บทที่ 76 แก้ไขสัญญา

หลังจากจัดการเรื่องหวงจี้เฉิงเสร็จ โจวหยางก็รู้สึกสบายใจขึ้นมาก อย่างที่เคยบอกไป ตอนนี้เขาไม่มีเวลามานั่งพัฒนาแบบค่อยเป็นค่อยไป เขาต้องการหาเงินด่วน กลับมาขึ้นรถ โจวหยางไม่ได้สตาร์ทรถทันที แต่กลับหยิบภาพวาดพู่กันจีนชิ้นนั้นออกมา ตอนนี้ภาพวาดพู่กันจีนดูแตกต่างกับสภาพขาดกะรุ่งกะริ่งก่อนหน้านี้อย่างสิ้นเชิง

[ชื่อสิ่งของ: ภาพวาดจู๋สือหลานฮุ่ยถู, ของแท้!] [ราคาประเมิน: ราคาตลาด 4,800,000 หยวน]

โจวหยางดูราคาแล้ว พูดตามตรงว่ายังคงรู้สึกตกตะลึงอยู่บ้าง แค่ภาพวาดพู่กันจีนชิ้นเดียว กลับมีราคาสูงถึงสี่ล้านแปดแสนหยวน โจวหยางเก็บภาพวาดนี้อย่างระมัดระวัง แล้วนำไปไว้ในพื้นที่เก็บของของกระถางหรูอี้ จากนั้นก็นำกระถางธูปที่พังยับเยินก่อนหน้านี้ ใส่ลงไปในช่องหนึ่งเพื่อทำการซ่อมแซม คาดว่าเวลาในการซ่อมแซมน่าจะพอๆ กับภาพวาดพู่กันจีนชิ้นนั้น จนถึงตอนนี้ นี่คือสองโบราณวัตถุที่มีมูลค่าสูงที่สุดที่โจวหยางได้รับมา ชิ้นแรกคือภาพวาดพู่กันจีนของเจิ้งป่านเฉียว ส่วนอีกชิ้นคือกระถางธูปใบนี้ แน่นอนว่าของที่มีมูลค่ามากที่สุดอาจจะเป็นป้ายเหล็กจารึกชาดตันซูเถียเชวี่ยนก่อนหน้านี้ แต่ของชิ้นนั้นประเมินค่าเป็นเงินไม่ได้แล้ว เพราะได้มอบให้กับพิพิธภัณฑ์ไปแล้ว ของที่ให้คนอื่นไปแล้วย่อมไม่มีมูลค่าสำหรับเขา เพราะมันไม่ได้เป็นของเขาอีกต่อไป ส่วนของชิ้นเล็กชิ้นน้อยอื่นๆ ก่อนหน้านี้เขาก็มอบให้จีหลานเยียนไปหมดแล้ว เมื่อดูเวลา ก็ใกล้จะได้เวลาทานอาหารแล้ว เขาต้องกลับไปรับจีหลานเยียน การเลี้ยงข้าวคนอื่น จะไปสายไม่ได้เด็ดขาด อีกด้านหนึ่ง บริษัทเครื่องประดับลิ่วฝู

"เสวี่ยหรู เที่ยงนี้ไปกินข้าวด้วยกันเถอะ!"

"คราวที่แล้วคุณบอกว่าร้านอาหารเปิดใหม่ที่ถนนฝั่งตะวันออกรสชาติไม่เลวนี่ เที่ยงนี้เราไปกินด้วยกันเถอะ"

เจียงเสวี่ยหรูดูเวลา แล้วเหลือบมองอวี๋จินหลงแวบหนึ่ง ก่อนจะพูดว่า:

"คุณไปกินเองเถอะ เที่ยงนี้ฉันมีนัดแล้ว!"

"อ้อ จริงสิ ช่วงบ่ายฉันมีธุระไม่อยู่บริษัท ฝากคุณช่วยดูแลทางนี้ด้วยนะ!"

เจียงเสวี่ยหรูพูดจบก็ปิดคอมพิวเตอร์ เก็บเอกสารใส่กระเป๋า แล้วหันหลังเตรียมจะเดินออกไป

"เสวี่ยหรู คุณนัดใครไว้เหรอ?"

เจียงเสวี่ยหรูขมวดคิ้วทันที

"ประธานอวี๋ ฉันจะนัดใคร มันเกี่ยวอะไรกับคุณด้วยคะ?"

"แล้วคุณลืมอะไรไปหรือเปล่า ฉันเป็นผู้จัดการทั่วไป ฉันเคยบอกคุณตั้งหลายครั้งแล้วว่า อยู่ในบริษัทคุณต้องเรียกตำแหน่งด้วย"

"เอาล่ะ ฉันมีธุระ ขอตัวก่อนนะคะ!"

