บทที่ 79 งานเลี้ยงแลกเปลี่ยนของเก่า

"โจวหยางเอ๊ย นึกไม่ถึงเลยว่าเธอจะอยู่ที่นี่ด้วย ถ้าวันนี้ฉันไม่ได้บังเอิญแวะมา ก็คงโดนเธอปิดไว้มิดเลยนะเนี่ย!"

โจวหยางเพิ่งจะมาถึง พอลงจากรถปุ๊บ ก็ได้ยินเสียงหวงจี้เฉิงเอ่ยแซวขึ้นมาทันที

"ผู้อาวุโสหวงครับ ผมเพิ่งจะย้ายเข้ามาอยู่ได้ไม่กี่วันเอง อีกอย่างเรื่องแค่นี้ก็ไม่เห็นจำเป็นต้องจงใจป่าวประกาศบอกใครเลยนี่ครับ"

"ถ้าเกิดผมจงใจวิ่งไปหาคุณลุง แล้วจู่ๆ ก็บอกเรื่องนี้ให้ฟัง คนอื่นเขาจะหาว่าผมซื้อบ้านแล้วเอาไปโอ้อวดเอานะสิครับ! คุณลุงว่าจริงไหมล่ะครับ!"

หวงจี้เฉิงหัวเราะพลางส่ายหน้า แต่ก็ต้องยอมรับว่าสิ่งที่โจวหยางพูดมานั้นถูกต้อง

ก็เหมือนกับที่โจวหยางเพิ่งจะพูดไปนั่นแหละ การเที่ยวไปบอกเรื่องนี้กับใครต่อใครโดยไม่มีปี่มีขลุ่ย มันก็ดูเหมือนเป็นการโอ้อวดจริงๆ

และมันก็ดูไม่ค่อยเหมาะสมจริงๆ นั่นแหละ

ระหว่างที่ทั้งสองคนกำลังคุยกันอยู่ เถียนเผิงก็เดินลงมาจากชั้นบน

"เหล่าหวง ฉันได้ยินมาว่างานแลกเปลี่ยนครั้งนี้ไม่เหมือนกับครั้งก่อนๆ ตกลงมันยังไงกันแน่?"

เนื่องจากเวลายังเช้าอยู่ พวกเขาจึงนั่งคุยกันต่ออีกพักหนึ่ง ผู้ชายสามคนนั่งคุยกันอยู่ฝั่งหนึ่ง ส่วนพวกผู้หญิงก็นั่งคุยกันอยู่อีกฝั่งหนึ่ง

"รายละเอียดลึกๆ ฉันก็ไม่ค่อยแน่ใจเหมือนกัน แต่ได้ยินมาว่าเถ้าแก่จูที่เป็นคนจัดงานเลี้ยงครั้งนี้ เขาตัดสินใจแบบปุบปับ ก็เลยจัดงานขึ้นมากะทันหันแบบนี้นี่แหละ"

"เขาว่ากันว่า ช่วงนี้หมอนี่ไปได้ของดีมาเยอะ งานแลกเปลี่ยนครั้งนี้ก็เลยน่าจะคึกคักและน่าสนใจกว่าครั้งก่อนๆ อย่างแน่นอน"

"นอกจากนี้ งานครั้งนี้ไม่ได้เชิญแค่คนในวงการเท่านั้น แต่ยังเชิญคนใหญ่คนโตในท้องถิ่นมาร่วมงานด้วย"

เถียนเผิงได้ยินแบบนี้ก็รู้สึกประหลาดใจ รีบเอ่ยถามขึ้นมาทันที:

"เหล่าหวง งานแลกเปลี่ยนแบบนี้ ปกติก็เห็นเชิญแต่คนในวงการไม่ใช่เหรอ? ทำไมครั้งนี้ถึงได้เชิญคนนอกวงการมาร่วมงานด้วยล่ะ!"

