บทที่ 73 กระถางธูปเซวียนเต๋อ

การเก็บเกี่ยวในวันนี้จะบอกว่ายิ่งใหญ่ก็คงไม่ได้ แต่ก็ไม่ถือว่าน้อยเลยทีเดียว ไม่ต้องพูดถึงของเมื่อเช้าหรอก เอาแค่ล็อตเมื่อกี้ โจวหยางก็รับซื้อของมาได้ตั้งสิบกว่าชิ้นแล้ว ของพวกนี้อาจจะไม่ได้มีราคาค่างวดอะไรมากมายนัก บางชิ้นก็มีมูลค่าแค่พันสองพันหยวน ชิ้นที่แพงที่สุดก็แค่สามหมื่นถึงห้าหมื่นหยวน แต่นั่นไม่ใช่ประเด็น เพราะโจวหยางตั้งใจจะเปิดร้านขายของเก่า ดังนั้นของพวกนี้ก็เป็นสิ่งที่ขาดไม่ได้ การจะเปิดร้านขายของเก่า คุณจะไม่มีของดีๆ เลยก็ไม่ได้ หรือจะมีแต่ของดีๆ ล้วนๆ เลยก็เป็นไปไม่ได้เหมือนกัน มันก็เหมือนกับการเปิดซูเปอร์มาร์เก็ตนั่นแหละ คุณต้องมีสินค้าชิ้นใหญ่ที่เชิดหน้าชูตาได้ และก็ต้องมีสินค้าชิ้นเล็กๆ ที่ทุกคนสามารถซื้อไปใช้ประโยชน์ได้เช่นกัน สินค้าต้องมีให้เลือกสรรอย่างครบครันถึงจะอยู่รอด เหมือนกับเมื่อเช้า โจวหยางจัดการทุบทำลายของที่ไร้ประโยชน์พวกนั้นจนแหลกละเอียด แล้วก็เอาไปทิ้ง ของพวกนี้มันไม่มีมูลค่าอะไรเลย เก็บไว้ก็ไร้ประโยชน์ ดีไม่ดีอาจจะสร้างความเดือดร้อนให้คนอื่นเสียด้วยซ้ำ โจวหยางจัดการนำของที่รับซื้อมาและพอจะมีประโยชน์ แยกใส่กล่องเก็บไว้ต่างหาก ของพวกนี้เขาต้องขนกลับไปในวันพรุ่งนี้ทั้งหมด มีเพียงแสตมป์ลิงดวงนั้นเท่านั้นที่เขาเก็บเอาไว้ในกระถางหรูอี้ หลังจากจัดการธุระเสร็จ โจวหยางก็เดินเข้าไปในห้องครัว ต๋าจวี๋ผิงกำลังทำมื้อเที่ยงอยู่ ส่วนจีหลานเยียนก็คอยเป็นลูกมืออยู่ข้างๆ จะบอกว่าเป็นลูกมือก็คงจะพูดเกินจริงไปหน่อย อันที่จริงเธอก็แค่คอยช่วยต๋าจวี๋ผิงชิมรสชาติอาหารเสียมากกว่า อย่างเช่นตอนนี้ จีหลานเยียนกำลังแทะชิ้นเนื้อไก่ในมืออย่างเอร็ดอร่อย

"แม่ครับ ผมตั้งใจว่าพรุ่งนี้เช้าจะออกเดินทางเลย!"

เดิมทีต๋าจวี๋ผิงมีใบหน้ายิ้มแย้มแจ่มใส แต่พอได้ยินคำพูดของโจวหยาง รอยยิ้มก็จางหายไปไม่น้อย

"หยางจื่อ ทำไมถึงรีบร้อนขนาดนั้นล่ะลูก? นานๆ ทีลูกจะกลับมาบ้านทั้งที อยู่ต่ออีกสักสองสามวันไม่ได้เหรอ?"

