บทที่ 81 ตำรวจมาแล้ว

นี่คือแจกันกระเบื้องเคลือบ มองแวบแรกก็รู้สึกว่ามันงดงามมาก!

โจวหยางไม่ลังเลเลยแม้แต่น้อย เขาใช้ฟังก์ชันประเมินทันที:

[ชื่อสิ่งของ: แจกันเหมยผิงลายครามยุคราชวงศ์หยวน, ของแท้!]

[คำอธิบายสิ่งของ: เครื่องลายครามราชวงศ์หยวนหรือที่เรียกกันว่าหยวนชิงฮวา เป็นเครื่องลายครามที่ผลิตขึ้นในสมัยราชวงศ์หยวน เริ่มผลิตในสมัยราชวงศ์ถัง และเฟื่องฟูในสมัยราชวงศ์หยวน!]

[หมายเหตุ: เพิ่งขุดพบจากกรุได้ไม่เกินหนึ่งเดือน]

พอเห็นสิ่งนี้ ดวงตาของเขาก็หรี่ลงทันที เพราะของชิ้นนี้ก็คือหนึ่งในสิ่งของหลายชิ้นที่บรรจุอยู่ในกล่องใบนั้นในวันนั้นนั่นเอง

เห็นได้ชัดว่าโจวหยางเดาถูกแล้ว

"โจวหยาง เธอคิดว่ายังไง?"

หวงจี้เฉิงกระซิบถามที่ข้างหูโจวหยางเบาๆ

"ผู้อาวุโสหวง อย่าไปแตะต้องมันนะครับ วันนั้นผมเคยเห็นของชิ้นนี้มาแล้ว!"

โจวหยางพูดด้วยน้ำเสียงที่แผ่วเบามาก แต่หวงจี้เฉิงก็ได้ยินอย่างชัดเจน

นั่นก็เท่ากับเป็นการยืนยันคำพูดของโจวหยางก่อนหน้านี้ว่า งานแลกเปลี่ยนของเก่าในคืนนี้ แท้จริงแล้วก็คือแหล่งระบายของโจร

"ผมให้สองแสน!"

ในขณะที่ทั้งสามคนอย่างโจวหยางกำลังส่งซิกทางสายตากันอยู่นั้น ก็มีคนเริ่มเสนอราคาขึ้นมา และคนที่เสนอราคาก็คืออวี๋เฉิงฝูนั่นเอง

เดิมทีโจวหยางไม่รู้จักผู้ชายคนนี้ แต่หมอนี่หน้าตาคล้ายคลึงกับอวี๋จินหลงถึงเจ็ดแปดส่วน

ดังนั้นขอแค่ไม่ใช่คนโง่ ก็ย่อมดูออกถึงความสัมพันธ์ระหว่างสองคนนี้ได้อย่างทะลุปรุโปร่ง

เห็นได้ชัดว่าอวี๋เฉิงฝูต้องการข่มขวัญคู่แข่งตั้งแต่เริ่ม ซึ่งความจริงก็เป็นเช่นนั้น

ตระกูลของพวกเขาไม่ขาดแคลนเงินทอง มีเงินใช้ไปอีกหลายชาติก็ไม่หมด แต่ตระกูลของพวกเขากลับไร้ซึ่งภูมิหลังอันเก่าแก่

สมัยก่อนเคยเป็นพวกมาเฟีย ถึงแม้ต่อมาจะล้างมืออ่างทองคำและหันมาทำธุรกิจถูกกฎหมายแล้ว แต่คนในวงการเดียวกันหลายคนก็ยังคงดูถูกพวกเขาอยู่ดี

ดังนั้นเพื่อสลัดคราบเศรษฐีใหม่ทิ้ง ภายใต้คำชี้แนะของผู้รู้ ในช่วงหลายปีมานี้อวี๋เฉิงฝูจึงเริ่มอ่านหนังสือให้มากขึ้น และหันมาเล่นของที่ดูมีรสนิยม

