บทที่ 80 แจ้งเบาะแส

โจวหยางกวาดสายตามองไปรอบๆ พลางเดินหาของโปรดกินไม่หยุดปาก

พอเห็นผลไม้ชั้นดี ก็อาศัยจังหวะที่ไม่มีใครสังเกตเห็น แอบหยิบใส่เข้าไปในกระถางหรูอี้บ้างประปราย

เอาของพวกนี้กลับไป พรุ่งนี้เอาไปฝากฟางเจี๋ยก็คงดีไม่น้อย

จังหวะนั้นเอง โจวหยางก็เหลือบไปเห็นคนคุ้นหน้าคุ้นตาอีกคน... เจี่ยเฮ่าเหริน!

ทันทีที่เห็นคนคนนี้ โจวหยางถึงกับชะงักงัน หมอนี่พูดกันตามตรงก็คือโจรขุดสุสานขนานแท้ แถมยังเป็นพ่อค้าของเก่าเถื่อนอีกต่างหาก

เมื่อนำมาปะติดปะต่อกับเรื่องราวในวันนี้ ดูเหมือนทุกอย่างจะเกี่ยวโยงกันไปหมด

ก่อนหน้านี้หวงจี้เฉิงเหมือนจะเคยพูดเอาไว้

เขาบอกว่าช่วงนี้จูเสวียหัวไปได้ของดีมาไม่น้อย งานแลกเปลี่ยนครั้งนี้ก็เลยน่าจะคึกคักและน่าสนใจกว่าครั้งก่อนๆ อย่างแน่นอน

ถ้าอย่างนั้นคำว่า 'ได้ของดีมาไม่น้อย' ที่พูดถึง หากไม่มีอะไรผิดพลาด ก็คงต้องเกี่ยวข้องกับเจี่ยเฮ่าเหรินคนนี้แน่ๆ

นั่นก็หมายความว่า...

พอคิดมาถึงตรงนี้ โจวหยางก็รู้สึกได้ถึงเหงื่อเย็นเฉียบที่ผุดพรายขึ้นมาบนหน้าผาก

เรื่องหลอกลวงต้มตุ๋น ไม่ใช่ว่าจะทำไม่ได้ แต่ต้องดูว่าเป็นเรื่องอะไรและทำกับใคร

อย่างเช่นเรื่องที่ไปหลอกฟันเงินอวี๋จินหลงมารวมๆ แล้วกว่าสิบล้านหยวนก่อนหน้านี้ เรื่องพรรค์นี้โจวหยางทำลงไปโดยไม่รู้สึกตะขิดตะขวงใจเลยสักนิด

แต่เรื่องแบบในวันนี้ โจวหยางไม่มีทางทำเด็ดขาด นี่ก็เป็นหนึ่งในเหตุผลที่เขาตัดสินใจมอบป้ายเหล็กจารึกชาดตันซูเถียเชวี่ยนให้กับทางการ

ตอนนี้หน้าที่การงานของเขาเพิ่งจะเริ่มต้น ทุกสิ่งทุกอย่างจึงต้องระมัดระวัง ระมัดระวัง และระมัดระวังให้มากที่สุด

ถ้าเริ่มต้นก็เดินผิดทางไปเสียแล้ว วันข้างหน้าอยากจะกลับมาเดินให้ตรงก็คงยาก

ดังนั้น โจวหยางยอมที่จะระมัดระวังตัวให้มากขึ้น ก้าวเดินให้ช้าลงสักหน่อย แต่เขาจะไม่ยอมปล่อยให้ตัวเองทำเรื่องผิดพลาดเด็ดขาด

ไม่อย่างนั้นของเก่าพวกนั้นเมื่อวันก่อน ถ้าเขารับซื้อไว้จริงๆ พอกลับไปแล้วเอาไปปล่อยขายต่อ ฟันกำไรสักสองสามล้านหยวนก็ไม่ใช่ปัญหาเลย

แต่โจวหยางก็ไม่ได้ทำ สาเหตุหลักก็คือเขาไม่อยากทำลายอนาคตของตัวเอง วิธีหาเงินมีตั้งเยอะแยะ ไม่เห็นจำเป็นต้องไปทำเรื่องผิดกฎหมายเลย

เห็นได้ชัดว่าของเก่าที่จะนำมาซื้อขายกันในคืนนี้ น่าจะมีจำนวนไม่น้อยเลยทีเดียวที่เจี่ยเฮ่าเหรินเป็นคนจัดหามา