อันที่จริงโจวหยางก็อยากจะอยู่บ้านต่ออีกสักสองสามวันเหมือนกัน แต่ตอนนี้มันไม่ใช่เวลา เขาเพิ่งจะได้นิ้วทองคำมาครอบครอง มีความสามารถในการพนันหินหยก แถมยังตกลงทำสัญญากับเจียงเสวี่ยหรูเรียบร้อยแล้ว เขาย่อมต้องฉวยโอกาสนี้กอบโกยเงินก้อนโตให้ได้ ถ้าเป็นช่วงเวลาปกติก็คงไม่เป็นไรหรอก แต่เรื่องของจีหลานเยียนต้องได้รับการแก้ไข ครอบครัวของจีหลานเยียนมีฐานะร่ำรวย ถ้าเขาเองก็รวยบ้าง แถมมีทรัพย์สินมากกว่าอีกฝ่ายล่ะ? ถ้าเป็นแบบนั้น พ่อแม่ของจีหลานเยียนจะยังบังคับให้เธอไปแต่งงานเชื่อมสัมพันธ์อีกไหม? ความเป็นไปได้นั้นอาจจะมีอยู่ แต่แรงกดดันย่อมลดลงไปอย่างมหาศาลแน่นอน! ดังนั้นมีเพียงการทำให้ตัวเองแข็งแกร่งขึ้นเท่านั้น ปัญหาทุกอย่างถึงจะคลี่คลายลงได้

"แม่ครับ ตอนนี้หน้าที่การงานของผมกำลังอยู่ในช่วงพัฒนา การเสียเวลาไปแม้แต่วันเดียว ก็เท่ากับเป็นการขัดขวางความก้าวหน้าของผมนะครับ"

"หลักๆ ก็คือตอนนี้ไม่ใช่ช่วงเทศกาลปีใหม่ หรือเทศกาลอะไรสำคัญ ผมคิดเอาไว้ว่า เดี๋ยวตอนช่วงปีใหม่ปีนี้ ผมจะลางานกลับมาเร็วกว่าปกติครับ"

"หรือไม่ก็ ถึงตอนนั้นผมอาจจะมารับแม่ไปฉลองปีใหม่ด้วยกันที่จินหลิงก็ได้ครับ พอถึงตอนนั้นถ้ามีเวลา ผมจะพาแม่ไปเที่ยวเมืองหลวง"

"ไปดูพิธีเชิญธงชาติขึ้นสู่ยอดเสาที่จัตุรัสเทียนอันเหมิน ไปเดินเล่นบนกำแพงเมืองจีนที่ปักกิ่ง วันข้างหน้าพวกเราก็ถือว่าเป็นคนรวยแล้วนะครับ ดังนั้นเราต้องรู้จักใช้ชีวิตให้มีความสุขครับ"

"อ้อ แล้วก็ พวกไก่ เป็ด หมูที่เลี้ยงไว้ที่บ้าน ก่อนถึงช่วงปีใหม่แม่ก็จัดการขายออกไปให้หมดเลยนะครับ ตัวไหนควรฆ่าก็ฆ่า ตัวไหนควรกินก็กิน"

"ส่วนที่เหลือถ้ากินไม่หมดก็เอาไปขายให้หมดเลยครับ แล้วก็พวกไร่นาอะไรพวกนั้น แม่ก็ยกให้คนอื่นไปทำเถอะครับ เราไม่ทำเกษตรกันแล้ว"

"ถึงตอนนั้นแม่ลองไปถามคุณอาก่อนว่าอยากได้ไหม ถ้าคุณอาไม่อยากได้ก็ยกให้ลุงใหญ่ไปครับ ยังไงผลประโยชน์ก็ไม่รั่วไหลไปไหนอยู่แล้ว!"

ต๋าจวี๋ผิงได้แต่ตั้งใจฟัง เธอรู้สึกว่าสิ่งที่ลูกชายพูดมานั้นมีเหตุผลมากๆ ตอนนี้ไม่ใช่ช่วงเทศกาลอะไร จะอยู่ต่ออีกสองวันหรือกลับเร็วขึ้นสองวัน ก็ไม่ได้มีความแตกต่างอะไรมากมาย ที่สำคัญที่สุดคือต้องไม่ให้กระทบต่องานของลูกชาย

"ตกลง การหาเงินเป็นเรื่องสำคัญ แต่แม่แค่รู้สึกใจหายที่ต้องห่างจากหลานเยียนน่ะสิ!"

