บทที่ 77 แผนการแก้แค้นของอวี๋จินหลง

เรื่องสัญญาก็จัดการเรียบร้อยแล้ว ลำดับต่อไปก็คือการทานมื้อเที่ยง

หลังจากทานมื้อเที่ยงเสร็จ ลำดับต่อไปก็คือการลองร่วมมือกันเป็นครั้งแรก

ดังนั้นทั้งสามคน โจวหยาง เจียงเสวี่ยหรู และจีหลานเยียน จึงเดินทางมาที่ถนนหินหยกดิบโดยตรง ส่วนเลขาฯ ของเจียงเสวี่ยหรูกลับไปร่างสัญญาฉบับใหม่

ในเมื่อเป็นวันแรกของการร่วมมือกันอย่างเป็นทางการ โจวหยางจึงตั้งใจจะแสดงฝีมือให้เห็นเสียหน่อย เพื่อพิสูจน์คุณค่าของตัวเอง ซึ่งจุดนี้ถือเป็นเรื่องที่จำเป็นอย่างยิ่ง

เขาไม่รีบร้อนลงมือ หยกเจไดต์ก้อนแรกจะต้องเป็นของดีเท่านั้น

แต่บางครั้งดวงของคนเรามันก็เป็นแบบนี้แหละ เวลาที่คุณไม่ต้องการ มันก็มักจะมาวนเวียนอยู่ตรงหน้า แต่พอคุณอยากจะหาหยกเจไดต์ดีๆ สักก้อนจริงๆ ในช่วงเวลาสั้นๆ แบบนี้มันก็ค่อนข้างยากเอาการ

ในขณะที่โจวหยางกำลังคิดว่าจะหาหินที่พอใช้ได้สักก้อนเพื่อประเดิมงานไปก่อน คนน่ารำคาญคนหนึ่งก็ปรากฏตัวขึ้น

ใช่แล้ว คนที่เดินเข้ามาก็คืออวี๋จินหลง!

สาเหตุที่อวี๋จินหลงรู้ว่าเจียงเสวี่ยหรูและพวกอยู่ที่นี่ หลักๆ ก็เป็นเพราะเลขาฯ ของเจียงเสวี่ยหรูหลุดปากพูดออกมา

ดังนั้น พออวี๋จินหลงรู้เรื่อง ก็ตรงดิ่งมาที่นี่ทันที

โจวหยางขมวดคิ้ว ตอนนี้เขากำลังอยู่ในช่วงเริ่มต้นสร้างธุรกิจ พูดง่ายๆ ก็คือ เขาไม่อยากหาเรื่องใส่ตัว

เพราะเขาไม่มีเรี่ยวแรงมากพอจะไปรับมือกับเรื่องพวกนั้น

"อวี๋จินหลง ทำไมคุณถึงมาอยู่ที่นี่ได้?"

เจียงเสวี่ยหรูเองก็สังเกตเห็นอวี๋จินหลงแล้ว เธอมีความรู้สึกสังหรณ์ใจไม่ดี การที่หมอนี่มาปรากฏตัวที่นี่จะต้องไม่มีเรื่องดีแน่ๆ

"เสวี่ยหรู ในเมื่อคุณมาได้ ผมก็ย่อมมาได้เหมือนกันสิ!"

"ผมได้ยินมาว่าคุณจะร่วมมือกับไอ้หมอนี่งั้นเหรอ? เรื่องนี้ผมไม่เห็นด้วย!"

อวี๋จินหลงเดินเข้ามาถึงก็โพล่งประโยคนี้ออกมาทันที

คราวนี้คิ้วของเจียงเสวี่ยหรูขมวดเข้าหากันแน่นกว่าเดิม

"อวี๋จินหลง ดูเหมือนว่างานส่วนนี้จะไม่ได้อยู่ในความรับผิดชอบของคุณไม่ใช่หรือคะ? คุณเข้ามาก้าวก่ายมากไปหรือเปล่า?"

"ถ้าฉันจำไม่ผิด เมื่อวานในที่ประชุมท่านประธานก็เพิ่งจะพูดไปว่า งานจัดซื้อทั้งหมดฉันจะเป็นคนรับผิดชอบแต่เพียงผู้เดียว"

"อีกอย่าง ฉันคือผู้จัดการทั่วไป ส่วนคุณเป็นแค่รองผู้จัดการทั่วไป คุณมีสิทธิ์อะไรมาขัดขวางการตัดสินใจของฉันคะ?"

