บทที่ 72 แผนการของจีหลานเยียน

"โจวหยาง ไม่เป็นไรหรอก แค่เจ็บนิดหน่อยน่ะ!"

ถ้าจีหลานเยียนไปเอาดีทางด้านการแสดงล่ะก็ การคว้าตำแหน่งนักแสดงนำหญิงยอดเยี่ยมคงไม่ใช่ปัญหาอย่างแน่นอน ทั้งๆ ที่แกล้งทำแท้ๆ แต่ตอนนี้กลับตีสีหน้าเจ็บปวดซะเนียนสมจริง นี่ทำเอาโจวหยางถึงกับตื่นตระหนกไปหมดแล้ว

"หลานเยียน ไม่เป็นไรนะ เดี๋ยวผมช่วยนวดให้!"

จู่ๆ โจวหยางก็นึกขึ้นได้ว่าในกระถางสัมฤทธิ์ใบเล็กของเขายังมีหยาดหยดวิญญาณเหลืออยู่อีกมาก ซึ่งเป็นพลังงานที่ดูดซับมาจากหยกเจไดต์ก้อนนั้นแล้วสะสมเอาไว้ ก่อนหน้านี้โจวหยางยังตัดใจใช้ไม่ลง เขาตั้งใจจะเก็บสะสมเอาไว้เผื่อใช้ในยามฉุกเฉิน ดังนั้นตอนนี้แหละคือเวลาที่เหมาะสมที่สุด ว่าแล้วโจวหยางก็ไม่รอให้จีหลานเยียนตั้งตัว จัดการถอดรองเท้าของเธอออกทันที จากนั้นก็เริ่มนวดไปพลาง พร้อมกับถ่ายทอดพลังวิญญาณจากในร่างกายของตนส่งไปยังบริเวณที่ได้รับบาดเจ็บของจีหลานเยียนไปพลาง นี่เป็นครั้งแรกที่โจวหยางได้เชยชมเรียวขาและเท้าของผู้หญิงในระยะประชิดขนาดนี้ ขาก็สวย เท้าก็สวย แต่ในความสวยงามนั้น ก็แอบมีกลิ่นตุๆ ออกมาด้วย ใช่แล้ว มันคือกลิ่นเหม็นอับของเท้านั่นเอง อันที่จริงเรื่องนี้จะไปโทษจีหลานเยียนก็ไม่ได้ ถึงแม้ภูเขาลูกนี้จะไม่ได้สูงชันอะไรนัก แต่สำหรับคุณหนูที่ใช้ชีวิตสุขสบายมาตั้งแต่เกิด การต้องมาปีนเขาสูงขนาดนี้ก็ถือว่ากินแรงไปไม่น้อย ประกอบกับเป็นช่วงหน้าร้อน ยังไงก็ต้องมีเหงื่อออกที่เท้าเป็นธรรมดา ดังนั้นพอถอดรองเท้าออก กลิ่นอับชื้นของเหงื่อที่โชยออกมาจึงถือเป็นเรื่องปกติที่สุดแล้ว เวลานี้จีหลานเยียนเองก็ได้กลิ่นเหม็นอับจากเท้าของตัวเองเช่นกัน ถึงแม้มันจะไม่ได้เหม็นเปรี้ยวรุนแรงเหมือนกลิ่นเท้าของผู้ชาย แต่กลิ่นเหม็นก็คือกลิ่นเหม็นอยู่วันยังค่ำ ยังไงมันก็ไม่ใช่กลิ่นที่ชวนดมแน่ๆ ด้วยเหตุนี้จีหลานเยียนจึงหน้าแดงซ่านด้วยความเขินอาย แต่การนวดแบบนี้มันก็รู้สึกสบายจริงๆ โดยเฉพาะความรู้สึกเย็นวาบที่สัมผัสได้ ราวกับมีกระแสลมเย็นๆ ไหลเวียนไปมาระหว่างเรียวขาและเท้าของเธอ

"หลานเยียน คุณรู้สึกเป็นยังไงบ้างครับ?"

ความจริงเท้าของจีหลานเยียนพลิกซะที่ไหนล่ะ? เธอแค่จงใจแกล้งทำเท่านั้นแหละ ถ้าจู่ๆ ตอนนี้บอกว่าหายเจ็บแล้ว มันก็อาจจะถูกจับโป๊ะได้ง่ายๆ เพราะงั้น...