ดังนั้น นี่มันก็คืองานปาร์ตี้ระบายของโจรชัดๆ ไม่ใช่งานแลกเปลี่ยนของเก่าอะไรนั่นเลย

พอคิดตก โจวหยางก็เดินไปหาหวงจี้เฉิงกับเถียนเผิง เขาส่งซิกทางสายตาให้ทั้งสองคน จากนั้นทั้งสามคนก็ทยอยเดินหลบมุมไปคุยกันเงียบๆ

โจวหยางเล่าถึงสิ่งที่เขาค้นพบในวันนี้ให้ฟังคร่าวๆ พร้อมกับเล่าเรื่องราวที่เกิดขึ้นเมื่อวันก่อนให้ฟังอีกรอบ อันที่จริงเรื่องนี้เขาตั้งใจเล่าให้หวงจี้เฉิงฟังเป็นหลัก ยังไงซะเถียนเผิงก็เป็นคนหนึ่งที่อยู่ในเหตุการณ์วันนั้น

"โจวหยาง เธอแน่ใจนะ?"

โจวหยางพยักหน้ารับด้วยสีหน้าจริงจัง

"ผู้อาวุโสหวง ประธานเถียน เรื่องคอขาดบาดตายแบบนี้ผมจะเอามาล้อเล่นได้ยังไงล่ะครับ!"

"ก่อนหน้านี้คุณลุงบอกว่า จูเสวียหัวไปได้ของดีมาไม่น้อย แล้วตอนนี้ก็ดันมีเจี่ยเฮ่าเหรินโผล่มาอีก เพราะงั้นเรื่องนี้จะต้องมีความเกี่ยวข้องกันแน่ๆ ครับ"

"เรื่องนี้จะมองว่าเป็นเรื่องใหญ่ก็ใหญ่ จะมองว่าเป็นเรื่องเล็กก็เล็ก แต่ถ้าโดนร่างแหไปด้วยล่ะก็ มันจะเป็นเรื่องที่ยุ่งยากลำบากมากๆ เลยนะครับ"

"ตอนแรกก็เป็นแค่งานเลี้ยงส่วนตัว แต่ถ้าของเก่าพวกนี้มีปัญหาจริงๆ ที่นี่ก็จะกลายเป็นแหล่งระบายของโจรไปในทันที"

"งานเลี้ยงส่วนตัวกับแหล่งระบายของโจรมันเป็นคนละเรื่องกันเลยนะครับ ยิ่งถ้าพวกคุณดันไปซื้อของโจรพวกนั้นเข้า การโดนกักตัว สอบสวน ปรับเงิน อะไรพวกนี้ตามมาเป็นพรวนแน่ๆ"

โจวหยางอธิบายไป หวงจี้เฉิงกับเถียนเผิงก็ฟังไปพลาง เหงื่อเย็นๆ เริ่มผุดซึมออกมาตามไรผม

พวกเขาล้วนเป็นคนมีหน้ามีตาในสังคม พูดกันตามตรง ไอ้เรื่องโดนกักตัวหรือปรับเงินอะไรพวกนั้นพวกเขาไม่ได้สนใจหรอก

ยังไงซะพวกเขาก็ไม่ได้ทำความผิดร้ายแรงอะไร อาศัยเส้นสายคอนเนกชันที่มี เข้าไปวันนี้ พรุ่งนี้ก็ประกันตัวออกมาได้แล้ว

แต่ปัญหาสำคัญมันอยู่ที่การเสียหน้าต่างหาก!

"โจวหยาง แล้วเธอคิดว่าพวกเราควรจะทำยังไงดี? หรือว่าเราจะแจ้งความดี?"

โจวหยางกำลังรู้สึกลำบากใจที่จะเป็นคนเอ่ยปากเรื่องแจ้งความ พอเถียนเผิงเปิดประเด็นนี้ขึ้นมา ก็ถือว่าเข้าทางเขาพอดี

"ประธานเถียนครับ เรื่องนี้ถ้าพวกเราไปแจ้งความเองมันคงไม่ค่อยเหมาะเท่าไหร่ ผมคิดเอาไว้แบบนี้ครับ"

"พวกเราอย่าเพิ่งแหวกหญ้าให้งูตื่นเลยครับ ทำตัวตามปกติไปก่อน ขอแค่พวกเราไม่ซื้อ ไม่ทำธุรกรรมใดๆ ต่อให้ตำรวจบุกเข้ามา เขาก็เอาผิดอะไรพวกเราไม่ได้หรอกครับ"

