บทที่ 78 งานแลกเปลี่ยน

"นายวางใจได้ เรื่องนี้มีแค่ฟ้าดินที่รู้ นายรู้ ฉันรู้ ขอแค่นายไม่พูด ฉันไม่พูด แล้วใครมันจะไปรู้ล่ะ?"

"ถึงเวลาลงมือก็จัดการให้มันสะอาดหมดจดหน่อย พอเรื่องจบก็หาที่หลบซ่อนตัวสักสองสามวันก็พอแล้ว"

คำพูดของอวี๋จินหลงประโยคนี้ไม่มีที่ติเลยจริงๆ

เพราะเรื่องพรรค์นี้เมื่อก่อนก็เคยทำมาแล้ว ดังนั้นไอ้หน้าบากจึงรีบพยักหน้ารับคำทันที

ยังไงซะนี่ก็เงินตั้งหนึ่งล้านหยวน ถึงเวลาพาคนไปสักสองคน ปรึกษากันนิดหน่อย พอจัดการเรื่องนี้เสร็จ เงินหนึ่งล้านหยวนก็ตกถึงมือแล้ว

แบ่งให้สองคนนั้นคนละแสนหยวน เขาก็ยังเหลือกำไรเหนาะๆ อีกแปดแสนหยวน เอาไปใช้จ่ายฟุ่มเฟือยได้อีกพักใหญ่เลยล่ะ

อีกด้านหนึ่ง โจวหยางกำลังซื้อหินก้อนที่สี่ของช่วงบ่ายวันนี้

นอกจากหินก้อนแรกที่ผ่าไปแล้ว หินอีกสามก้อนหลังจากนั้นเขาก็ไม่ได้ผ่าเลย

สาเหตุก็ย่อมเป็นเพราะไม่อยากทำตัวโดดเด่นสะดุดตา เขาจึงตั้งใจจะขนกลับไปค่อยๆ ผ่าที่บ้านพักตากอากาศของตัวเอง

ส่วนเครื่องผ่าหิน ที่ถนนหินหยกดิบแห่งนี้ก็มีขาย แถมราคาก็ไม่ได้แพงอะไร สาเหตุที่ต้องทำตัวยุ่งยากขนาดนี้ พูดไปพูดมาก็คือไม่อยากทำตัวเด่นเกินไปนั่นแหละ

การที่คุณพนันหินหยกแล้วได้กำไรสักก้อนสองก้อนน่ะไม่มีปัญหาหรอก แต่ถ้าคุณได้กำไรติดๆ กันรัวๆ คนอื่นไม่สงสัยก็แปลกแล้ว

นี่ก็คือเหตุผลที่ว่าทำไมโจวหยางถึงต้องร่วมมือกับคนอื่น ไม่ร่วมมือก็ไม่ได้ ขืนทำคนเดียวมันง่ายต่อการถูกจับตามองเกินไป!

ดังนั้นวิธีที่ดีที่สุดก็คือ ซื้อกลับไปแอบผ่าเองเงียบๆ ที่บ้าน ทำแบบนี้ไม่เพียงแต่คนอื่นจะไม่รู้เห็น แม้แต่เจียงเสวี่ยหรูก็ทำได้แค่คาดเดาเอาเท่านั้น

ในขณะที่โจวหยางกำลังเตรียมจะเลือกหินก้อนที่สี่ของช่วงบ่ายวันนี้ เสียงโทรศัพท์มือถือก็ดังขึ้น

หยิบขึ้นมาดูก็พบว่าเป็นเถียนเผิงที่โทรมา

"ฮัลโหล ประธานเถียน!"

"อะไรนะครับ? งานเลี้ยงค็อกเทล? กี่โมงครับ?"

"ตกลงครับ ถ้างั้นทุ่มตรงคุณมารับผมแล้วกัน!"

โจวหยางวางสาย ในหัวก็ขบคิดไม่หยุด จังหวะนั้นเองจีหลานเยียนก็ขยับเข้ามาใกล้

"โจวหยาง คุณน้าเขยของฉันพูดว่าอะไรคะ? งานเลี้ยงค็อกเทลอะไรเหรอ?"