"ดีขึ้นเยอะเลยค่ะ แต่ก็ยังเจ็บอยู่นิดหน่อย!"

โจวหยางขมวดคิ้ว นึกในใจว่ามันไม่น่าจะเป็นแบบนี้นี่นา! แต่เวลานี้ก็ไม่มีเวลาให้เขาได้คิดทบทวนมากนัก ยังไงซะที่บ้านก็ยังมีคนอีกตั้งมากมายรอเขาอยู่

"งั้นเดี๋ยวผมให้คุณขี่หลังลงไปก็แล้วกัน!"

โจวหยางเพิ่งจะพูดจบ จีหลานเยียนก็ทิ้งน้ำหนักตัวพร้อมกับภูเขาขนาดย่อมสองลูกเบียดกระแทกเข้าที่แผ่นหลังของเขาทันที ภูเขาสองลูกนี้กระแทกโจวหยางเข้าอย่างจัง ถ้าไม่ใช่เพราะช่วงสองสามวันนี้เขาได้ปรับปรุงสมรรถภาพร่างกายตัวเองซ้ำแล้วซ้ำเล่า การถูกกระแทกแบบนี้ อย่างน้อยๆ ซี่โครงคงต้องหักไปสักสองซี่แน่ๆ ฉากต่อไปก็ยิ่งดูใกล้ชิดสนิทสนมกันมากขึ้นไปอีก โจวหยางแบกสาวสวยเดินลงจากเขาอย่างช้าๆ คนที่เคยแบกคนอื่นขึ้นหลังย่อมรู้ดีว่า เวลาที่มีคนอยู่บนแผ่นหลัง ถ้าคุณไม่เอามือช้อนประคองไว้ คนคนนั้นก็จะค่อยๆ รูดตกลงมาเรื่อยๆ ดังนั้นถ้าไม่อยากให้คนบนหลังร่วงลงมา ก็ต้องใช้มือช้อนเอาไว้ แล้วต้องช้อนตรงไหนล่ะ? เรื่องนี้ก็ให้ทุกคนไปจินตนาการกันเอาเองก็แล้วกัน สรุปก็คือเวลานี้ใบหน้าของจีหลานเยียนแดงระเรื่อลามไปถึงลำคอ ไม่เพียงเท่านั้น ทุกครั้งที่เธอสูดลมหายใจ เธอก็จะได้กลิ่นหอมเฉพาะตัวของบุรุษเพศจากร่างของโจวหยาง โจวหยางเป็นคนตัวสูงและแข็งแรงบึกบึน สิ่งนี้มอบความรู้สึกปลอดภัยให้จีหลานเยียนได้อย่างเต็มเปี่ยม ทั้งสองคนเดินลงเขาไปพลางก็พูดคุยกันไปพลาง แต่ต่อให้หนทางจะยาวไกลแค่ไหนก็ย่อมมีจุดสิ้นสุด ผ่านไปประมาณครึ่งชั่วโมง ทั้งสองคนก็กลับมาถึงบ้าน

"หยางจื่อ หลานเยียนเป็นอะไรไปน่ะ?"

เมื่อเห็นจีหลานเยียนเดินกะเผลกๆ เข้ามา ต๋าจวี๋ผิงก็ตกใจจนทำอะไรไม่ถูก อันที่จริงหลังจากลงจากเขามาได้ จีหลานเยียนก็ลงจากหลังของโจวหยางแล้ว ดังนั้นท่าเดินก็เลยดูคล้ายกับคนเดินขากะเผลกอยู่บ้าง

"คุณน้าคะ ไม่เป็นไรหรอกค่ะ แค่ข้อเท้าพลิกนิดหน่อย พักสักสองวันก็หายแล้วค่ะ!"