หวงจี้เฉิงหัวเราะ หึๆ ออกมาสองเสียง แล้วอธิบายว่า:

"เหตุผลมันง่ายนิดเดียว โลกใบนี้ผู้คนขวักไขว่ล้วนทำไปเพื่อผลประโยชน์ โลกใบนี้ผู้คนวุ่นวายล้วนทำไปเพื่อผลประโยชน์ทั้งสิ้น"

"เหล่าจูคนนี้เนื้อแท้ก็เป็นนักธุรกิจอยู่แล้ว การอาศัยชื่องานเลี้ยงในครั้งนี้ เชิญเพื่อนฝูงในแวดวงธุรกิจมาร่วมงาน มันก็เป็นเรื่องที่เข้าใจได้"

"เศรษฐีบางคนมักจะถูกคนอื่นมองว่าเป็นพวกเศรษฐีใหม่ ถ้าอยากจะสลัดคราบเศรษฐีใหม่ทิ้ง ก็ต้องรู้จักเปลี่ยนแปลงตัวเอง"

"การสะสมของเก่าก็ถือเป็นตัวเลือกที่ดีมากวิธีหนึ่ง คุณจะบอกว่าเขาทำตัวเป็นผู้ดีจอมปลอม หรือทำตัวเสแสร้งแกล้งทำก็ช่าง แต่นี่ก็ถือเป็นวิธีที่ได้ผลดีทีเดียว"

"ตัวอย่างแบบนี้มีให้เห็นเยอะแยะไป อย่างบางคนเรียนไม่จบแม้แต่ชั้นประถม แต่ในห้องหนังสือกลับมีหนังสือวางเรียงรายอยู่เต็มไปหมด"

"หนังสือพวกนั้นตั้งแต่ซื้อมาก็วางแหมะอยู่ตรงนั้น เกรงว่าจนกว่าเจ้าของจะตายก็คงไม่เคยถูกเปิดอ่านเลยสักหน้า แต่นั่นไม่ใช่ประเด็นหรอก"

"ประเด็นสำคัญคือหนังสือพวกนี้ต้องมีไว้ให้คนอื่นเห็น เพื่อให้คนอื่นรู้สึกว่าคนคนนี้เป็นคนใฝ่รู้ แค่นี้ก็เพียงพอแล้ว"

โจวหยางไม่ค่อยเข้าใจเรื่องพวกนี้สักเท่าไหร่ จึงไม่ได้พูดแทรกอะไร ทำได้แค่นั่งจิบชาและรับฟังอยู่เงียบๆ

สำหรับโจวหยางแล้ว ใครจะมาร่วมงานบ้างนั้นไม่ใช่เรื่องสำคัญ เขาไม่ได้ใส่ใจเรื่องนั้นเลย

สิ่งที่เขาสนใจก็คือ ในงานจะต้องมีของดีๆ อยู่เยอะแน่ โจวหยางอยากจะเปิดร้านขายของเก่า ของเก่าพวกนี้ย่อมเป็นสิ่งที่ขาดไม่ได้

ตอนนี้สะสมไว้ให้เยอะๆ หน่อย ถึงเวลาเปิดร้านขึ้นมาจริงๆ มันจะได้ดูน่าดูชมสักหน่อย

พวกเขานั่งคุยกันอยู่ประมาณครึ่งชั่วโมง เวลาก็ใกล้จะถึงกำหนดการแล้ว

ดังนั้นทุกคนจึงจบบทสนทนา คนหกคนกับรถสองคัน เพียงไม่นานก็เริ่มออกเดินทาง!

โจวหยางไม่ได้ขับรถของตัวเองไป สาเหตุหลักก็เพราะรถของเขาดูมีระดับไม่พอ ใช่แล้ว โจวหยางคิดแบบนั้นจริงๆ

ก่อนหน้านี้เขายังคิดอยู่เลยว่ารถราคาตั้งสามแสนห้าหมื่นหยวนที่ซื้อมามันก็หรูหราพอตัวแล้ว แต่พอเอาไปเทียบกับรถของคนอื่น มันต่างกันราวฟ้ากับเหวเลยทีเดียว

นี่แหละที่เรียกว่าสังคมต่างกัน สิ่งที่คุณมองเห็นก็ย่อมแตกต่างกันไปด้วย

ดังนั้นตอนนี้โจวหยางก็เลยเริ่มคิดเรื่องซื้อรถอีกแล้ว รถคันนี้เอาไว้ขับในชีวิตประจำวันก็พอไหว แต่ถ้าต้องไปร่วมงานสังคมระดับบิ๊กๆ รถคันนี้มันไปไม่รอดจริงๆ

ยกตัวอย่างเช่นตอนที่ไปงานของกวนเฉิงหรูเมื่อวันก่อน รถที่จอดเรียงรายอยู่หน้าโรงแรมล้วนแต่เป็นรถหรูทั้งนั้น วันนั้นโชคดีที่โจวหยางไม่ได้ขับรถไป ไม่อย่างนั้นก็คงรั้งท้ายเพื่อนแน่ๆ

อีกอย่าง เขากับจีหลานเยียนใช้รถคันเดียวกันมันก็ไม่ค่อยสะดวก อย่างน้อยก็ต้องมีรถสำรองไว้อีกสักคัน

ดังนั้น แผนการของโจวหยางก็คือ รอให้ผ่านไปสักระยะ แล้วค่อยซื้อรถดีๆ อีกสักคันดีไหม?

