บทที่ 74 สิ่งของได้รับการซ่อมแซมแล้ว

สมบัติล้ำค่าระดับนี้มาโผล่ในหมู่บ้านเล็กๆ แบบนี้ได้ยังไงกัน?

โจวหยางคิดไม่ออกจริงๆ แต่เขาก็ไม่จำเป็นต้องหาคำตอบ บางทีอาจจะเป็นเพราะอยู่ในหมู่บ้านเล็กๆ แบบนี้แหละ มันถึงสามารถรอดพ้นจากการถูกทำลายและเก็บรักษามาได้จนถึงตอนนี้

ทว่าถึงจะบอกว่าเก็บรักษามาได้ก็เถอะ แต่สภาพความเสียหายของมันนี่สิ...

โชคดีที่กระถางหรูอี้แจ้งเตือนว่าสามารถซ่อมแซมได้ เรื่องนี้ทำให้โจวหยางเบาใจลงไปเปลาะใหญ่ ไม่อย่างนั้นเขาคงต้องคิดมากและปวดใจตายแน่ๆ

แค่กระถางธูปใบนี้ใบเดียว จะเอาไปแลกซื้อบ้านในเมืองหลวงสักหลังน่ะสบายมาก

หลังจากรับซื้อกระถางธูปใบนี้เสร็จ การรับซื้อของเก่าก็ค่อยๆ ดำเนินมาถึงช่วงโค้งสุดท้าย

สำหรับกระถางธูปใบนี้ ตอนแรกโจวหยางก็ตั้งใจจะให้เงินเพิ่มอีกสักหน่อย แต่คิดไปคิดมาก็ล้มเลิกความตั้งใจ

มีคำกล่าวที่ว่า ความไม่รู้คือความสุข ในเมื่ออีกฝ่ายไม่รู้มูลค่าที่แท้จริง ดังนั้นไม่ว่าโจวหยางจะให้เงินเท่าไหร่ เขาก็ย่อมรู้สึกดีใจอยู่แล้ว

ยังไงซะแค่กระถางธูปพังๆ ใบเดียว สามารถเอามาแลกเป็นเงินได้ก็ถือว่าดีมากแล้ว

ถ้าขืนให้เงินเยอะเกินไป คนอื่นเขาจะคิดยังไงล่ะ?

ยิ่งคุณให้เงินเยอะ โอกาสที่อีกฝ่ายจะระแวงและเปลี่ยนใจกลับคำในภายหลังก็ยิ่งมีสูง บางครั้งการให้เงินคนอื่นเยอะไปก็ใช่ว่าจะเป็นเรื่องดีเสมอไป

"โจวหยาง คุณคงไม่ได้จะบอกฉันนะว่ากระถางธูปพังๆ ใบนี้ก็เป็นสมบัติล้ำค่าเหมือนกัน?"

หลังจากวงสนทนาเลิกราและทุกคนแยกย้ายกันไปหมดแล้ว จีหลานเยียนก็เดินกะเผลกๆ เข้ามาหาโจวหยาง สาเหตุหลักเป็นเพราะเขาเอาแต่จ้องมองกระถางธูปใบนี้ไม่วางตานั่นแหละ

"ก็ไม่ได้มีราคาค่างวดอะไรมากมายหรอกครับ รอซ่อมแซมเสร็จ เอาไปซื้อบ้านในเมืองหลวงสักหลังก็คงไม่มีปัญหา"

โจวหยางพูดประโยคนี้ด้วยน้ำเสียงราบเรียบไร้ความรู้สึก แต่เวลานี้จีหลานเยียนกลับตกตะลึงจนอ้าปากค้าง

เธอเป็นคนเมืองหลวง ย่อมรู้ดีว่าราคาบ้านในเมืองหลวงนั้นเป็นยังไง การจะซื้อบ้านในเมืองหลวงสักหลัง เงินแค่ไม่กี่ล้านหยวนเกรงว่าจะจ่ายได้แค่ค่าดาวน์เท่านั้น

นั่นก็หมายความว่ากระถางธูปพังๆ ใบนี้ อย่างน้อยๆ ก็ต้องมีมูลค่าสิบล้านหยวน หรืออาจจะมากกว่านั้นเสียด้วยซ้ำ!