ความจริงจีหลานเยียนไม่ได้อยากโกหกเลย แต่เมื่อเรื่องราวมันบานปลายมาถึงขั้นนี้แล้ว เธอก็จำต้องโกหกต่อไป

"พี่สะใภ้คะ เดี๋ยวหนูช่วยพยุงไปนั่งนะคะ เดี๋ยวหนูจะไปจัดการพี่ชายหนูให้ ถือว่าแก้แค้นให้พี่นะคะ"

น้องสะใภ้อย่างโจวเหยานี่ทำหน้าที่ได้สมบูรณ์แบบจริงๆ ในเวลาแบบนี้เธอกล้าทอดทิ้งพี่ชายสายเลือดเดียวกัน แล้วหันไปกอดต้นขาพี่สะใภ้อย่างไม่ลังเล แต่นี่ก็ช่วยไม่ได้จริงๆ ยังไงซะก็แค่พาไปเดินเล่นเมื่อช่วงบ่ายเมื่อวาน จีหลานเยียนก็ควักเงินซื้อของให้น้องสะใภ้คนนี้ไปตั้งหลายพันหยวน ถึงแม้เงินก้อนนั้นจะเป็นของโจวหยาง แต่นั่นไม่ใช่ประเด็น ประเด็นสำคัญคือคุณต้องดูว่าใครเป็นคนจ่ายเงินซื้อให้ต่างหาก โจวหยางเพิ่งจะกลับมาถึง ยังไม่ทันได้อธิบายอะไร ก็โดนกลุ่มคุณลุงคุณป้าล้อมหน้าล้อมหลังเอาไว้เสียก่อน สถานการณ์ต่อจากนั้นก็สามารถคาดเดาได้ไม่ยาก

"คุณลุง คุณป้า คุณน้า คุณอาครับ ใจเย็นๆ ก่อนนะครับ ทุกคนเข้าแถวแล้วค่อยๆ เข้ามาทีละคนนะครับ"

"วุ่นวายกันแบบนี้ ผมก็ดูให้ไม่ได้หรอกนะครับ!"

ด้วยความพยายามอย่างไม่ย่อท้อของโจวหยาง ในที่สุดคนเหล่านี้ก็สงบลงได้ นี่ถือเป็นปรากฏการณ์อย่างหนึ่งเลยก็ว่าได้ คนชนบทมีอัธยาศัยดีต้อนรับขับสู้เก่งและไม่เสแสร้ง แต่ในทำนองเดียวกัน ในด้านคุณภาพชีวิตส่วนบุคคลก็อาจจะด้อยกว่าคนในเมืองอยู่บ้าง นี่พูดกันตามความเป็นจริงโดยไม่ได้มีอคติเจือปนแต่อย่างใด โดยเฉพาะในกลุ่มคนที่มีอายุมาก ช่องว่างตรงนี้ก็จะยิ่งกว้างขึ้น ยกตัวอย่างเช่นเหตุการณ์ที่โจวหยางเจอระหว่างทางกลับบ้านเมื่อวานนี้ บนถนนสายเล็กๆ ในชนบท มักจะมีคนแก่คนเฒ่าเดินข้ามถนนตัดหน้ารถให้เห็นอยู่เป็นประจำ บีบแตรไปก็ไร้ประโยชน์ พวกเขาไม่สนใจคุณหรอก เขาจะเดินของเขา คุณจะขับรถของคุณก็ขับไปสิ จุดนี้อันที่จริงแล้วถือเป็นการขาดจิตสำนึกด้านความปลอดภัย แถมยังเป็นปัญหาเรื่องทัศนคติด้วย พวกเขาคิดแค่ว่า ถ้าคุณแน่จริงก็ชนฉันสิ! แน่นอนว่านี่เป็นเพียงแค่ปรากฏการณ์ส่วนหนึ่งเท่านั้น คนในเมืองก็ใช่ว่าจะนิสัยดีกันทุกคน พวกคนแก่คนเฒ่าวัยเกษียณที่ทำตัวไม่น่านับถือก็มีอยู่ถมไป ไปเต้นแร้งเต้นกาเปิดเพลงเสียงดังลั่นจัตุรัส ขึ้นรถเมล์ก็ไปแย่งที่นั่งคนหนุ่มสาว พอคนหนุ่มสาวไม่สละที่นั่งให้ ก็เอาศีลธรรมมาอ้างเพื่อบีบบังคับ เรื่องพรรค์นี้ก็มีให้เห็นตามหน้าข่าวอยู่บ่อยๆ หลังจากปลอบประโลมให้ทุกคนสงบสติอารมณ์ลงได้แล้ว ขั้นตอนต่อไปก็ราบรื่นขึ้นมาก ของที่คนเหล่านี้นำมา ร้อยละเก้าสิบเก้าล้วนแต่เป็นของที่ไม่มีมูลค่าใดๆ ทั้งสิ้น ส่วนของที่เหลือก็พอจะมีราคาอยู่บ้าง บางครั้งโจวหยางก็บังเอิญเจอของดีๆ เข้าสักชิ้นสองชิ้น ช่วงเวลาแบบนี้แหละที่เรียกว่าการได้ของดีราคาถูก โจวหยางเป็นคนรู้จักวางตัว ไม่ว่าใครจะเป็นคนเอาของมาให้ อย่างน้อยเขาก็จะช่วยรับซื้อไว้สักชิ้นสองชิ้นไม่มากก็น้อย ยังไงซะเงินที่จ่ายไปก็ไม่ได้มากมายอะไร แค่สามร้อยห้าร้อยหยวนเท่านั้น อันที่จริงของพวกนี้ซื้อมาแล้วส่วนใหญ่สุดท้ายก็ต้องเอาไปทิ้งอยู่ดี แต่เงินก้อนนี้เขาก็เต็มใจจ่าย นี่ไม่ได้หมายความว่าเขาเป็นไอ้โง่ให้คนอื่นหลอกเอาเงิน แต่เขาใช้กลยุทธ์นี้เพื่อดึงดูดให้คนเอาของมาขายมากขึ้นต่างหาก อีกอย่าง อากาศก็ร้อนอบอ้าวขนาดนี้ คนเขาอุตส่าห์มารออยู่ในลานบ้านตั้งนานสองนาน จะไม่รับซื้อของเขาเลยสักชิ้นมันก็ดูจะใจจืดใจดำเกินไปหน่อย การรับซื้อของเก่าเสร็จสิ้นลง เวลาก็ล่วงเลยมาจนเกือบจะได้เวลาทานมื้อเที่ยงแล้ว!