"หรือจะให้ฉันโทรศัพท์ไปหาท่านประธาน เพื่อช่วยขออนุมัติสิทธิ์ให้คุณดีไหมคะ?"

คำพูดเหล่านี้ของเจียงเสวี่ยหรูถือว่าพูดได้ตรงไปตรงมามากแล้ว หรือจะบอกว่าเธอยังพอไว้หน้าเขาอยู่บ้าง ถ้าเปลี่ยนเป็นคนอื่น คงไม่พูดจาฟังดูดีแบบนี้แน่

อันที่จริงอวี๋จินหลงก็หาเรื่องใส่ตัวแท้ๆ ตอนนี้สีหน้าของเขาเดี๋ยวเขียวเดี๋ยวซีดสลับกันไป เพราะสิ่งที่เจียงเสวี่ยหรูพูดมาล้วนเป็นความจริงทั้งสิ้น

เขาเป็นแค่รองผู้จัดการทั่วไป เอาสิทธิ์อะไรไปแทรกแซงการตัดสินใจของผู้จัดการทั่วไป?

อีกอย่าง เมื่อวานตอนประชุม อวี๋เฉิงฝูก็พูดประโยคนี้ออกมาจริงๆ ดังนั้นอวี๋จินหลงจึงพาลไปเกลียดชังโจวหยางเข้าให้อีก

โจวหยางรู้สึกว่าตัวเองไม่ได้รับความเป็นธรรมเอาเสียเลย เขาก็แค่อยู่เฉยๆ แต่ดันโดนลูกหลงไปด้วยซะงั้น!

"ไอ้หนุ่ม ฉันจะขอท้าพนันหินหยกกับแก!"

อวี๋จินหลงหน้าแตกจากเจียงเสวี่ยหรูมา ตอนนี้จึงทำได้แค่ไปลงสบถอารมณ์ใส่โจวหยางเท่านั้น

เดิมทีโจวหยางก็ไม่ได้อยากจะเสวนาด้วย แต่หมอนี่กลับดึงดันจะเอาหน้ามาให้ตบถึงที่ เขาไม่ใช่พ่อของหมอนี่เสียหน่อย ทำไมจะต้องยอมตามใจด้วย?

"รองผู้จัดการอวี๋จินหลง ผมว่าคุณนี่สงสัยจะมีอาการป่วยทางจิตหรือเปล่าครับ? งานการตัวเองไม่ยอมไปทำ วันๆ เอาแต่มาหาเรื่องผม"

"คุณจะไร้ความสามารถน่ะไม่เป็นไร แต่อย่าไร้ความรู้ ถ้าคุณไร้ความรู้ก็ยังพอทน แต่กรุณาอย่าไร้สติปัญญา!"

"คุณเอาสิทธิ์อะไรมาท้าพนันกับผม? แค่เพราะคุณหัวโตคอหนางั้นเหรอ?"

"คุณว่าตัวเองป่วยหรือเปล่า ผมไปหาเรื่องคุณหรือไง? คุณถึงได้พยายามมาหาเรื่องผมซ้ำแล้วซ้ำเล่า คุณไม่ใช่ลูกชายผมนะ ผมไม่มีเหตุผลอะไรจะต้องมาคอยเอาใจคุณ!"

"อยากจะท้าพนันกับผมก็ได้ เอาเงินเดิมพันมาสักร้อยล้านสิ อยากจะพนันยังไง? ผมจัดให้หมดแหละ!"

"แต่ถ้าไม่มีเงินจำนวนนี้ก็หุบปากไปซะ ผมยุ่งมาก ไม่มีเวลามานั่งต่อล้อต่อเถียงกับคุณ แล้วก็ยิ่งไม่มีเวลามาเล่นบ้าๆ บอๆ กับพวกยาจกด้วย!"