อย่างเช่นการตีกอล์ฟ จัดงานเลี้ยงค็อกเทล หรือแม้แต่การกว้านซื้อของเก่า เป็นต้น

ต้องยอมรับเลยว่าวิธีนี้ได้ผลจริงๆ เขาค่อยๆ ก้าวเข้าไปอยู่ในแวดวงของคนเหล่านี้ได้สำเร็จ

ด้วยเหตุนี้ เขาจึงไม่สนใจว่าจะต้องจ่ายเงินไปเท่าไหร่ ขอแค่ของชิ้นนั้นมีประโยชน์ต่อพวกเขา เขาก็ยินดีที่จะควักเงินซื้อ

ดังนั้นพอเปิดปากประมูล เขาก็เสนอราคาสองแสนหยวนทันที

"ฉันให้สองแสนห้า!"

คนที่เสนอราคาคราวนี้เป็นผู้หญิงอายุสี่สิบกว่าปี ดูแวบเดียวก็รู้ว่ามีฐานะร่ำรวยมาก

"สี่แสน!"

อวี๋เฉิงฝูปั่นราคาพุ่งพรวดไปถึงสี่แสนหยวน พูดได้เลยว่าราคานี้ค่อนข้างสูงมากแล้ว

ของเก่าชิ้นนี้ถ้าไปอยู่ในงานประมูล หากโชคดีประมูลได้ราคากว่าล้านหยวนก็ถือเป็นเรื่องปกติ

ดังนั้นในสถานการณ์ปกติ ราคาหลักแสนหยวนก็สามารถขายออกได้สบายๆ ถึงแม้แจกันใบนี้จะค่อนข้างเล็ก ขนาดพอๆ กับแจกันหยกขาวในมือของเจ้าแม่กวนอิมก็ตาม

แต่ยังไงซะนี่ก็คือเครื่องลายครามราชวงศ์หยวน เพียงแต่เพราะสถานที่จัดงานในวันนี้ ไม่ใช่งานประมูลอย่างเป็นทางการ

ทุกคนล้วนมาเพื่อหาของหลุดจำนำ ต่างก็อยากใช้เงินน้อยที่สุดเพื่อซื้อของที่ดีที่สุด ดังนั้นคนทั่วไปจึงไม่ปั่นราคากันแบบนี้

เพราะถ้าฉันปั่นราคาของเธอ เดี๋ยวเธอก็อาจจะมาปั่นราคาของฉันกลับ นี่มันคือการกระทำที่ทำลายศัตรูหนึ่งพันแต่ตัวเองก็บาดเจ็บไปถึงแปดร้อย

แต่อวี๋เฉิงฝูคนนี้คือข้อยกเว้น เขาไม่แคร์เรื่องราคา ดังนั้นพอเปิดปาก เขาก็เสนอราคาที่ใกล้เคียงกับราคาเพดานไปเลย

คุณนายเศรษฐีนีคนนั้นเดิมทีตั้งใจจะเสนอราคาต่อ แต่ก็ไม่รู้ด้วยเหตุผลใด สุดท้ายเธอก็ยอมแพ้ไป

"ขอแสดงความยินดีกับประธานอวี๋ด้วยครับ เครื่องลายครามราชวงศ์หยวนชิ้นนี้ตกเป็นของคุณแล้ว เชิญคุณมาทำธุรกรรมด้านข้างได้เลยครับ!"