"อย่างมากก็แค่เชิญตัวไปสอบปากคำ สอบถามสถานการณ์นิดหน่อย แบบนี้ไม่มีปัญหาแน่นอนครับ"

"ส่วนเรื่องแจ้งความ ทางเราเป็นคนแจ้งคงไม่ค่อยเหมาะ ถ้าเกิดสืบสาวราวเรื่องไปมาแล้วรู้ว่าเป็นฝีมือของพวกเรา วันข้างหน้าเราจะอยู่ในวงการนี้ได้ยังไงล่ะครับ"

"ยังไงซะพวกคุณก็ไม่รู้หรอกว่าในสถานีตำรวจจะมีพวกของมันแฝงตัวอยู่หรือเปล่า เพราะงั้นผมเลยคิดว่า ผมจะโทรศัพท์หาท่านอาจารย์ของผม..."

พอได้ยินว่าจะโทรศัพท์หากวนเฉิงหรู ดวงตาของเถียนเผิงและหวงจี้เฉิงก็เป็นประกายวาบทันที

การให้กวนเฉิงหรูเป็นคนแจ้งความ กับการที่พวกเขาโทรไปแจ้งความเอง มันให้ผลลัพธ์ที่แตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง

อย่างหนึ่งคือการแจ้งเบาะแสทั่วๆ ไป แต่อีกอย่างคือการมีหลักฐานยืนยันว่ามีการลักลอบค้าโบราณวัตถุของชาติ และต้องการความร่วมมือจากเจ้าหน้าที่ตำรวจ

เรียกได้ว่าระดับความน่าเชื่อถือมันพุ่งสูงขึ้นไปอีกขั้นเลยทีเดียว และด้วยวิธีนี้ พวกเขาก็จะไม่ถูกสงสัยด้วย

ยิ่งไปกว่านั้น พวกเขาทั้งสามคนก็จะกลายเป็นพลเมืองดีผู้แจ้งเบาะแสด้วย อย่าเพิ่งไปพูดถึงเรื่องคำสรรเสริญเยินยอเลย อย่างน้อยก็ไม่ต้องพลอยร่างแหไปด้วยอย่างแน่นอน

หลังจากทั้งสามคนตกลงกันเรียบร้อย หวงจี้เฉิงกับเถียนเผิงก็กลับไปรับหน้าแขกคนอื่นๆ ตามปกติ

ส่วนโจวหยางก็แอบปลีกตัวออกไปหาที่ลับตาคน ควักโทรศัพท์มือถือออกมาแล้วรีบกดโทรหากวนเฉิงหรูทันที

สัญญาณรอสายดังเพียงไม่นานก็มีคนรับ โจวหยางเล่าเรื่องราวที่เกิดขึ้นเมื่อวันก่อน รวมถึงสิ่งที่เขาค้นพบในวันนี้ให้ฟังอย่างรวดเร็ว

กวนเฉิงหรูเป็นคนแบบไหนกัน?

ดังนั้นทันทีที่ได้ยินเรื่องนี้ สีหน้าท่าทางของเขาก็เปลี่ยนเป็นเคร่งขรึมจริงจังขึ้นมาทันที

"โจวหยาง เธออยู่ที่นั่นแหละ อย่าทำอะไรวู่วามเด็ดขาด ส่วนเรื่องอื่นๆ ปล่อยให้เป็นหน้าที่ฉันจัดการเอง"

"จำไว้นะ ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น แค่ให้ความร่วมมือไปตามน้ำก็พอ ห้ามเปิดเผยตัวตนเด็ดขาด"

คำพูดของกวนเฉิงหรูทำให้โจวหยางรู้สึกเบาใจลงไปได้มาก สิ่งที่เขากลัวที่สุดก็คือการเปิดเผยตัวตนนี่แหละ

ถ้าขืนเปิดเผยตัวตนออกไปจริงๆ วันข้างหน้าเขาก็คงไม่มีที่ยืนในวงการนี้อีกต่อไป

หลังจากวางสาย โจวหยางก็ทำทีเป็นไม่มีอะไรเกิดขึ้น เดินกลับเข้าไปในงาน แล้วไปสมทบกับเถียนเผิงและหวงจี้เฉิง

หลังจากส่งสัญญาณบอกทั้งสองคนแล้ว โจวหยางก็เริ่มสวาปามอาหารและเครื่องดื่มอย่างสบายใจเฉิบ

อีกด้านหนึ่ง หลังจากกวนเฉิงหรูวางสาย เขาก็รีบต่อสายตรงถึงผู้กำกับการสถานีตำรวจท้องที่แห่งหนึ่งทันที