โจวหยางไม่ได้อธิบายอะไรให้มากความ ตอนนี้ในใจของเขากำลังเบิกบานสุดๆ นึกไม่ถึงเลยว่าการกลับบ้านเกิดคราวนี้จะมีลาภลอยชิ้นใหญ่หล่นทับ

ของที่พอจะนับว่าเป็นของเก่าได้ วันนี้เขารับซื้อมาทั้งหมดประมาณยี่สิบถึงสามสิบชิ้น ในจำนวนนั้นมีของหลุดจำนำชิ้นใหญ่ถึงสามชิ้น

ส่วนที่เหลือก็ถือซะว่าได้ค่าเหนื่อยเล็กๆ น้อยๆ แต่การทำอาชีพนี้มันก็เป็นแบบนี้แหละ สามปีไม่เปิดร้าน เปิดร้านทีเดียวกินได้สามปี

ขอแค่มีของสามชิ้นนี้ ต่อให้ของชิ้นอื่นจะขาดทุนย่อยยับ โจวหยางก็ยังมีกำไรอยู่ดี แถมยังเป็นกำไรมหาศาลด้วย

เรื่องราวดำเนินมาถึงตรงนี้ โดยพื้นฐานแล้วจุดประสงค์ในการกลับบ้านเกิดก็ถือว่าบรรลุเป้าหมายทั้งหมดแล้ว เงินก็คืนแล้ว หนี้ก็เคลียร์แล้ว เรื่องทางบ้านก็จัดการเรียบร้อยแล้ว

เงินหนึ่งแสนห้าหมื่นหยวน แม่ของเขาอาจจะตัดใจใช้ไม่ลง เรื่องนี้โจวหยางรู้ดี แต่การตัดใจใช้ไม่ลงกับการไม่มีเงินเลย มันเป็นคนละเรื่องกัน

ขอแค่มีเงินหนึ่งแสนห้าหมื่นหยวนก้อนนี้ติดตัวไว้ ต๋าจวี๋ผิงก็ไม่ต้องใช้ชีวิตอย่างยากลำบากและกระเบียดกระเสียรเหมือนเมื่อก่อนอีกแล้ว

เงินหนึ่งแสนห้าหมื่นหยวนนี้จะได้ใช้หรือไม่ได้ใช้มันไม่ใช่ประเด็น ประเด็นสำคัญคือต๋าจวี๋ผิงจะไม่ต้องมานั่งคิดหาวิธีหาเงินไปใช้หนี้อีกต่อไป เพียงเท่านี้สภาพความเป็นอยู่ก็จะไม่ยากลำบากเท่าเมื่อก่อนแล้ว

บางทีฟ้าฝนอาจจะรู้ว่าโจวหยางกำลังจะจากไป หลังจากทานมื้อค่ำเสร็จ ฝนก็เริ่มเทกระหน่ำลงมา

ไม่เพียงแค่ฝนตก แต่ยังมีฟ้าร้องฟ้าผ่าอีกด้วย

โจวหยางเพิ่งจะอาบน้ำเสร็จแล้วล้มตัวลงนอนบนเตียง เนื่องจากที่บ้านไม่มีเครื่องปรับอากาศ จึงทำได้แค่เปิดพัดลมเป่า

โชคดีที่พอฝนตกลงมา อากาศก็ไม่ได้ร้อนอบอ้าวขนาดนั้น เวลานี้โจวหยางสวมแค่กางเกงในตัวเดียว นอนเล่นโทรศัพท์มือถืออยู่บนเตียง

จังหวะนั้นเอง จีหลานเยียนก็เปิดประตูเดินเข้ามาในห้องโดยไม่ได้รับอนุญาต

"โจวหยาง ฉันกลัวเสียงฟ้าร้องค่ะ!"

จีหลานเยียนเพิ่งจะก้าวพ้นประตูเข้ามาก็โพล่งประโยคนี้ขึ้นมาทันที

"กลัวเสียงฟ้าร้อง? โจวเหยาก็อยู่เป็นเพื่อนไม่ใช่เหรอครับ?"

จีหลานเยียนถึงกับโมโหควันออกหู!

เรื่องนี้มันเกี่ยวอะไรกับโจวเหยาด้วยเนี่ย? เวลาแบบนี้คุณสมควรจะรีบเข้ามาปลอบโยนฉันไม่ใช่เหรอ?

"เอ่อ โจวเหยาหลับไปแล้วค่ะ!"

จีหลานเยียนทำได้เพียงอธิบายแก้ตัวไปแบบนี้

"พี่สะใภ้คะ พี่ไปไหนมาคะ?"