เวลานี้บนใบหน้าของจูเสวียหัวเต็มไปด้วยรอยยิ้ม ที่นี่คือคฤหาสน์ของเขา งานเลี้ยงค็อกเทลครั้งนี้เขาก็เป็นคนจัดขึ้น แถมตอนนี้ยังเริ่มต้นได้สวยอีกต่างหาก

ไม่ว่าเปลี่ยนเป็นใครก็ต้องดีใจกันทั้งนั้นแหละ

อวี๋เฉิงฝูประสานมือคารวะ พูดจาถ่อมตัวสองสามประโยค จากนั้นก็เดินไปทำธุรกรรมที่ด้านข้าง

อวี๋จินหลงก็เดินตามไปด้วย ตอนที่เดินผ่านหน้าโจวหยาง หมอนี่ยังใช้สายตาเหยียดหยามจ้องมองมาที่เขาอีกต่างหาก

อันที่จริงท่าทางแบบนี้มันดูไร้เดียงสาเป็นบ้า ผู้ชายอายุสามสิบกว่าแล้วแท้ๆ แต่ทำตัวราวกับเด็กหนุ่มอายุสิบเจ็ดสิบแปดปี

น่าขันสิ้นดี

"โจวหยาง หมอนี่น่ารำคาญชะมัด วันหลังพวกเราหาทางหลอกเงินมันอีกสักรอบดีกว่า!"

จีหลานเยียนที่ควงแขนโจวหยางมาตลอด จู่ๆ ก็โพล่งประโยคนี้ขึ้นมา

"บางทีอาจจะไม่ต้องรอถึงวันหลังแล้วล่ะ!"

ประโยคของโจวหยางนี้ฟังดูมีนัยยะแอบแฝง จีหลานเยียนฟังไม่เข้าใจ จึงเขย่าแขนโจวหยางด้วยความขัดใจ

"คุณพูดให้ชัดเจนหน่อยสิ! คำพูดนี้มันหมายความว่ายังไงกันแน่!"

โจวหยางสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ต้องรู้ไว้ก่อนนะว่ารูปร่างของจีหลานเยียนน่ะจัดอยู่ในระดับท็อปฟอร์ม แหล่งเสบียงของลูกน้อยในอนาคตก็อวบอิ่มสมบูรณ์สุดๆ

การควงแขนออดอ้อนเขย่าไปมาแบบนี้ มันแทบจะสูบวิญญาณคนแก่ๆ อย่างเขาไปเลยทีเดียว

"เงียบไว้ก่อนเถอะ กลับไปแล้วพวกเราค่อยคุยกัน!"

จีหลานเยียนเองก็รู้ว่าสถานที่แบบนี้ไม่เหมาะที่จะพูดเรื่องบางเรื่อง ดังนั้นเธอจึงไม่ได้งอแงเซ้าซี้ต่อไป

แต่ดูเหมือนเธอจะกอดแขนเขาแน่นขึ้นกว่าเดิมเสียอีก

เมื่อมีจุดเริ่มต้นที่ดี การแลกเปลี่ยนในลำดับถัดไปก็ผลัดเปลี่ยนหมุนเวียนกันขึ้นมาแสดงของ

ใครๆ ก็สามารถนำของขึ้นไปประมูลซื้อขายได้ แม้แต่จูเสวียหัวก็ยังนำของขึ้นไปประมูลแล้วถึงสองชิ้น

โจวหยางก้มมองเวลาไม่หยุด ในใจเขาร้อนรุ่มไปหมด งานประมูลผ่านมาหลายสิบนาทีแล้ว จูเสวียหัวเริ่มแนะนำของชิ้นที่สามแล้ว

แต่ทำไมตำรวจยังไม่มาอีกเนี่ย?

จังหวะนั้นเอง ประตูใหญ่ของคฤหาสน์ก็ถูกผลักเปิดออก กองกำลังตำรวจที่มีอาวุธครบมือกลุ่มหนึ่งปรากฏตัวขึ้นต่อหน้าทุกคนอย่างกะทันหัน

เห็นได้ชัดว่านี่คือปฏิบัติการจู่โจมสายฟ้าแลบ นี่ก็เป็นเหตุผลว่าทำไมทุกคนถึงไม่ได้ยินเสียงไซเรนเตือนภัยเลยสักนิด

"หยุด อย่าขยับ พวกเราคือเจ้าหน้าที่จากสถานีตำรวจจินหลิง ผมหลิวเจียฉี หัวหน้าหน่วยสืบสวนอาชญากรรม ผมสงสัยว่ามีคนลักลอบซื้อขายสิ่งของผิดกฎหมาย"

"ขอให้ทุกท่านยืนอยู่เฉยๆ เพื่อให้ความร่วมมือในการสืบสวน ค้นให้ทั่ว!"