ตอนนี้โจวหยางรู้ความสัมพันธ์ฉันเครือญาติระหว่างจีหลานเยียนกับเถียนเผิงแล้ว ดังนั้นการที่จีหลานเยียนเรียกเถียนเผิงว่าคุณน้าเขยจึงไม่ใช่เรื่องแปลกอะไร

"เขาบอกว่าคืนนี้มีงานเลี้ยงค็อกเทลส่วนตัว อันที่จริงก็คืองานแลกเปลี่ยนของเก่านั่นแหละ เขาชวนผมไปเป็นเพื่อน"

"ได้ยินมาว่าที่นั่นมีการซื้อขายของเก่าด้วย ผมก็เลยกะว่าจะลองไปดูสักหน่อย"

โจวหยางเพิ่งจะพูดจบ โทรศัพท์มือถือของเขาก็ดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้เป็นหวงจี้เฉิงที่โทรมา

พอรับสาย เนื้อหาที่พูดคุยก็เหมือนกันเป๊ะ นั่นก็คือเรื่องงานเลี้ยงแลกเปลี่ยนของเก่าในคืนนี้นั่นเอง

หวงจี้เฉิงย่อมโทรมาเพื่อเชิญโจวหยางอยู่แล้ว เพียงแต่เขาโทรมาช้ากว่าเถียนเผิงไปแค่หนึ่งถึงสองนาทีเท่านั้น

"เสวี่ยหรู วันนี้พอแค่นี้ก่อนก็แล้วกันครับ หินหยกดิบพวกนี้ผมจะเอากลับไป พรุ่งนี้พอผ่าเสร็จแล้ว ผมค่อยเอาไปให้คุณก็แล้วกัน"

"หลักๆ คือคืนนี้ผมมีธุระนิดหน่อยครับ เพราะงั้นวันนี้ก็คงต้องพอแค่นี้ก่อน!"

เจียงเสวี่ยหรูพยักหน้ารับ เมื่อกี้ตอนที่โจวหยางรับโทรศัพท์ เธอก็ได้ยินอยู่

แถมบทสนทาระหว่างโจวหยางกับจีหลานเยียน เธอก็ได้ยินเช่นกัน การร่วมมือกันครั้งแรกในวันนี้ก็ถือว่าพอหอมปากหอมคอแล้ว

"งั้นตกลงค่ะ พรุ่งนี้เช้าฉันมีประชุม ถ้าเป็นพรุ่งนี้บ่าย หากมีเวลาพวกเราค่อยติดต่อกันอีกทีนะคะ"

"ยังไงซะคุณก็รู้นี่นา ฉันต้องบริหารบริษัททางฝั่งนี้ คงไม่มีเวลาว่างมากขนาดนั้นหรอกค่ะ"

จุดนี้ที่เจียงเสวี่ยหรูพูดมา โจวหยางเข้าใจดี ผู้หญิงคนนี้ไม่ว่าจะพูดยังไงก็เป็นถึงผู้จัดการทั่วไปของบริษัท

ไม่เหมือนโจวหยาง ที่ตัวเขาเองไม่ได้มีงานทำเป็นหลักเป็นแหล่ง จัดอยู่ในประเภทฟรีแลนซ์ล้วนๆ

ตอนเช้าอยากจะตื่นกี่โมงก็ตื่น อยากจะไปทำอะไรก็ไปทำ ขึ้นอยู่กับอารมณ์ล้วนๆ

"ถ้างั้นตกลงครับ วันนี้เอาตามนี้ก็แล้วกัน!"

"สรุปก็คือมีอะไรก็โทรหากันได้ตลอดเวลาครับ ถ้างั้นผมขอตัวก่อนนะครับ ผมต้องกลับไปเตรียมตัวสักหน่อย!"

หลังจากโจวหยางแยกตัวออกมา เขาก็ขับรถตรงไปที่ธนาคารทันที เขาต้องการจะไปเบิกเงินสด!