เจียงเสวี่ยหรูพูดจบก็ไม่สนใจหมอนี่อีก เธอพาเลขาฯ ส่วนตัวเดินออกจากบริษัทไป อวี๋จินหลงหน้าดำคร่ำเครียด กำหมัดแน่น สุดท้ายก็ขับรถตามไป โจวหยางกับเจียงเสวี่ยหรูมาถึงสถานที่นัดหมายแทบจะพร้อมๆ กัน หลังจากทักทายกันที่หน้าประตูไม่กี่คำ พวกเขาก็เดินเข้าไปในร้านอาหารด้วยกัน ร้านอาหารประเภทนี้ไม่ใช่ภัตตาคารหรูหราอะไร แต่อันที่จริงก็ไม่จำเป็นต้องไปภัตตาคารหรูหราเสมอไป ในเมื่อทุกคนเป็นคนหนุ่มสาวและก็คุ้นเคยกันดี อีกทั้งยังไม่จำเป็นต้องใช้จ่ายฟุ่มเฟือย ดังนั้นการทานอาหารและพูดคุยธุระในร้านอาหารธรรมดาก็ถือเป็นตัวเลือกที่ดีที่สุด และไม่ได้ดูเสียระดับอะไร หลังจากทั้งสี่คนเดินเข้าไปในร้านอาหาร ก็มีคนเดินลงมาจากรถคันหนึ่ง คนคนนั้นก็คืออวี๋จินหลงนั่นเอง อวี๋จินหลงเห็นเหตุการณ์เมื่อครู่ทั้งหมด เขาโกรธจนจมูกแทบเบี้ยว เจียงเสวี่ยหรูปฏิเสธที่จะกินข้าวกับเขา แต่กลับมาแอบพลอดรักกับโจวหยาง ใช่แล้ว หมอนี่มีปัญหาเรื่องทัศนคติ การกินข้าวกันตามปกติ กลับถูกเขาตีความว่าเป็นการพลอดรักกัน แถมยังใช้คำว่าแอบพลอดรัก ซึ่งเป็นคำที่ใช้ได้ไม่ถูกต้องเอาเสียเลย เจียงเสวี่ยหรูมาอย่างเปิดเผยแท้ๆ...

"เจียงเสวี่ยหรู นังแพศยา!"

"แล้วก็แกด้วยโจวหยาง ฝากไว้ก่อนเถอะ!"

อวี๋จินหลงพูดไปพลาง ก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมา... ส่วนคำเตือนของพ่อก่อนหน้านี้ เขาโยนทิ้งไปไว้เบื้องหลังหมดแล้ว โจวหยางย่อมไม่รู้ตัวว่า ตอนนี้เขากำลังถูกใครบางคนหมายหัวเข้าให้แล้ว

"โจวหยาง คุณลองดูสัญญาหน่อยนะคะ ถ้าไม่มีปัญหาอะไร พวกเราก็เซ็นสัญญาตอนนี้ได้เลยค่ะ"

เพราะทุกคนเริ่มคุ้นเคยกันแล้ว สรรพนามที่ใช้เรียกขานจึงเปลี่ยนไป เจียงเสวี่ยหรูเรียกชื่อโจวหยางโดยตรง ส่วนโจวหยางก็ไม่เรียกประธานเจียงแล้ว แต่เรียกว่าเสวี่ยหรูแทน จีหลานเยียนก็เช่นเดียวกัน โจวหยางรับสัญญามา แล้วยื่นให้จีหลานเยียนทันที อันที่จริงการกระทำนี้บอกใบ้ข้อมูลได้สองอย่าง อย่างแรกคือ โจวหยางไม่สันทัดเรื่องสัญญาจริงๆ อย่างที่สองคือ เขาเชื่อใจและพึ่งพาจีหลานเยียนมาก

"โจวหยาง สัญญาฉบับนี้ไม่มีปัญหาใหญ่อะไรหรอกค่ะ แต่มีปัญหาเล็กน้อยตรงวิธีการชำระเงิน!"

จีหลานเยียนอ่านสัญญาเสร็จ ก็ชี้จุดที่มีปัญหาเล็กน้อยให้โจวหยางดู โจวหยางรับสัญญามาดู วิธีการชำระเงินที่ระบุไว้คือเคลียร์ยอดเดือนละครั้ง นั่นก็หมายความว่า ในช่วงแรกโจวหยางต้องเป็นคนสำรองจ่ายเงินไปก่อน การสำรองจ่ายน่ะไม่มีปัญหา แต่ต้องดูว่าเป็นธุรกิจประเภทไหน นี่คือหยกเจไดต์เชียวนะ ดีไม่ดีอาจจะต้องสำรองจ่ายเป็นสิบล้านหรือร้อยล้านหยวนเลยก็ได้

"เสวี่ยหรู วิธีการชำระเงินแบบนี้ผมคงรับไม่ได้ครับ คุณต้องแก้ไขมันใหม่"

"แต่ผมมีข้อเสนอให้คุณสองทาง คุณจะเลือกทางไหนก็ได้ครับ"

เจียงเสวี่ยหรุยักไหล่ เป็นเชิงบอกให้โจวหยางพูดต่อ โจวหยางครุ่นคิดเล็กน้อย แล้วชูนิ้วขึ้นมาหนึ่งนิ้ว