"คุณลุง คุณป้า คุณน้า คุณอาทุกท่านครับ พอกลับไปแล้วรบกวนช่วยประชาสัมพันธ์ให้ผมหน่อยนะครับ บ่ายวันนี้จะเป็นบ่ายสุดท้ายแล้วครับ"

"พรุ่งนี้เช้าผมก็ต้องเดินทางแล้ว เพราะงั้นใครมีของเก่าอยากปล่อย ก็ต้องรีบหน่อยนะครับ!"

"สรุปก็คือ ผมจะไม่ยอมให้ทุกท่านต้องเหนื่อยเปล่าแน่นอนครับ!"

โจวหยางพูดจบก็ประสานมือคารวะ บรรดาคุณลุงคุณป้าตอนนี้ต่างก็ได้เงินสดกันถ้วนหน้า แต่ละคนจึงตอบรับด้วยใบหน้ายิ้มแย้มแจ่มใส เมื่อคนพวกนี้กลับไปหมดแล้ว โจวหยางก็เริ่มลงมือเก็บกวาดซากอารยธรรม สิ่งที่เรียกว่าซากอารยธรรม ก็คือลานบ้านที่ถูกทำจนเละเทะไปหมดนั่นแหละ ยังไงซะก็มีคนมารวมตัวกันตั้งเยอะแยะ บางคนก็ถ่มน้ำลาย บางคนก็แทะเมล็ดแตงโม บางคนก็สูบบุหรี่ นอกจากนี้ยังมีข้าวของจิปาถะระเกะระกะเต็มไปหมด บนพื้นมีแต่ขยะสกปรก ยังไงก็ต้องเก็บกวาดทำความสะอาดอยู่แล้ว ที่สำคัญที่สุดก็คือ เขาต้องคัดแยกประเภทสิ่งของที่รับซื้อมา แล้วก็จัดการแพ็กให้เรียบร้อย ของที่มีมูลค่าก็ต้องห่อเก็บไว้อย่างดี วันข้างหน้าไม่ว่าจะเอาไปขายต่อหรือเอาไปใช้เปิดร้านเอง ก็ล้วนแต่สามารถนำไปใช้ประโยชน์ได้ทั้งสิ้น นี่แหละคือการสะสมต้นทุนเอาไว้