งานแลกเปลี่ยนของเก่า พูดกันตามตรงก็คืองานซื้อขายของเก่าแบบลับๆ นั่นแหละ

แน่นอนว่าเป้าหมายหลักของการซื้อขายแบบนี้ไม่ใช่เพื่อทำกำไร แต่เป้าหมายหลักอยู่ที่คำว่า 'แลกเปลี่ยน' ต่างหาก

สิ่งที่เรียกว่าการแลกเปลี่ยน ก็มีความหมายแฝงอยู่สองชั้น ความหมายแรกก็คือการสื่อสารพูดคุยแลกเปลี่ยนความรู้ซึ่งกันและกัน

ส่วนความหมายอีกชั้นหนึ่งก็คือ การนำของเก่าที่ตัวเองไม่ต้องการแล้วไปขายทิ้ง เพื่อนำเงินไปแลกเปลี่ยนเป็นของเก่าที่ตัวเองถูกใจกลับมา

อธิบายแบบนี้บางคนอาจจะไม่เข้าใจ ถ้างั้นลองเปลี่ยนตรรกะในการคิดดูสักหน่อย ปัญหานี้ก็จะง่ายขึ้นเยอะ

ยกตัวอย่างเช่น ในมือโจวหยางมีกระถางธูปอยู่ใบหนึ่ง วิธีการได้มากระถางธูปใบนี้อาจจะมีได้หลายวิธี

เช่น ได้มาจากการหาของหลุดจำนำ ซื้อมาเมื่อก่อน หรืออาจจะได้มาจากช่องทางอื่นๆ ก็เป็นไปได้ทั้งนั้น

แต่โจวหยางกลับไม่ค่อยชอบกระถางธูปใบนี้เท่าไหร่ หรืออาจจะเบื่อแล้ว อยากจะปล่อยขาย ดังนั้นงานแลกเปลี่ยนของเก่าในครั้งนี้จึงถือเป็นโอกาสที่ประจวบเหมาะพอดี

หรืออีกตัวอย่างหนึ่ง ของเก่าบางชนิดที่คนอื่นไม่ต้องการแล้ว แต่บังเอิญโจวหยางกำลังต้องการพอดี เขาก็สามารถซื้อกลับมาได้

แบบนี้ก็สามารถทำได้เช่นกัน แถมราคาก็ยังถูกกว่าปกติด้วย ยังไงซะนี่ก็คือคนในแวดวงเดียวกัน ในเมื่อทุกคนตัดสินใจจะมาร่วมงานแลกเปลี่ยนของเก่าแล้ว ก็ย่อมต้องพกของติดไม้ติดมือมาบ้างอยู่แล้ว

คือไม่ได้ตั้งเป้าหมายเพื่อทำกำไรเป็นหลัก ดังนั้นการหาของหลุดจำนำในงานแลกเปลี่ยนแบบนี้ จึงเป็นช่องทางที่ดีมากๆ วิธีหนึ่ง

แต่ของปลอมก็มีเยอะเหมือนกัน จริงบ้างปลอมบ้างเรื่องพวกนี้ก็เป็นที่ยอมรับกันได้ ต่อให้คุณจะซื้อของปลอมไป ขอแค่พ้นคืนนี้ไป คุณก็ต้องยอมรับสภาพความซวยไปเอง

ยังไงซะงานแลกเปลี่ยนแบบนี้โดยเนื้อแท้แล้วมันก็ไม่ถูกกฎหมายอยู่แล้ว คุณจะเข้าใจว่าเป็นงานปาร์ตี้ส่วนตัวที่ผิดกฎหมายก็ย่อมได้ ยังไงซะจำนวนคนก็ค่อนข้างเยอะ

นอกจากนี้ งานโอกาสแบบนี้มักจะรับเฉพาะเงินสด หรือไม่ก็ใช้วิธีนำของมาแลกเปลี่ยนกัน ข้อห้ามเพียงอย่างเดียวก็คือห้ามโอนเงินและห้ามใช้เช็ค

นี่ก็คือเหตุผลที่ว่าทำไมโจวหยางถึงต้องไปเบิกเงินสดที่ธนาคาร

ก่อนหน้านี้ในบัญชีธนาคารของโจวหยางมีเงินอยู่ยี่สิบห้าล้านหกแสนกว่าหยวน บวกกับเงินที่ชนะพนันอวี๋จินหลงคราวที่แล้วอีกสิบล้านหยวน จู่ๆ ก็กลายเป็นสามสิบห้าล้านกว่าหยวน

การกลับบ้านเกิดครั้งนี้ใช้เงินไปสี่แสนหยวน วันนี้ซื้อหินหยกดิบไปอีกเกือบหนึ่งล้านหยวน

ดังนั้นคราวนี้เขาจึงไม่ได้เบิกออกมาเยอะมากมาย จัดการเบิกเงินสดมาแค่ห้าแสนหยวนเท่านั้น

หลังจากโจวหยางเบิกเงินเสร็จ ก็ยืนโม้กับผู้จัดการธนาคารอยู่พักหนึ่ง ถึงได้กลับมาขึ้นรถ

พอขึ้นรถเขาก็รู้สึกได้ถึงความผิดปกติบางอย่าง ต้นเหตุของความผิดปกตินี้ย่อมมาจากจีหลานเยียนนั่นเอง

"หลานเยียน คุณมีอะไรอยากจะพูดหรือเปล่าครับ!"