โจวหยางพูดจบก็ปัดมือไล่ ผลักหมอนี่ให้พ้นทาง จากนั้นก็ย่อตัวลง อุ้มหินก้อนหนึ่งขึ้นมา

หินก้อนนี้วางอยู่บนพื้น ตอนแรกโจวหยางก็ไม่ได้มองเห็น หรือจะพูดให้ถูกก็คือ ไม่ได้สังเกตเห็น

แต่เมื่อกี้อวี๋จินหลงดันเอาเท้าข้างหนึ่งไปวางพาดไว้บนนั้นพอดี โจวหยางก็เลยบังเอิญเหลือบไปเห็นเข้า แล้วก็ต้องพบกับความประหลาดใจ

ดังนั้น ตอนนี้เขาจึงรีบอุ้มหินก้อนนี้ขึ้นมาอย่างไม่รอช้า นี่คือหยกสีเขียว ไม่ว่าจะเป็นขนาดหรือลักษณะภายนอกก็ดูดีทีเดียว

ดังนั้น การจะเอามาเป็นสินค้านำร่องในการซื้อขายครั้งแรกของวันนี้ หยกสีเขียวก้อนนี้จึงถือว่ายอดเยี่ยมมาก

"แก ไอ้หนุ่ม แกมันแน่ ฝากไว้ก่อนเถอะ!"

อวี๋จินหลงโกรธจนแทบจะกระอักเลือด หมอนี่เดิมทีก็เป็นพวกใจแคบคิดเล็กคิดน้อยอยู่แล้ว แต่ดันชอบหาเรื่องใส่ตัวเสียด้วย

ทำได้แค่ชี้นิ้วสั่งสอนคนอื่น แต่พอคนอื่นมาชี้นิ้วใส่ตัวเองกลับทนไม่ได้

ที่สำคัญที่สุดคือ รู้อยู่แก่ใจว่าต่อปากต่อคำสู้โจวหยางไม่ได้ แต่ก็ยังดึงดันจะเอาหน้าไปให้เขาตบ ไม่รู้จักจำเอาเสียเลย

โจวหยางขี้เกียจจะต่อความยาวสาวความยืดด้วย เป้าหมายอันดับแรกของเขาในตอนนี้คือการหาเงิน

หินหยกดิบก้อนนี้ราคาไม่ได้แพงอะไร จ่ายไปแค่แสนกว่าหยวนเท่านั้น

หลังจากจ่ายเงินเสร็จ ลำดับต่อไปก็ย่อมต้องเป็นการผ่าหิน ซึ่งนี่ก็เป็นช่วงเวลาที่นักพนันหินหยกทุกคนตั้งตารอคอยมากที่สุดเช่นกัน

เมื่อเริ่มลงมือผ่าหิน จีหลานเยียน เจียงเสวี่ยหรู และคนอื่นๆ ก็จ้องมองเขม็งราวกับกลัวว่าจะพลาดช็อตเด็ดไป

เมื่อเปลือกหินค่อยๆ หลุดร่อนออกไป ขอบรอบๆ ก็ถูกตัดออกไปอย่างช้าๆ จนเหลือเพียงแค่ส่วนตรงกลางเท่านั้น

และก็เหมือนกับครั้งก่อนๆ เมื่อสีเขียวของหยกเจไดต์เผยโฉมออกมาให้ประจักษ์แก่สายตาทุกคน บรรดาไทยมุงที่ยืนล้อมวงอยู่ก็เริ่มวิพากษ์วิจารณ์กันเซ็งแซ่อีกครั้ง

แต่เรื่องพรรค์นี้ฟังบ่อยๆ เข้ามันก็งั้นๆ แหละ ดังนั้นโจวหยางจึงไม่ได้ใส่ใจคนพวกนี้เลยสักนิด

หลังจากจัดการกับเปลือกหินรอบๆ เสร็จ หยกเจไดต์น้ำหนักประมาณสองกิโลกรัมก็ปรากฏขึ้นในมือของโจวหยาง

"เสวี่ยหรู คุณลองประเมินราคาดูสิครับ!"

โจวหยางไม่ลังเลเลยแม้แต่น้อย เขายื่นหยกเจไดต์ก้อนนั้นให้เจียงเสวี่ยหรูทันที

หยกเจไดต์ก้อนนี้เป็นสีเขียวมรกต หยกเจไดต์น่ะ ขอแค่มีสีเขียวเข้าไปปน มันก็มักจะมีราคาแพงเสมอ

แน่นอนว่าสีอื่นๆ ที่มีราคาแพงก็มีเหมือนกัน แต่สีอื่นๆ ก็ไม่มีทางแพงเท่าสีเขียวอยู่ดี

"โจวหยาง หยกเจไดต์ก้อนนี้สีสันสวยงามดีนะคะ ขนาดก็ค่อนข้างใหญ่ ราคาตลาดน่าจะอยู่ที่ประมาณสามล้านห้าแสนหยวนค่ะ"

"ดังนั้น ถ้าคิดตามที่พวกเราตกลงกันไว้ สามล้านห้าแสนหยวนลดไปสิบเปอร์เซ็นต์ ก็คือสามล้านหนึ่งแสนห้าหมื่นหยวน คุณคิดว่ายังไงคะ?"

