บทที่ 75 ขอความช่วยเหลือจากหวงจี้เฉิง

ถ้าตอนนี้โจวหยางไม่ได้ขับรถอยู่ล่ะก็ เขาคงต้องหยิบภาพวาดนั้นออกมาเชยชมให้หนำใจแน่ๆ นี่มันภาพวาดพู่กันจีนของเจิ้งป่านเฉียวเชียวนะ! แค่คิดก็ตื่นเต้นแล้ว เรื่องนี้ไม่ได้เกี่ยวกับเงินทอง แต่มันคือสมบัติล้ำค่าล้วนๆ! วันนี้หวงจี้เฉิงรอโจวหยางอยู่ที่บ้าน สาเหตุหลักก็เพราะก่อนหน้านี้โจวหยางได้โทรศัพท์มาหาเขาแล้ว ตอนที่โจวหยางมาถึงบ้านของหวงจี้เฉิง เวลาก็ล่วงเลยมาถึงสิบโมงครึ่งพอดี นั่นก็หมายความว่าโจวหยางมีเวลาเหลืออีกแค่เกือบๆ ชั่วโมงเท่านั้น

"ไอ้หนุ่มนี่เก่งจริงๆ แวะกลับไปเยี่ยมบ้านเกิดแป๊บเดียว ก็ยังอุตส่าห์ได้ของดีติดมือกลับมาด้วย!”

“ทำไมฉันถึงไม่มีดวงแบบนายบ้างนะ มันไม่สมเหตุสมผลเลยจริงๆ!"

โจวหยางมาถึงบ้านของหวงจี้เฉิง หลังจากทักทายกันพอเป็นพิธี โจวหยางก็หยิบแสตมป์ลิงดวงนั้นออกมาให้ดู หวงจี้เฉิงพิจารณาดูแล้ว ถึงได้เอ่ยปากรำพึงรำพันออกมาแบบนั้น

"ผู้อาวุโสหวงครับ ดวงคนเรามันก็มีขึ้นมีลงเป็นช่วงๆ แหละครับ บางทีเมื่อก่อนผมอาจจะซวยซับซวยซ้อนมากเกินไป ช่วงนี้ดวงดีก็เลยมาตกอยู่ที่ผมบ้างก็เป็นได้”

“คนเราน่ะไม่มีทางโชคดีไปตลอดชีวิต แล้วก็ไม่มีทางโชคร้ายไปตลอดชีวิตหรอกครับ ไม่อย่างนั้นคงไม่มีคำกล่าวที่ว่า สามสิบปีฝั่งตะวันออก สามสิบปีฝั่งตะวันตก (วันพระไม่ได้มีหนเดียว) หรอกครับ"

หวงจี้เฉิงพยักหน้ารับ สิ่งที่โจวหยางพูดมานั้นมีเหตุผล คนเราย่อมมีทั้งช่วงเวลาที่โชคดีและโชคร้าย เวลาซวย ดื่มน้ำเปล่ายังติดคอ แต่เวลาดวงดี เข้าห้องน้ำยังเก็บเงินได้เลย

"ว่ามาสิ ดวงนี้ตั้งใจจะปล่อยเท่าไหร่ล่ะ?"

หวงจี้เฉิงชี้ไปที่แสตมป์ซึ่งวางอยู่บนโต๊ะ

"ผู้อาวุโสหวงครับ รบกวนคุณช่วยหาทางปล่อยแสตมป์ดวงนี้ให้ผมหน่อยนะครับ ราคาปกติน่าจะอยู่ที่ประมาณล้านสองแสนหยวน”

“ผมขอแค่ล้านเดียวพอ ส่วนที่เกินมา คุณลุงเอาไปเป็นค่าชา หรือจะเอาไปซื้อเสื้อผ้าให้ซืออวี่ก็ได้ครับ สรุปก็คือผมขอแค่ตัวเลขกลมๆ ก็พอ"

หวงซืออวี่ที่นั่งฟังเงียบๆ อยู่ด้านข้าง จู่ๆ ดวงตาก็เบิกโพลง นึกไม่ถึงเลยว่าจะมีส่วนแบ่งตกมาถึงเธอด้วย

"คุณปู่คะ เรื่องดีๆ แบบนี้คุณปู่รีบตกลงเลยสิคะ หนูไม่มีเงินค่าขนมแล้วนะ!"