รถคันที่มีอยู่นี้ เขาเอาไว้ขับเองก็พอ ถ้าเกิดมีงานสำคัญอะไร ถึงเวลาก็ค่อยขับอีกคันไป

รถแล่นไปตามถนนในยามค่ำคืน พูดคุยสัพเพเหระกันไปเรื่อยเปื่อย ไม่นานก็มาถึงที่หมาย

ยังไงซะตอนนี้ก็เป็นเวลาทุ่มตรงแล้ว รถราและผู้คนบนท้องถนนจึงไม่ได้มีเยอะมากมายนัก

ในที่สุดรถก็มาจอดอยู่ที่คฤหาสน์แห่งหนึ่ง ที่นี่ตั้งอยู่ในเขตชานเมือง หรือจะบอกว่าอยู่ใกล้กับเขตชานเมืองก็ได้

เวลานี้บริเวณหน้าคฤหาสน์มีรถจอดอยู่เยอะแยะมากมาย จีหลานเยียนควงแขนโจวหยาง ส่วนโจวหยางก็เดินตามหลังเถียนเผิงกับหวงจี้เฉิงมุ่งหน้าเข้าไปภายในคฤหาสน์

ส่วนเงินสดที่พวกเขานำมาด้วย ล้วนถูกเก็บเอาไว้ในรถทั้งหมด

ยังไงซะงานนี้ก็จัดขึ้นในนามของงานเลี้ยงค็อกเทล จะให้ทุกคนหิ้วถุงหอบกระเป๋าเข้ามาร่วมงานมันก็คงดูไม่จืดแน่!

"ผู้อาวุโสหวง ประธานเถียน ยินดีต้อนรับครับ ยินดีต้อนรับ!"

ในขณะที่โจวหยางกำลังกวาดสายตามองไปรอบๆ น้ำเสียงที่ค่อนข้างห้าวหาญและทรงพลังก็ดังมาจากด้านหน้า

พอหันไปมอง ก็พบว่าเป็นผู้ชายอายุราวๆ สี่สิบต้นๆ คนหนึ่ง

สวมชุดสูทผูกไทดูดีมีภูมิฐาน ท่าทางดูกระฉับกระเฉงทีเดียว

"เถ้าแก่จู ช่วงนี้ร่ำรวยใหญ่แล้วสินะ!"

"มานี่สิ เดี๋ยวฉันจะแนะนำให้รู้จัก นี่คือ..."

หลังจากแนะนำตัวกันพอสังเขป โจวหยางก็ได้รับรู้ชื่อเสียงเรียงนามของเถ้าแก่จูคนนี้... จูเสวียหัว!

เป็นชื่อที่ดูธรรมดาเอามากๆ

เห็นได้ชัดว่าจูเสวียหัวเข้าใจว่าโจวหยางเป็นหลานชายของเถียนเผิง ดังนั้นจึงแสดงท่าทีต้อนรับขับสู้อย่างอบอุ่น

ยังไงซะคนที่สามารถมาร่วมงานนี้ได้ วันข้างหน้าก็ต้องเป็นคนในวงการเดียวกันอยู่แล้ว

หลังจากพูดคุยกันได้สองสามประโยค โจวหยางและคนอื่นๆ ก็เดินเข้าไปในคฤหาสน์ ยังไงซะก็ยังมีแขกเหรื่อทยอยเดินทางมาเรื่อยๆ จูเสวียหัวยังต้องยืนต้อนรับแขกอยู่หน้าประตู

ทันทีที่ก้าวเท้าเข้าไปภายในคฤหาสน์ สายตาของโจวหยางก็พุ่งตรงไปจับจ้องอยู่ที่คนคนหนึ่งทันที... อวี๋จินหลง!

พอเห็นหน้าคนคนนี้ โจวหยางก็ขมวดคิ้วเข้าหากันทันที ปกติแล้วเวลาที่ไอ้หมอนี่โผล่มามักจะไม่มีเรื่องดีเกิดขึ้น

ที่สำคัญที่สุดก็คือ ไอ้หมอนี่มาโผล่ที่นี่ได้ยังไง?