ประโยคนี้ของต๋าจวี๋ผิงพูดได้ลึกซึ้งกินใจจริงๆ แม้แต่โจวหยางเองก็ยังแอบยกนิ้วโป้งให้แม่ในใจ พร้อมกับกดไลก์ให้รัวๆ บอกว่าใจหายที่ต้องห่างจากจีหลานเยียน คำพูดนี้มันดูเกินจริงไปหน่อย ยังไงซะนี่ก็เพิ่งจะเป็นครั้งแรกที่จีหลานเยียนมาเยือน แถมความสัมพันธ์ของเธอกับโจวหยางก็ยังไม่ได้เปิดเผยอย่างเป็นทางการ ดังนั้นการบอกว่าใจหาย มันก็คงจะเป็นเรื่องโกหก แต่ก็ใช่ว่าจะเป็นการโกหกทั้งหมดเสียทีเดียว เพราะการแสดงออกของจีหลานเยียนในช่วงสองวันนี้ถือว่ายอดเยี่ยมมาก อย่างน้อยว่าที่แม่สามีกับน้องสะใภ้คนนี้ ก็ยอมรับในตัวเธออย่างเต็มที่ แต่ไม่ว่าจะเป็นเรื่องจริงหรือเรื่องโกหก คำพูดแบบนี้ฟังแล้วก็ทำให้รู้สึกดีชะมัด พอต๋าจวี๋ผิงพูดแบบนี้ออกมา จีหลานเยียนก็จำเป็นต้องแสดงออกอะไรสักหน่อยแล้ว

"คุณน้าคะ วางใจได้เลยค่ะ ถ้าหนูมีเวลาว่างหนูจะมาเยี่ยมคุณน้าแน่นอนค่ะ ถึงตอนนั้นถ้าโจวหยางไม่ว่าง หนูจะมาของหนูเองเลยค่ะ"

"แต่ว่า ถ้าหนูมาแล้ว คุณน้าต้องทำไก่ตัวผู้ผัดเผ็ดให้หนูกินด้วยนะคะ!"

พอต๋าจวี๋ผิงได้ยินแบบนี้ ก็ยิ้มจนแก้มแทบปริ

"วางใจได้เลยจ้ะ หนูอยากกินเท่าไหร่แม่ก็ทำให้กินได้หมดแหละ!"