หวงจี้เฉิงถึงกับหน้าแดงด้วยความอับอาย หลานสาวคนนี้ทำเอาเขาขายหน้าจริงๆ

"โจวหยางเอ๊ย เรื่องนั้นไม่มีปัญหา ขอเวลาฉันสามวัน รับรองว่าจะปล่อยแสตมป์ดวงนี้ออกไปได้อย่างแน่นอน!”

“อ้อ จริงสิ ที่วันนี้เธอมาหาฉัน คงไม่ได้มีธุระแค่เรื่องนี้เรื่องเดียวหรอกใช่ไหม?”

“ถึงฉันจะรู้จักกับเธอมาได้ไม่นาน แต่ฉันก็พอจะรู้นิสัยใจคอของเธออยู่บ้าง ถ้าแค่มาธุระเรื่องนี้เรื่องเดียว เธอคงไม่รีบร้อนมาหาฉันหรอก”

“เธอว่าฉันพูดถูกไหมล่ะ?"

โจวหยางยกนิ้วโป้งให้ทันที บางครั้งถึงเวลาต้องประจบประแจงก็ต้องทำ

"ผู้อาวุโสหวงช่างตาแหลมคมจริงๆ ครับ พูดไม่ผิดเลยสักนิด ขิงยิ่งแก่ยิ่งเผ็ดจริงๆ!”

“วันนี้ที่ผมมาหาคุณ ก็เพื่อจะคุยอีกเรื่องหนึ่งด้วยครับ นั่นก็คือ ผมตั้งใจจะเปิดร้านขายของเก่าสักร้าน”

“ตอนนี้ผมกำลัง..."

โจวหยางเริ่มอธิบายถึงจุดประสงค์ของเขา รวมไปถึงของสะสมที่หามาได้ในช่วงที่ผ่านมาให้ฟังอย่างคร่าวๆ

"ผมคิดเอาไว้แบบนี้ครับ ถ้ามีร้านเซ้งต่อได้ก็ถือว่าดีที่สุด แต่ถ้าไม่มี เราก็คงต้องหาทำเลเปิดร้านเองแล้วล่ะครับ”

“ส่วนเรื่องของที่จะเอามาขาย ไม่ต้องเป็นห่วงเลยครับ ร้านขายของเก่าน่ะ ไม่ได้มีแต่ของเก่าแท้ๆ ทั้งหมดหรอก ส่วนใหญ่ก็เป็นพวกงานศิลปะอะไรทำนองนั้นแหละ”

“ยังไงซะผมก็เคยทำงานอยู่ที่ร้านของไอ้หัวล้านหลี่มาตั้งนาน เรื่องพวกนี้ผมก็พอจะรู้ดีอยู่ครับ แถมช่วงนี้ผมก็ตระเวนกว้านซื้อของมาทุกวันเลย”

“เพราะงั้น ของที่จะเอามาตั้งขายในร้านก็ถือว่ามีพอประมาณแล้วล่ะครับ ตอนนี้ปัญหาใหญ่ที่สุดก็คือ ขาดหน้าร้าน แล้วก็ขาดเถ้าแก่คอยเฝ้าร้าน”

“ในเมื่อคุณลุงก็อยู่บ้านว่างๆ ไม่มีอะไรทำ สู้มา..."

ในที่สุดโจวหยางก็เริ่มเผยหางจิ้งจอกออกมา

"ผู้อาวุโสหวงครับ อย่าเพิ่งรีบปฏิเสธสิครับ ลองฟังผมวิเคราะห์ดูก่อนนะ!”

“คุณลุงลองคิดดูสิครับ วันๆ คุณลุงก็อยู่บ้านว่างๆ ไม่มีอะไรทำ สู้มานั่งเป็นร่มโพธิ์ร่มไทรคุมร้านให้ผมไม่ดีกว่าเหรอครับ แถมซืออวี่เองก็ยังไม่มีงานทำไม่ใช่เหรอ?”