จังหวะนั้นเอง เสียงของโจวเหยาก็ดังแว่วมาจากห้องข้างๆ จีหลานเยียนถึงกับพูดไม่ออกบอกไม่ถูก

ช่างเป็นคู่พี่น้องที่พิลึกพิลั่นจริงๆ คนหนึ่งก็ซื่อบื้อ อีกคนก็ทึ่ม!

…………

วันรุ่งขึ้น โจวหยางและจีหลานเยียนทานมื้อเช้าที่บ้านเสร็จก็ออกเดินทางทันที

โจวหยางเป็นคนขับรถ ส่วนจีหลานเยียนก็ขึ้นไปนั่งที่เบาะหลัง พอรถขับพ้นปากทางเข้าหมู่บ้าน ผู้หญิงคนนี้ก็ล้มตัวลงนอนหลับที่เบาะหลังทันที

โจวหยางอยากจะชวนจีหลานเยียนคุยสักสองสามประโยค แต่ผลปรากฏว่าจีหลานเยียนไม่แม้แต่จะชายตามองเขาด้วยซ้ำ เอาแต่เปิดโหมดนอนหลับพักผ่อนตามใจชอบ

หรือว่าประจำเดือนจะมา?

โจวหยางแอบส่ายหน้าเบาๆ ในเมื่อจีหลานเยียนไม่สนใจเขา เขาก็ทำได้แค่ตั้งหน้าตั้งตาขับรถไปคนเดียว

เวลาที่ใช้ในการเดินทางกลับก็พอๆ กับตอนขามา เพียงแต่เวลาออกเดินทางไม่เหมือนกัน

เมื่อวันซืนทั้งสองคนออกเดินทางตอนเก้าโมงกว่า แต่วันนี้ออกเดินทางตั้งแต่เจ็ดโมงเช้า ดังนั้นตอนที่รถแล่นเข้าไปในเขตบ้านพักตากอากาศ เวลาก็เพิ่งจะสิบโมงนิดๆ เท่านั้น

"หลานเยียน คุณช่วยเอาของพวกนี้ไปเก็บไว้ที่ห้องหนังสือของผมก่อนนะ ผมต้องแวะไปหาผู้อาวุโสหวงสักหน่อย!"

โจวหยางไม่ได้เดินเข้าไปในตัวบ้าน แต่ลงจากรถทันที!

ตอนนี้จีหลานเยียนหายโกรธแล้ว หรือจะพูดให้ถูกก็คือ รถเพิ่งจะวิ่งไปได้ประมาณชั่วโมงเดียว จีหลานเยียนก็อารมณ์ดีเป็นปกติแล้ว

"ได้ค่ะ แล้วตอนเที่ยงคุณจะกลับมากินข้าวด้วยกันไหมคะ?"

ตอนแรกโจวหยางกะจะบอกว่าไม่กลับ แต่จู่ๆ ก็นึกถึงอีกเรื่องหนึ่งขึ้นมาได้

"เอาอย่างนี้นะ คุณโทรหาเจียงเสวี่ยหรู บอกเธอว่าตอนเที่ยงพวกเราจะไปกินข้าวกับเธอ แล้วก็ถือโอกาสเซ็นสัญญาไปด้วยเลย"

"เดี๋ยวประมาณสิบเอ็ดโมงครึ่งผมจะกลับมารับคุณ ส่วนร้านอาหารคุณเป็นคนเลือกก็แล้วกัน พอตอนบ่ายเซ็นสัญญาเสร็จ คุณก็ไปเดินเล่นที่ถนนของเก่าเป็นเพื่อนผมหน่อยนะ"

"ผมอยากจะไปดูว่าแถวนั้นมีหน้าร้านให้เซ้งหรือเปล่า สรุปก็คือแผนการช่วงสองสามวันนี้ก็ประมาณนี้แหละครับ"

"ช่วงเช้าโดยพื้นฐานแล้วพวกเราก็จะไปที่ถนนหินหยกดิบ พวกเราก็ไม่ต้องโลภมากหรอกครับ หาเงินสักวันละล้านสองล้านหยวน หรือสองสามล้านหยวนก็พอแล้ว"

"ส่วนช่วงบ่ายเป้าหมายหลักของพวกเราคือเรื่องร้านขายของเก่า วันนี้วันที่สิบเจ็ดกรกฎาคมแล้ว ลองดูซิว่าพวกเราจะจัดการเรื่องนี้ให้เสร็จก่อนสิ้นเดือนนี้ได้ไหม"