หลิวเจียฉีพูดจบก็โบกมือ ตำรวจพร้อมอาวุธครบมือก็พุ่งกรูกันเข้ามาทันที

ขั้นตอนแรกคือการควบคุมตัวคนในสถานที่นี้ทั้งหมด ขั้นตอนที่สองคือการยึดของกลางและเงินสดในที่เกิดเหตุ

ขั้นตอนที่สามคือการจับกุมผู้ต้องสงสัย

"ผู้กองหลิว นี่มันเรื่องเข้าใจผิด นี่ต้องเป็นเรื่องเข้าใจผิดแน่ๆ ครับ!"

อันที่จริงจูเสวียหัวก็รู้ตัวแล้วว่าสถานการณ์ไม่สู้ดีนัก อย่าเพิ่งพูดถึงเรื่องอื่นเลย เอาแค่เรื่องที่คนพวกนี้นำเงินสดจำนวนมหาศาลมารวมตัวกัน

แค่นี้ก็ถือเป็นปัญหาแล้ว หากโดนยัดข้อหาชุมนุมและระดมทุนอย่างผิดกฎหมาย ก็เพียงพอที่จะทำให้พวกเขารับเคราะห์หนักแล้ว

แล้วถ้าเกิดเจอยาเสพติดหรือสิ่งของต้องห้ามอีก ในฐานะเจ้าของสถานที่ เขาคงต้องซวยหนักอย่างแน่นอน

"เถ้าแก่จู จะเข้าใจผิดหรือไม่เข้าใจผิด คุณไม่ได้เป็นคนตัดสิน และผมก็ไม่ได้เป็นคนตัดสิน นี่คือหมายค้น ขอให้เถ้าแก่จูให้ความร่วมมือด้วย!"

หลิวเจียฉีพูดอย่างไม่เกรงใจ ยังไงซะคำสั่งที่เขาได้รับมาก็คือ ให้นำตัวทุกคน สิ่งของ และเงินทั้งหมดกลับไปที่สถานีตำรวจ

ส่วนเรื่องอื่นๆ นอกเหนือจากนี้ ไม่อยู่ในขอบเขตความรับผิดชอบของเขา

โจวหยางให้ความร่วมมือเป็นอย่างดี เขายอมคุกเข่าลงกับพื้นอย่างว่าง่าย

ตอนนี้ในใจเขากำลังเบิกบานสุดๆ คนอื่นจะซวยหรือไม่เขาไม่รู้ แต่เขารู้ว่ามีอยู่สองสามคนที่ต้องซวยแน่ๆ

อย่างเช่นพวกที่ซื้อของล้ำค่าที่เพิ่งขุดขึ้นมาจากดิน คนพวกนี้ยังไงก็ต้องโดนหางเลขไปด้วยอย่างแน่นอน

นอกจากนี้ก็คือจูเสวียหัว เรื่องพรรค์นี้ถ้าหมอนี่ไม่รู้เรื่องล่ะก็ โจวหยางยอมไลฟ์สดกินขี้เลยเอ้า

ส่วนคนซวยอีกคน ก็คงหนีไม่พ้นเจี่ยเฮ่าเหริน

เอ๊ะ แล้วเจี่ยเฮ่าเหรินหายไปไหนล่ะ?

จนถึงตอนนี้โจวหยางถึงเพิ่งจะสังเกตเห็นว่า เจี่ยเฮ่าเหรินหายตัวไปแล้ว...