ช่วงนี้ผู้กำกับผังตงไหลกำลังปวดหัวอย่างหนัก สาเหตุก็คือ มีโจรขุดสุสานกลุ่มหนึ่งหลบหนีเข้ามาในเขตพื้นที่รับผิดชอบของเขา

แถมยังพกโบราณวัตถุติดตัวมาด้วยล็อตหนึ่ง ซึ่งเป็นโบราณวัตถุที่ล้ำค่ามากเสียด้วย

เบื้องบนออกคำสั่งเด็ดขาดมาว่า ภายในหนึ่งเดือนต้องจับกุมคนกลุ่มนี้ให้ได้ พร้อมกับทวงคืนของกลางกลับมาให้ครบ

แต่เวลาล่วงเลยมาครึ่งเดือนแล้ว เบาะแสที่พวกเขารวบรวมมาได้กลับมีน้อยจนน่าใจหาย

ทุกครั้งที่ถึงจังหวะสำคัญ ก็ไม่รู้ว่าเป็นเพราะข่าวรั่วไหลหรือเพราะเหตุผลอะไร

พวกเขามักจะคว้าน้ำเหลวอยู่เสมอ ดังนั้นเขาจึงมีเหตุผลให้เชื่อและสงสัยว่า ภายในทีมของเขาอาจจะมีหนอนบ่อนไส้

วันนี้ก็เป็นอีกวันที่ต้องทำงานเหนื่อยเปล่า เขาเพิ่งจะกลับถึงบ้าน โทรศัพท์มือถือก็ดังขึ้น หยิบขึ้นมาดูก็พบว่าเป็นกวนเฉิงหรูที่โทรมา

ผังตงไหลพอเห็นเบอร์นี้ก็รู้สึกปวดหัวตึบ สาเหตุที่ปวดหัวก็เป็นเพราะคดีนี้มันเกี่ยวข้องกับของเก่า

และในเขตพื้นที่จินหลิงแห่งนี้ ขอแค่เป็นเรื่องที่เกี่ยวกับวัฒนธรรมของเก่า ล้วนต้องฟังคำแนะนำจากกวนเฉิงหรูทั้งสิ้น

ยังไงซะอีกฝ่ายก็เป็นผู้เชี่ยวชาญตัวจริงนี่นา

ตัดภาพกลับมาที่งานเลี้ยงค็อกเทล เวลานี้ล่วงเลยมาจนถึงสองทุ่มตรงแล้ว แขกเหรื่อที่ควรจะมาก็มากันจนครบแล้ว

ดังนั้น ลำดับต่อไปก็คือการเปิดงานเลี้ยงอย่างเป็นทางการ แน่นอนว่างานเลี้ยงค็อกเทลมันก็แค่ข้ออ้างบังหน้า งานประมูลแลกเปลี่ยนต่างหากที่เป็นไฮไลต์ที่แท้จริง

ถึงตอนนี้ ทุกคนก็สามารถไปนำสิ่งของและเงินของตัวเองออกมาได้แล้ว

เนื่องจากแต่แรกก็ไม่ได้ตั้งใจจะมาซื้อของอยู่แล้ว โจวหยางและคนอื่นๆ จึงทำทีเป็นเดินออกไปข้างนอกสักรอบ

จากนั้นก็เดินกลับเข้ามาภายในคฤหาสน์

"ทุกท่านครับ โปรดอยู่ในความสงบก่อนครับ!"

"วันนี้ผมรู้สึกยินดีเป็นอย่างยิ่งที่ได้เชิญทุกท่านมาร่วมงานเลี้ยงแลกเปลี่ยนของเก่าของผม"

"ในที่นี้มีทั้งเพื่อนเก่าและเพื่อนใหม่มากมาย ดังนั้นในขณะที่พวกเรากำลังพูดคุยแลกเปลี่ยนกัน ก็ต้องไม่ลืมไฮไลต์สำคัญของวันนี้ด้วยนะครับ"

"ในเมื่องานแลกเปลี่ยนของเก่าประจำปีนี้ผมเป็นคนจัดขึ้น ถ้างั้นก็ขอให้ผมเป็นคนโยนก้อนอิฐเพื่อดึงดูดหยก (เริ่มต้นเปิดงาน) ก็แล้วกันครับ"

จูเสวียหัวพูดจบ ก็หยิบของสิ่งหนึ่งขึ้นมาวางไว้บนโต๊ะ

ดึงดูดสายตาของทุกคนในงานได้ในพริบตา ซึ่งก็รวมไปถึงโจวหยางด้วย!