จีหลานเยียนรู้สึกว่าสิ่งที่โจวหยางพูดมานั้นมีเหตุผลมาก ผู้ชายจะมีเงินหรือไม่มีเงินนั่นไม่สำคัญ แต่ที่สำคัญคือต้องมีความสามารถ

นอกจากนี้การทำอะไรก็ต้องมีการวางแผน มีแผนแล้วทำไม่ได้ นั่นก็เป็นอีกเรื่องหนึ่ง

แต่ถ้าไม่มีแผนการ เอาแต่ทำตัวเรื่อยเปื่อยไร้จุดหมาย แบบนั้นย่อมไม่รอดแน่

นี่แหละที่เขาเรียกว่าคนไม่มีวิสัยทัศน์

การทำธุรกิจเล็กๆ น้อยๆ อาจจะไม่จำเป็นต้องมีวิสัยทัศน์ที่กว้างไกล แต่ถ้าคุณอยากจะปั้นธุรกิจให้เติบโตและแข็งแกร่ง คุณก็ต้องมีเป้าหมายสูงสุดและแผนการที่สมบูรณ์แบบ

"ตกลงค่ะ เรื่องนี้ปล่อยให้เป็นหน้าที่ฉันจัดการเอง!"

"อ้อ จริงสิคะ จะเปิดร้านขายของเก่า คุณก็ต้องมีคนเฝ้าร้านที่ไว้ใจได้ด้วยนะคะ จุดนี้คุณก็ต้องเตรียมการไว้ด้วยนะ"

"ยังไงซะเรื่องพวกนี้ฉันก็ไม่สันทัด ส่วนคุณก็คงไม่มีทางมานั่งเฝ้าร้านได้ทุกวันหรอก ขืนทำแบบนั้นก็เท่ากับเป็นการใช้ทรัพยากรอย่างสิ้นเปลือง แถมยังผิดวัตถุประสงค์อีกต่างหาก"

โจวหยางส่งเสียงรับคำ ก้มมองดูเวลา แล้วก็สั่งความอีกสองสามประโยคก่อนจะเหยียบคันเร่งขับรถออกไป

ประเด็นที่จีหลานเยียนพูดมา อันที่จริงโจวหยางก็เคยคิดเอาไว้แล้วเหมือนกัน แต่การจะหาคนที่เหมาะสมนั้นมันช่างยากเย็นแสนเข็ญจริงๆ

ฟางเจี๋ยก็ถือว่าเป็นตัวเลือกที่ไม่เลว แต่เธอไม่มีความรู้ด้านนี้เลย ดังนั้นเขาจึงเบนเป้าหมายไปที่หวงจี้เฉิงแทน

ตาเฒ่าคนนี้วันๆ ว่างงานไม่มีอะไรทำ ถ้างั้นสู้จ้างเขามาช่วยเฝ้าร้านให้ดีกว่า

ยังไงซะก็ว่างอยู่แล้ว สู้ลากตัวมาใช้ประโยชน์ก่อนก็แล้วกัน ถึงเวลาค่อยหาคนที่เหมาะสมกว่ามาแทนทีหลัง

ส่วนเรื่องที่โจวหยางกำลังรีบร้อนไปหาหวงจี้เฉิงในตอนนี้ อันที่จริงก็เพื่อจะไปคุยเรื่องพวกนี้นั่นแหละ หรือจะพูดให้ถูกก็คือ ไปคุยเรื่องเตรียมการเปิดร้านเป็นหลัก

นอกจากนี้ยังมีอีกเรื่องหนึ่ง นั่นก็คือเขาตั้งใจจะปล่อยขายแสตมป์ลิงดวงนี้

ของประเภทแสตมป์ พูดตามตรงว่ามันเก็บรักษายาก แถมยังเสี่ยงต่อการสูญหายและชำรุดเสียหายได้ง่าย

วันข้างหน้าจะเอาไปวางขายในร้านขายของเก่าก็คงไม่ค่อยเหมาะ ถ้างั้นสู้เปลี่ยนเป็นเงินสดตั้งแต่ตอนนี้เลยดีกว่า

และในจังหวะนั้นเอง จู่ๆ ก็มีข้อความหนึ่งปรากฏขึ้นมาในหัวของโจวหยาง... สิ่งของได้รับการซ่อมแซมแล้ว!