“ผมคิดไว้แบบนี้ครับ ให้ซืออวี่เป็นคนเฝ้าร้าน ส่วนคุณลุงก็คอยเป็นผู้คุมเกมให้ผม ถ้าไม่มีอะไรทำ คุณลุงก็ไปเดินเล่นที่ถนนของเก่า หรือจะไปเดินดูร้านอื่นๆ ก็ได้ครับ”

“ถ้าเบื่อจริงๆ ก็ไปหาเพื่อนจิบชา พูดคุยสัพเพเหระกัน ถ้ามีคนเอาของมาขายที่ร้าน ซืออวี่ก็ค่อยเชิญคุณลุงมาช่วยประเมินให้ แบบนี้ก็ลงตัวแล้วนี่ครับ!"

คำพูดโน้มน้าวใจเหล่านี้ โจวหยางใช้เวลาคิดทบทวนอยู่นานทีเดียว โดยเฉพาะการดึงหวงซืออวี่เข้ามาเกี่ยวข้องด้วย เรื่องแสตมป์ลิงที่พูดไปก่อนหน้านี้ ที่บอกว่าให้เอาเงินส่วนเกินไปซื้อเสื้อผ้า ซื้อของให้ผู้หญิงคนนี้ อันที่จริงก็เพื่อเป็นการปูทางสำหรับเรื่องนี้นั่นเอง ที่เรียกว่ารับของคนอื่นมาก็ต้องเกรงใจ กินของคนอื่นมาก็ต้องปากอ่อน ในเมื่อให้ผลประโยชน์คนอื่นไปแล้ว เขาย่อมต้องช่วยพูดสนับสนุนคุณอยู่แล้ว และทุกอย่างก็เป็นไปตามที่โจวหยางคาดการณ์ไว้ หวงซืออวี่เรียนจบมาก็ยังไม่ได้ทำงาน สาเหตุหลักเป็นเพราะยังไม่เจองานที่ถูกใจ แถมที่บ้านก็ไม่ได้เดือดร้อนเรื่องเงินทอง แต่นั่นไม่ได้หมายความว่าเธอไม่อยากทำงานเลย ดังนั้นข้อเสนอของโจวหยางในเวลานี้ จึงถือว่าเหมาะสมกับเธอมาก ความหมายของโจวหยางชัดเจนมาก จะเปิดร้านขายของเก่า แล้วให้เธอเป็นผู้จัดการร้าน ถ้าเอาไปเล่าให้ใครฟัง มันจะดูมีหน้ามีตาขนาดไหน!

"คุณปู่คะ คุณปู่ตอบตกลงโจวหยางไปเถอะค่ะ!”

“คุณปู่ดูสิคะ วันๆ คุณปู่ก็ไม่มีอะไรทำ ไม่ไปเดินเล่นที่สวนสาธารณะ ก็ไปเดินเล่นที่ถนนของเก่า แถมยังบ่นว่าเบื่ออยู่ตลอดเวลาเลย”

“ในเมื่อคุณปู่รู้สึกเบื่อ แถมยังชอบของเก่า แล้วทำไมถึงไม่ไปช่วยโจวหยางหน่อยล่ะคะ?"