"วิธีชำระเงินแบบแรก ยอดครบสิบล้านหยวนจ่ายหนึ่งครั้ง หมายความว่า ผมจะสำรองจ่ายให้มากที่สุดไม่เกินสิบล้านหยวน"

"ยังไงซะการซื้อขายบ่อยๆ ถี่ๆ มันก็ไม่ค่อยเป็นจริงเท่าไหร่"

พูดมาถึงตรงนี้ โจวหยางก็ชูนิ้วขึ้นมาอีกนิ้ว

"วิธีที่สอง พวกเราเคลียร์ยอดกันทุกสามวัน ไม่ว่ายอดจะเท่าไหร่ ขอแค่มีการซื้อขาย ภายในสามวันต้องเคลียร์ให้จบ"

"คุณเลือกวิธีไหนก็ได้ครับ ขอแค่เป็นไปตามเงื่อนไขนี้ ความร่วมมือของพวกเราก็เริ่มต้นตั้งแต่วันนี้เลยครับ"

เจียงเสวี่ยหรูลองคิดดู ก็รู้สึกว่าสิ่งที่โจวหยางพูดมานั้นมีเหตุผล สำหรับบริษัทใหญ่ๆ อย่างพวกเธอ เวลาจัดซื้อสินค้า ซัพพลายเออร์มักจะยอมให้ค้างชำระไว้สามเดือนแล้วค่อยเคลียร์เงิน หมายความว่า พอถึงเดือนเมษายนถึงจะไปเคลียร์ยอดของเดือนมกราคม พอถึงเดือนพฤษภาคมก็ไปเคลียร์ยอดของเดือนกุมภาพันธ์ เป็นแบบนี้ไปเรื่อยๆ ด้วยความที่สินค้าชิ้นใหญ่ของโจวหยางมีลักษณะเฉพาะตัว เจียงเสวี่ยหรูจึงปรับเปลี่ยนวิธีการชำระเงินมาเป็นเดือนละครั้งแทน แต่สิ่งที่เธอคาดไม่ถึงก็คือ สินค้าอย่างหยกเจไดต์ มันต้องใช้เงินสำรองจ่ายจำนวนมหาศาล อิงตามความต้องการจัดซื้อหยกเจไดต์คุณภาพสูงของบริษัทเธอ ยอดซื้อขายแตะหลักร้อยล้านหรือหลายร้อยล้านหยวนก็ถือเป็นเรื่องปกติ แล้วใครจะกล้าเอาเงินมากมายขนาดนั้นมาสำรองจ่ายล่ะ? ต่อให้ไม่กลัวว่าจะโดนเบี้ยวหนี้ แต่อีกฝ่ายก็ต้องมีเงินทุนหนาพอที่จะสำรองจ่ายได้ด้วย โจวหยางก็พอจะมีเงินอยู่บ้าง การสำรองจ่ายสักสิบล้านยี่สิบล้านหยวนอาจจะไม่ใช่ปัญหา แต่ถ้ามากกว่านั้นเขาก็คงรับไม่ไหว ดังนั้นจุดนี้จึงถือว่าไม่สมเหตุสมผลจริงๆ

"ตกลงค่ะ เอาตามที่คุณบอก พวกเราเคลียร์ยอดกันทุกสามวัน แบบนี้ก็ช่วยลดความยุ่งยากไปได้เยอะเลย!"

"ถ้าเกิดมียอดซื้อขายก้อนใหญ่มากๆ พวกเราจะเคลียร์ให้ภายในวันนั้นเลยก็ได้ หรือถ้าทางคุณมีปัญหาเรื่องเงินหมุนเวียนไม่ทัน ฉันก็สามารถทำเรื่องขออนุมัติช่วยสำรองจ่ายให้ก่อนได้ คุณคิดว่าแบบนี้โอเคไหมคะ?"

โจวหยางหันไปมองจีหลานเยียนอีกครั้ง อันที่จริงเรื่องแบบนี้โจวหยางสามารถตัดสินใจเองได้ แต่เขาจงใจทำแบบนี้ เพื่อส่งสัญญาณให้คนอื่นรู้ว่าผู้หญิงคนนี้มีความสำคัญต่อเขามากแค่ไหน จีหลานเยียนย่อมเข้าใจเจตนาของโจวหยางดี ในเวลานี้ จะบอกว่าในใจไม่รู้สึกซาบซึ้งเลยก็คงจะเป็นการโกหก เป็นผู้ชายเหมือนกันแท้ๆ แต่พ่อของเธอเพื่อผลประโยชน์ของตระกูล กลับบังคับให้เธอไปแต่งงานเชื่อมสัมพันธ์ แต่ผู้ชายที่เพิ่งรู้จักกันได้ไม่กี่วันคนนี้ กลับเชื่อใจและสนับสนุนเธอถึงขนาดนี้ แค่จุดนี้ก็คุ้มค่าที่จะทำให้เธอรู้สึกซาบซึ้งใจแล้ว