โจวหยางไม่เข้าใจเลยสักนิด แต่อันที่จริงเรื่องนี้มันง่ายมาก ก็อย่างที่หวงจี้เฉิงพูดไปก่อนหน้านี้นั่นแหละ เศรษฐีใหม่บางคนที่อยากจะเปลี่ยนแปลงตัวเอง ก็ต้องก้าวเข้ามาในสังคมอีกระดับหนึ่ง

การทำตัวเป็นผู้ดีจอมปลอมก็คือตัวเลือกที่ดีที่สุด

และในเวลานี้ อวี๋จินหลงเองก็มองเห็นโจวหยางเช่นเดียวกัน เมื่อสบตากัน คนหนึ่งมีสีหน้าเยาะเย้ยหยัน ส่วนอีกคนมีสีหน้าเคียดแค้นชิงชัง

โชคดีที่สถานที่จัดงานในวันนี้ไม่ธรรมดา อวี๋จินหลงก็เลยไม่ได้โง่ถึงขนาดพุ่งเข้ามาหาเรื่องโจวหยาง

โจวหยางเองก็ไม่ได้สนใจหมอนั่นเหมือนกัน เมื่อมาถึงที่นี่แล้ว หลังจากนี้ก็ถือว่าพักผ่อนตามอัธยาศัย งานเลี้ยงค็อกเทลทั้งที ย่อมต้องมีทั้งเหล้าและอาหารให้ทาน

ตั้งแต่เย็นจนถึงตอนนี้เขายังไม่มีอะไรตกถึงท้องเลย ดังนั้นการหาอะไรกินจึงเป็นสิ่งที่ขาดไม่ได้

ส่วนจีหลานเยียนน่ะเหรอ ทิ้งโจวหยางไปตั้งนานแล้ว ตอนนี้กำลังยืนคุยหัวเราะร่วนอยู่กับกลุ่มผู้หญิงกลุ่มหนึ่งอย่างสนุกสนาน!

"พ่อ ไอ้หมอนั่นแหละที่ชื่อโจวหยาง ที่มันหลอกเอาเงินผมไปตั้งสิบล้านกว่าหยวนน่ะ!"

อวี๋เฉิงฝูเพิ่งจะคุยธุระกับคนรู้จักเสร็จ ก็ได้ยินลูกชายโพล่งประโยคนี้ขึ้นมา

เขาจึงมองตามทิศทางที่ลูกชายชี้ไป แล้วก็เห็นโจวหยาง

ความรู้สึกแรกที่โจวหยางมอบให้ผู้พบเห็นก็คือ หน้าตาหล่อเหลา รูปร่างสูงโปร่ง และดูเป็นคนกระฉับกระเฉง

ความกระฉับกระเฉงที่ว่านี้ มักจะสะท้อนออกมาจากอารมณ์ความรู้สึกของแต่ละคน นอกจากนี้ก็ยังมีเรื่องของเสื้อผ้าเครื่องแต่งกายและทรงผมเข้ามาเกี่ยวข้องด้วย

ตอนนี้โจวหยางก็ถือว่าตอบโจทย์เงื่อนไขเหล่านี้ได้ครบถ้วนแล้ว ดังนั้นจึงมอบความรู้สึกที่ดูหล่อเหลาและกระฉับกระเฉงให้แก่ผู้พบเห็นเป็นอย่างมาก

"นี่มันงานแลกเปลี่ยนของเก่า แกจำใส่หัวเอาไว้ให้ดี อย่าไปก่อเรื่องเชียวนะ ไม่อย่างนั้นฉันจะถลกหนังแกแน่!"

อวี๋เฉิงฝูพูดจบก็ไม่สนใจลูกชายคนนี้อีก เดินไปหาคนรู้จักเพื่อพูดคุยทักทายต่อ

จุดประสงค์ที่เขามาร่วมงานเลี้ยงในครั้งนี้ โดยเนื้อแท้แล้วก็เพื่อธุรกิจ หรือจะพูดให้ถูกก็คือ เพื่อมาผูกมิตรทำความรู้จักกับคนให้มากขึ้น ส่วนเรื่องของเก่าอะไรพวกนั้น เขาไม่รู้เรื่องเลยสักนิด!

อวี๋จินหลงปรายตามองโจวหยางอีกครั้ง จากนั้นก็ค่อยๆ ปลีกตัวเดินไปในมุมลับตาคน แล้วหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมากดโทรออก!