิษย์น้อง รีบมาทำความรู้จักผู้กำกับผังกับผู้กองหลิวเร็วเข้า!"

มีหรือที่โจวหยางจะไม่รู้ตัว นี่ศิษย์พี่ใหญ่กำลังช่วยแนะนำคอนเนกชันให้เขาอยู่นี่นา

การมีเงินอย่างเดียวมันไม่พอ คุณต้องมีเครือข่ายความสัมพันธ์ด้วย โบราณว่าไว้ งูก็มีทางของงู หนูก็มีทางของหนู

การจะทำมาหากินบนโลกใบนี้ คุณต้องรู้จักคนในทุกสาขาอาชีพ โดยเฉพาะคนอย่างผังตงไหล

ถือว่าเป็นกุญแจสำคัญมากๆ อย่างน้อยตำแหน่งของเขาก็มีความสำคัญเป็นอย่างยิ่ง

ดังนั้นโจวหยางจึงรีบยื่นมือออกไป เพื่อแสดงความเป็นมิตรทันที

"น้องโจวไม่ต้องเกรงใจไปหรอก ที่แท้น้องโจวก็คือศิษย์รักของผู้อาวุโสกวนนี่เอง ก่อนหน้านี้ฉันยังสงสัยอยู่เลยว่า คนที่ยอดเยี่ยมขนาดไหนกันนะ ถึงได้ถูกใจผู้อาวุโสกวนได้!"

"พอมาเจอน้องโจวในวันนี้ ฉันก็อดไม่ได้ที่จะต้องขอคารวะในสายตาอันแหลมคมของผู้อาวุโสกวนจริงๆ!"

ผังตงไหลสมกับเป็นคนที่คลุกคลีอยู่ในแวดวงราชการมาหลายปี การที่ก้าวขึ้นมาอยู่ในตำแหน่งนี้ได้ ย่อมไม่ธรรมดาจริงๆ

พอเปิดปากก็เรียกน้องโจว เป็นการกระชับความสัมพันธ์ของทั้งสองคนให้ใกล้ชิดกันมากขึ้นไปอีกขั้น

จากนั้นก็วกกลับไปชมเชยว่ากวนเฉิงหรูตาแหลม การพูดแบบนี้ฉากหน้าคือการชมกวนเฉิงหรู แต่แท้จริงแล้วก็คือการชมเชยโจวหยางนั่นเอง

ถ้าจงใจชมใครไปตรงๆ มันก็อาจจะดูโจ่งแจ้งเกินไป แต่ถ้าเปลี่ยนวิธีชม ผลลัพธ์ที่ได้จะแตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง

ดังนั้นคืนนี้โจวหยางจึงได้เรียนรู้วิชามาอีกหนึ่งกระบวนท่า

หลังจากทักทายกันพอเป็นพิธีแล้ว ลำดับต่อไปก็คือการสอบถามสถานการณ์

โจวหยางเล่าเรื่องราวในวันนั้น รวมถึงสิ่งที่ค้นพบและข้อสันนิษฐานในคืนนี้ให้ฟังจนหมดเปลือก

แน่นอนว่ารายละเอียดบางส่วนได้ผ่านการดัดแปลงแก้ไขมาบ้างแล้ว แต่โดยรวมก็มีความหมายประมาณนั้น

"ผู้กำกับผังครับ ตกลงแล้วเรื่องนี้มันเป็นยังไงมายังไงกันแน่ครับ?"

หลังจากเล่าเรื่องของตัวเองจบ โจวหยางก็ถามถึงอีกเรื่องหนึ่ง ซึ่งเป็นเรื่องที่เขาสนใจมาตลอด

"ผู้อำนวยการเซี่ย เรื่องนี้ให้คุณเป็นคนเล่าดีกว่าครับ ยังไงซะครั้งนี้พวกเราก็มาช่วยสนับสนุนพวกคุณอยู่แล้ว"

ผังตงไหลโยนเผือกร้อนไปให้เซี่ยชางหรงทันที

อันที่จริงจะเรียกว่าโยนเผือกร้อนก็คงไม่ถูกนัก เพราะเรื่องนี้เป็นความรับผิดชอบของกรมศิลปากรแห่งชาติจริงๆ

ส่วนตำรวจท้องที่มีหน้าที่แค่คอยให้ความร่วมมือก็พอแล้ว

"โจวหยาง เรื่องนี้คงต้องย้อนไปเมื่อครึ่งเดือนก่อน มีแก๊งอาชญากรกลุ่มหนึ่ง ตอนนี้โดยพื้นฐานแล้วสามารถยืนยันได้ว่าเป็นกลุ่มของเจี่ยเฮ่าเหรินที่เธอพูดถึงนั่นแหละ"

"คนกลุ่มนี้ตระเวนก่อเหตุไปทั่วทุกหนทุกแห่งมาหลายปีแล้ว เป้าหมายของพวกมันก็คือการลักลอบขุดสุสานโบราณ"

"เมื่อครึ่งเดือนก่อน มีสุสานโบราณแห่งหนึ่งทางฝั่งหนานหยางถูกขุดเจาะ วัตถุโบราณจำนวนมหาศาลสูญหายไป"

"เมื่อไม่กี่วันก่อนหน้านี้ ตามท้องตลาดในเมืองจินหลิงก็มีของจากสุสานแห่งนั้นหลุดออกมา ซึ่งได้รับการยืนยันแล้วว่าเป็นของที่มาจากสุสานแห่งนั้นจริงๆ"

"บวกกับการแจ้งเบาะแสจากประชาชนบางส่วน ในที่สุดก็สามารถยืนยันได้ว่าแก๊งโจรขุดสุสานกลุ่มนี้ กำลังกบดานอยู่ในเขตเมืองจินหลิงของเรา"

"โบราณวัตถุชุดนี้มีความสำคัญมาก เบื้องบนจึงมีคำสั่งเด็ดขาดลงมาให้พวกเราและผู้กำกับผัง ว่าต้องทวงคืนโบราณวัตถุชุดนี้กลับมาให้ได้"

"แต่นึกไม่ถึงเลยว่าคนพวกนี้จะเจ้าเล่ห์เพทุบายขนาดนี้ ถึงกับใช้วิธีจัดงานเลี้ยงค็อกเทล เพื่อลักลอบระบายของเก่าออกไปเงียบๆ โชคดีที่ได้เธอช่วยเอาไว้นะ!"

"ไม่อย่างนั้นถ้าของเก่าพวกนี้หลุดรอดเข้าสู่ตลาดไป การจะตามทวงคืนกลับมาก็คงเป็นเรื่องยากแล้ว แต่ที่น่าเสียดายก็คือ เจี่ยเฮ่าเหรินที่เธอพูดถึง ดันหนีรอดไปได้เสียนี่!"

โจวหยางฟังมาถึงตรงนี้ ก็พอจะเข้าใจเรื่องราวคร่าวๆ แล้ว

สรุปง่ายๆ ก็คือ โจรขุดสุสานกลุ่มนี้ ไปขุดเจาะสุสานสำคัญแห่งหนึ่ง จากนั้นก็หอบเอาวัตถุโบราณชุดหนึ่งหลบหนีหัวซุกหัวซุนมาจนถึงที่นี่

ต่อมาก็อาจจะเป็นเพราะทำตัวลับๆ ล่อๆ หรือไม่ก็เพราะแอบเอาของไปเร่ขายจนทำให้คนอื่นเกิดความสงสัย

ในที่สุดก็ถูกตำรวจตามกลิ่นเจอ แต่ไม่รู้ว่าเป็นเพราะสาเหตุอะไร ถึงไม่สามารถจับกุมตัวพวกมันได้สักที ทุกครั้งที่ถึงจังหวะสำคัญ อีกฝ่ายก็มักจะหนีรอดไปได้เสมอ

รวมถึงคืนนี้ด้วย ตอนแรกโจวหยางก็ยังจับตาดูเจี่ยเฮ่าเหรินอยู่เลย แต่พอเผลอแป๊บเดียว หมอนี่ก็อันตรธานหายไปแล้ว

ถ้าอย่างนั้น จะเป็นไปได้ไหมว่า...

"ผู้กำกับผังครับ ครั้งสองครั้งอาจจะเรียกว่าความบังเอิญ แต่ถ้าหลายครั้งเข้า เกรงว่า..."

"ความหมายของผมก็คือ จะมีใครคอยคาบข่าวไปบอกพวกมันหรือเปล่าครับ?"

"แน่นอนครับ นี่เป็นแค่ข้อสันนิษฐานของผมเท่านั้น อย่าเพิ่งเก็บเอาไปเป็นจริงเป็นจังเลยนะครับ!"

โจวหยางในฐานะคนนอก มันก็คงไม่ค่อยเหมาะเท่าไหร่ที่จะพูดเรื่องนี้ ดังนั้นเขาจึงแค่พูดแย้มๆ ไว้เพียงเท่านั้น

"โจวหยางเอ๊ย อันที่จริงฉันก็สงสัยเรื่องนี้มาตั้งนานแล้ว เพียงแต่จนถึงตอนนี้ก็ยังไม่มีหลักฐานเลย"

"ดังนั้นปฏิบัติการในครั้งนี้ ฉันถึงให้ผู้กองหลิวบุกจู่โจมแบบสายฟ้าแลบ เป้าหมายก็เพื่อไม่ให้ใครไหวตัวทัน ซึ่งเห็นได้ชัดว่าผลลัพธ์ที่ได้มันก็ไม่เลวเลยทีเดียว"

"ส่วนเรื่องที่เจี่ยเฮ่าเหรินหนีรอดไปได้ มันก็ไม่ใช่เรื่องแปลกอะไร หมอนี่ทำเรื่องเลวร้ายมาตั้งมากมาย แต่ยังสามารถลอยนวลอยู่ได้จนถึงทุกวันนี้ ก็เพียงพอที่จะพิสูจน์ให้เห็นถึงความหูไวตาไวและความเก่งกาจของมันแล้ว"

"วันนี้ที่เชิญเธอมา หลักๆ ก็มีอยู่สองเรื่อง เรื่องแรกก็คืออยากจะมาขอบคุณด้วยตัวเอง ยังไงซะการเก็บเกี่ยวครั้งยิ่งใหญ่ในคืนนี้ ก็ล้วนเป็นความดีความชอบของเธอทั้งสิ้น!"

"ส่วนเรื่องที่สอง ก็คืออยากจะรบกวนให้เธอช่วยประเมินสิ่งของให้พวกเราหน่อย"

"เดิมทีเรื่องนี้พวกเราตั้งใจจะไหว้วานให้ผู้อำนวยการเซี่ยเป็นคนจัดการ แต่ปรากฏว่าผู้อำนวยการเซี่ยกลับแนะนำเธอให้ฉัน เพราะงั้น..."