จีหลานเยียนพอได้ยินโจวหยางเอ่ยถาม บนใบหน้าก็ปรากฏรอยยิ้มยั่วยวนขึ้นมาทันที

"ตอนแรกฉันก็ไม่ได้อยากจะพูดหรอกนะ แต่คุณเป็นคนถามเองนะคะ"

"ฉันตัดสินใจแล้วว่าคืนนี้จะไปกับคุณด้วย อันที่จริงฉันก็รู้แหละว่าคุณอยากพาฉันไปด้วย แค่เขินไม่กล้าเอ่ยปากชวนเท่านั้นเอง"

"ดังนั้น หลังจากที่ฉันผ่านการพิจารณาไตร่ตรองอย่างถี่ถ้วนมาเป็นเวลานาน ฉันก็ตัดสินใจแล้วว่าคืนนี้ฉันจะไปเป็นเพื่อนคุณเองค่ะ!"

โจวหยางอ้าปากค้าง เขารู้สึกเหมือนตัวเองกำลังโดนผู้หญิงคนนี้หลอกเข้าให้แล้ว แต่ก็ดันไม่มีหลักฐานซะด้วย

"เรื่องนี้ ผมเป็นคนตัดสินใจไม่ได้หรอกนะ คุณต้องไปถามน้าเขยของคุณนู่น!"

ตอนแรกโจวหยางก็เตรียมจะตอบตกลงอยู่แล้ว แต่จู่ๆ ก็นึกขึ้นได้ว่าตัวเขาเองก็แค่ไปอาศัยใบบุญคนอื่นหน้าด้านๆ ถ้าจะหอบหิ้วคนอื่นไปด้วยอีกคนมันก็คงดูไม่ค่อยงามนัก

"วางใจได้เลยค่ะ เมื่อกี้ฉันโทรศัพท์ไปถามมาแล้ว เถียนเสี่ยวอวี่ก็จะไปด้วยเหมือนกัน"

"นี่ก็เย็นมากแล้ว พวกเราไปกินข้าวกันก่อนเถอะ กินข้าวเสร็จค่อยไปซื้อเสื้อผ้าสักชุด แล้วกลับไปอาบน้ำอาบท่าค่อยออกเดินทางค่ะ!"

โจวหยางกล้าฟันธงแบบร้อยเปอร์เซ็นต์เลยว่า ตัวเองโดนผู้หญิงคนนี้วางแผนหลอกเข้าให้แล้วจริงๆ

แต่ดูเหมือนก็ไม่ได้สลักสำคัญอะไร ยังไงซะเขาเองก็ไม่ได้รังเกียจที่จะพกผู้หญิงคนนี้ไปด้วยอยู่แล้ว

แต่แผนการก็คงต้องปรับเปลี่ยนสักหน่อย ตอนแรกโจวหยางตั้งใจว่าคืนนี้จะไปหาฟางเจี๋ยเพื่อคุยเรื่องย้ายบ้าน

ดูเหมือนว่าเรื่องนี้คงต้องเลื่อนออกไปอีกแล้ว

ทุกอย่างเป็นไปตามที่จีหลานเยียนวางแผนไว้ กินข้าว ซื้อเสื้อผ้า อาบน้ำ จากนั้นก็แต่งตัวกันอย่างพิถีพิถันเสร็จสรรพ ทั้งสองคนก็ขับรถตรงมาที่บ้านพักตากอากาศของเถียนเผิง

การอยู่ในหมู่บ้านจัดสรรเดียวกันมันก็สะดวกแบบนี้นี่แหละ เหยียบคันเร่งทีเดียวก็ถึงแล้ว

พอโจวหยางมาถึงที่นี่ เขาถึงได้พบว่าสองปู่หลานอย่างหวงจี้เฉิงกับหวงซืออวี่ ก็อยู่ที่นี่ด้วยเหมือนกัน