บรรยากาศความอบอุ่นกลมเกลียวของครอบครัวในวินาทีนี้ พุ่งทะยานไปถึงขีดสุด โจวหยางยืนมองอยู่เงียบๆ อันที่จริงตั้งแต่พ่อจากไปเพราะอุบัติเหตุ แม่ของเขาก็ไม่ได้ยิ้มอย่างมีความสุขแบบนี้มานานมากแล้ว นี่ก็เป็นหนึ่งในเหตุผลที่โจวหยางรีบร้อนอยากกลับมา ตัวเขาเองอยากจะหลุดพ้นจากพันธนาการ และเขาก็ยิ่งหวังให้แม่ของเขาได้หลุดพ้นเช่นเดียวกัน! ยังไงซะการมีหนี้สินล้นพ้นตัว มันก็เป็นความรู้สึกที่ถูกกดทับจนแทบหายใจไม่ออก โจวหยางยังพอทำใจได้ เพราะเขาไม่ได้ใช้ชีวิตอยู่ที่บ้านเกิด ไม่ต้องคอยเผชิญหน้ากับคำครหามากมาย แต่ต๋าจวี๋ผิงทำแบบนั้นไม่ได้ ต๋าจวี๋ผิงต้องใช้ชีวิตอยู่ที่บ้านเกิด ครอบครัวคุณตกอับ แถมยังไปติดหนี้คนอื่น ก็ย่อมต้องถูกคนอื่นชี้นิ้วด่าทอ และถูกนินทาลับหลังเป็นธรรมดา มีคำกล่าวหนึ่งที่พูดไว้ถูกต้องที่สุด ความจนคือตราบาปแต่กำเนิด! ไม่ว่าจะในยุคสมัยไหน สังคมมักจะหัวเราะเยาะคนจน แต่ไม่เคยรังเกียจหญิงโสเภณี นี่คือสัจธรรมที่ไม่มีวันเปลี่ยนแปลง! หลังจากทานมื้อเที่ยง โจวหยางก็งีบหลับพักผ่อน พอถึงช่วงประมาณบ่ายสองบ่ายสามโมง พวกชาวบ้านก็เริ่มทยอยกันมาอีกครั้ง คราวนี้มีคนมาเยอะกว่าเดิม โจวหยางรู้สึกกระปรี้กระเปร่าขึ้นมาทันที จากนั้นก็เริ่มง่วนกับการทำงาน เขาจัดการยกโต๊ะตัวหนึ่งมาตั้งไว้กลางลานบ้าน ให้โจวเหยารับหน้าที่จดบัญชี และให้จีหลานเยียนรับหน้าที่จ่ายเงิน ส่วนตัวเขาก็เปิดโหมดประเมินของเก่าอย่างเต็มรูปแบบ ก็ยังคงเหมือนกับเมื่อช่วงเช้า ของร้อยละเก้าสิบเก้าล้วนแต่เป็นของไร้ประโยชน์ นานๆ ทีจะเจอของดีๆ โผล่มาสักชิ้นสองชิ้น ซึ่งโจวหยางก็ให้ราคาที่เหมาะสมไป แต่การหาของหลุดจำนำก็คือการหาของหลุดจำนำ โจวหยางไม่ใช่พ่อพระผู้ใจบุญ จุดประสงค์ของเขาคือการทำกำไรเข้ากระเป๋าตัวเอง เรื่องนี้ชัดเจนมาก เขาไม่ใช่เศรษฐีใจบุญ และยิ่งไม่ใช่นักบุญผู้เสียสละ เมื่อประเมินสิ่งของไปทีละชิ้นๆ เงินสดในมือของโจวหยางก็เริ่มร่อยหรอลงเรื่อยๆ การกลับมาครั้งนี้เขาพกเงินสดมาทั้งหมดสี่แสนหยวน คืนบ้านคุณอากับบ้านน้าชายไป รวมกันสองบ้านก็ตกหนึ่งแสนสามหมื่นหยวน คืนให้หวงหลิงซานอีกหนึ่งแสนหนึ่งหมื่นแปดพันหยวน ตีซะว่าหนึ่งแสนสองหมื่นหยวน พอรวมกันแล้วก็ใช้ไปสองแสนห้าหมื่นหยวน ส่วนอีกหนึ่งแสนห้าหมื่นหยวนที่เหลือก็โอนเข้าบัญชีทิ้งไว้ให้แม่ เงินที่ใช้รับซื้อของตั้งแต่เช้าจนถึงตอนนี้ ก็เป็นเงินสดที่โจวหยางติดตัวมาแต่แรก กับเงินทอนนิดหน่อย โชคดีที่ในกระเป๋าของจีหลานเยียนยังมีเงินสดอยู่อีกหมื่นกว่าหยวน เงินจำนวนนี้จีหลานเยียนไปเบิกมาจากธนาคารตั้งแต่ก่อนจะเดินทางกลับมาเมื่อวันซืน เดิมทีก็เตรียมไว้เผื่อใช้ในยามฉุกเฉิน แต่เอามาใช้ในตอนนี้ก็ถือว่าเหมาะเจาะพอดี เวลาในการประเมินสิ่งของล่วงเลยมากว่าสองชั่วโมงแล้ว เรียกได้ว่าใกล้จะจบงานเต็มที แต่จังหวะนั้นเอง เขาก็ถูกสิ่งของชิ้นหนึ่งดึงดูดความสนใจเอาไว้ หรือจะพูดให้ชัดเจนกว่านั้น มันคือกระถางธูปใบหนึ่ง

[ชื่อสิ่งของ: กระถางธูปทรงสี่เหลี่ยมหูมงกุฎขุนนาง เนื้อสัมฤทธิ์เกล็ดหิมะทองคำ รัชศกเซวียนเต๋อแห่งราชวงศ์หมิง, ยุคสมัย: ราชวงศ์หมิง, ของแท้!]

[คำอธิบายสิ่งของ: กระถางธูปใบนี้ผลิตขึ้นในรัชศกเซวียนเต๋อแห่งราชวงศ์หมิง เนื่องจากได้รับความเสียหายอย่างหนัก จึงไม่สามารถประเมินราคาได้]

[หมายเหตุ: สามารถซ่อมแซมได้!]

โจวหยางแอบหยิกต้นขาตัวเองไปทีหนึ่ง อย่าเห็นว่าชื่อของมันยาวเหยียดมีคำขยายตั้งมากมายก่ายกองเลยนะ อันที่จริงสรุปสั้นๆ ก็เหลือแค่สามคำเท่านั้น... กระถางธูปเซวียนเต๋อ แต่ถ้าจะให้เรียกแบบเป็นทางการและรัดกุมหน่อย ก็ต้องเรียกว่า... กระถางธูปเซวียนเต๋อแห่งราชวงศ์หมิง!