โจวหยางพยักหน้ารับ หินก้อนนี้ก็มีมูลค่าประมาณนี้แหละ หนึ่งแสนห้าหมื่นหยวนก็ถือซะว่าเป็นต้นทุนค่าหิน ส่วนอีกสามล้านหยวนก็คือกำไรที่เขาหาได้ในวันนี้

อันที่จริงการใช้หินก้อนนี้เป็นปฐมฤกษ์ก็ยังไม่ค่อยน่าพอใจนัก แต่เขาเดินดูมาตั้งนาน ก็ยังหาหินที่ดีกว่าก้อนนี้ไม่ได้จริงๆ

ในเมื่อเป็นการร่วมมือกันครั้งแรก แถมยังเป็นหินก้อนแรกด้วย ดังนั้นเรื่องราคาก็ไม่จำเป็นต้องมาคิดเล็กคิดน้อยหรอก

"ตกลงครับ เอาตามนี้เลย แต่เศษที่เหลือก็ช่างมันเถอะครับ หยกเจไดต์ก้อนแรก คิดแค่สามล้านหยวนถ้วนก็พอ เดี๋ยวพวกเราไปดูร้านต่อไปกันเถอะ..."

เจียงเสวี่ยหรูนึกไม่ถึงเลยว่าโจวหยางจะคุยง่ายขนาดนี้ แต่อันที่จริงก่อนหน้านี้เธอเองก็บอกราคาเผื่อเอาไว้สูงกว่าความเป็นจริงนิดหน่อยเหมือนกัน

บางทีเจตนาของทั้งสองคนคงจะเหมือนๆ กันกระมัง เมื่อคำนึงว่านี่คือการร่วมมือกันครั้งแรกหลังจากเซ็นสัญญา ต่างฝ่ายก็ต่างอยากจะให้มันมีจุดเริ่มต้นที่สวยงาม

โจวหยางกำลังกว้านซื้อหินอย่างบ้าคลั่งอยู่ทางนี้ ในขณะที่อวี๋จินหลงกำลังกระซิบกระซาบอยู่กับชายหน้าบากคนหนึ่ง

"จำเอาไว้ว่าคือไอ้หมอนั่นแหละ ขอแค่ไม่ถึงตาย จะทำยังไงก็ได้!"

"ฉันให้เวลาแกสามวันจัดการเรื่องนี้ ขอแค่จัดการได้เรียบร้อย ฉันจะให้แกหนึ่งล้านหยวน!"

ชายที่มีรอยแผลเป็นบนใบหน้าคนนี้ไม่ใช่ใครอื่น แต่เป็นลูกน้องของอวี๋เฉิงฝู มีฉายาว่าไอ้หน้าบาก

ปัจจุบันอายุมากขึ้นแล้ว ประกอบกับอวี๋เฉิงฝูก็ล้างมือจากวงการนักเลงหันมาทำธุรกิจถูกกฎหมายแทนแล้ว

ดังนั้นคนแบบไอ้หน้าบากจึงไม่มีพื้นที่ให้แสดงฝีมืออีกต่อไป ปกติก็ทำได้แค่เป็นบอดี้การ์ดหรือเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยอะไรทำนองนั้น

สมัยหนุ่มๆ พวกเขากินดีอยู่ดี ไม่ได้เก็บเงินเก็บทองอะไรไว้มากมายนัก

ยังไงซะตอนนั้นก็อยู่ในวงการนักเลง ใช้ชีวิตอย่างอิสระเสรี คุณเคยเห็นพวกนักเลงคนไหนมีทรัพย์สินเงินทองมากมายบ้างล่ะ?

ดังนั้นไอ้หน้าบากในวัยเกือบห้าสิบปีจึงไม่ได้ร่ำรวยอะไรนัก เมื่ออวี๋จินหลงมาหาเขาให้รับผิดชอบจัดการเรื่องนี้ ย่อมต้องตกลงกันได้อย่างรวดเร็ว

"ประธานอวี๋วางใจได้เลยครับ ภายในสามวัน ผมจะทำให้ไอ้หมอนี่ต้องไปนอนหยอดน้ำเกลือในไอซียูให้ได้!"

"แต่ถ้าท่านประธานใหญ่รู้เรื่องนี้เข้า เกรงว่า..."