อันที่จริงหวงจี้เฉิงก็รู้สึกหวั่นไหวอยู่เหมือนกัน การที่โจวหยางกล้ามาขอร้องเขา ก็แสดงว่าความสัมพันธ์ระหว่างพวกเขาก็ถือว่าดีไม่น้อย อย่างน้อยโจวหยางก็ต้องมีความมั่นใจอยู่บ้าง ไม่อย่างนั้นก็คงไม่กล้าเปิดปากขอร้อง ตอนนี้หวงจี้เฉิงเกษียณแล้ว และก็ไม่มีอะไรทำจริงๆ หลานสาวก็คงอยู่เป็นเพื่อนเขาได้อีกไม่นาน สุดท้ายเขาก็ต้องทนเหงาอยู่คนเดียวที่นี่ทุกวัน ในเมื่ออยู่คนเดียวมันน่าเบื่อ การไปช่วยโจวหยางก็ดูเหมือนจะไม่ได้เสียหายอะไร เรื่องภายในร้านขายของเก่าเขารู้ดีอยู่แล้ว โดยพื้นฐานก็มีแค่คนเฝ้าร้านหนึ่งคน ปรมาจารย์ผู้เชี่ยวชาญหนึ่งคน ถ้าเป็นร้านใหญ่หน่อยก็อาจจะมีเด็กฝึกงานอีกคน มีแค่นี้แหละ หวงจี้เฉิงก็แค่ทำหน้าที่คอยดูแลภาพรวมให้โจวหยาง ส่วนเรื่องค้าขายอะไรพวกนั้นก็ให้หวงซืออวี่เป็นคนจัดการไป ทำแบบนี้ก็มีข้อดีอยู่เหมือนกัน ตัวเขาเองก็ไม่ต้องทนนั่งเบื่อ แถมด้วยความสามารถของโจวหยาง จะต้องหาของล้ำค่ามาได้อีกเยอะแน่ๆ ถ้าเป็นแบบนั้น เขาก็จะได้เป็นคนแรกที่ได้ชื่นชมและสัมผัสของพวกนั้น นอกจากนี้ ของเก่าบางชิ้นที่บ้านของเขา ที่อาจจะไม่ค่อยถูกใจหรือไม่ได้อยากเก็บไว้แล้ว ถึงเวลาก็สามารถเอามาฝากขายที่ร้านได้ด้วย แถมหวงซืออวี่ก็จะได้มีงานทำ มีอะไรให้ทำ ไม่ว่าจะเป็นผู้ชายหรือผู้หญิงก็ไม่ควรจะว่างเกินไป ถ้าว่างเกินไปก็มักจะเกิดเรื่องวุ่นวายขึ้นได้ ดังนั้นหลังจากคิดทบทวนอยู่ครู่หนึ่ง เขาก็ตอบตกลง

"ตกลง เรื่องนี้ฉันตกลง”

“แต่การหาทำเลเปิดร้านมันค่อนข้างยุ่งยาก เอาอย่างนี้ดีไหม ทางเธอมีหน้าที่ทำอะไรก็ทำไป ไม่ต้องไปสนใจเรื่องอื่น”

“ส่วนช่วงนี้ฉันเองก็ว่างอยู่พอดี เดี๋ยวฉันจะพาซืออวี่ไปเดินดูทำเลแถวถนนของเก่าเอง”

“ถ้ามีร้านเซ้งต่อ แล้วราคาเหมาะสม พวกเราก็จัดการเซ้งมาเลย แต่ถ้าไม่มีใครเซ้ง แล้วมีห้องว่าง พวกเราก็อาจจะเช่าหรือซื้อมาเลยก็ได้”

“ยังไงซะเรื่องนี้ก็ไม่ต้องรีบร้อน ขอแค่จัดการเรื่องหน้าร้านได้แล้ว หลังจากนั้นเราค่อยๆ ดำเนินการไปทีละขั้นตอนก็ได้"

โจวหยางรู้สึกดีใจเป็นอย่างมาก ตอนแรกเขาก็พอจะมีความมั่นใจอยู่บ้างแล้ว แต่นึกไม่ถึงเลยว่าทุกอย่างจะราบรื่นขนาดนี้

"งั้นตกลงตามนี้ครับ เรื่องนี้คงต้องพึ่งพาผู้อาวุโสหวงแล้วล่ะครับ”

“ส่วนเรื่องแสตมป์ลิงดวงนี้ รบกวนคุณลุงช่วยจัดการให้ด้วยนะครับ พอขายได้แล้ว เงินก้อนนั้นก็ยังไม่ต้องรีบเอามาให้ผมหรอกครับ เผื่อไปเจอร้านไหนถูกใจเข้า ก็เอาไปมัดจำไว้ก่อนได้เลย”

“สรุปก็คือ เรื่องนี้ผมขอมอบอำนาจให้คุณลุงเป็นคนจัดการทั้งหมดเลยครับ ถ้าต้องการเงินเพิ่มเมื่อไหร่ก็โทรหาผมได้ตลอดเลย จ่ายแพงกว่าปกตินิดหน่อยก็ไม่เป็นไรครับ”

“วันนี้ตอนเที่ยงผมมีนัดกับคนอื่นไว้แล้ว เพราะงั้นเรื่องนี้เราก็ตกลงกันตามนี้ก่อนนะครับ รอให้ผมจัดการธุระที่อยู่ในมือช่วงสองสามวันนี้เสร็จ แล้วพวกเราค่อยมาคุยรายละเอียดกันอีกทีครับ!"