บทที่ 71 เรื่องราวของจีหลานเยียน

โจวหยางยื่นกล้องยาสูบให้จีหลานเยียน จากนั้นก็ชี้ไปที่ตัวอักษรสามตัวตรงกึ่งกลางของกล้องยาสูบ

"คุณลองใช้มือถือค้นหาคำว่า 'ต้าฉงจิ่ว' ดูก็รู้แล้วครับ"

จีหลานเยียนรู้สึกว่าคำพูดของโจวหยางฟังดูแปลกพิลึก แต่เธอก็ยังหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาค้นหาดู ทันใดนั้นข้อมูลเกี่ยวกับกล้องยาสูบอันนี้ก็ปรากฏขึ้นมา

ต้าฉงจิ่ว ก่อตั้งขึ้นในปี ค.ศ. 1922 เป็นกล้องยาสูบคุณภาพสูงที่สร้างแบรนด์ขึ้นเพื่อรำลึกถึงการลุกฮือที่ยูนนาน [หมายเหตุ: ต้าฉงจิ่วเป็นแบรนด์บุหรี่ ในที่นี้เป็นการแต่งเติมขึ้นมา!]

ประโยคสั้นๆ ง่ายๆ แค่นี้ ก็เพียงพอที่จะอธิบายถึงมูลค่าของกล้องยาสูบอันนี้ได้แล้ว ปี 1922 ห่างจากปัจจุบันร้อยกว่าปี ยุคสมัยตรงกันเป๊ะ แล้วมูลค่าล่ะ?

"โจวหยาง ของชิ้นนี้มีราคามากเลยเหรอคะ?"

โจวหยางยิ้มบางๆ รับกล้องยาสูบและพวกแสตมป์ก่อนหน้านี้กลับมา พลางอธิบายไปพลาง

"ของจะมีราคาหรือไม่มีราคา ความจริงแล้วมักจะไม่ได้อยู่ที่ตัวสิ่งของเองหรอกครับ แต่อยู่ที่ภูมิหลังและคุณค่าความหมายที่มันมีอยู่ต่างหาก"

"ผมยกตัวอย่างให้ฟัง คุณก็คงจะเข้าใจ สมมติว่าตอนนี้ผมซื้อไม้ปิงปองให้คุณอันหนึ่ง ตีราคาไม้ปิงปองอันนี้สักร้อยหยวน"

"เมื่อมันอยู่ในมือคุณ มันก็มีมูลค่าร้อยหยวน แต่ถ้าสมมติว่าตอนนี้คุณเป็นแชมป์โอลิมปิก และคว้าแชมป์มาได้ด้วยไม้ปิงปองอันนี้ในมือ ถึงตอนนั้นมูลค่าของไม้ปิงปองอันนี้จะพุ่งสูงกว่าร้อยหยวนไปไกลลิบเลยล่ะครับ"

"แล้วถ้าคุณเซ็นชื่อตัวเองลงไปบนไม้ปิงปองอันนี้อีก ถึงเวลานั้น ไม้ปิงปองอันนี้ก็ยิ่งมีมูลค่ามหาศาลขึ้นไปอีก"

"เพราะฉะนั้นที่บอกว่ามีราคาหรือไม่มีราคา สิ่งที่ดูกันไม่ใช่ตัวสิ่งของ แต่เป็นภูมิหลังและความหมายของมันต่างหาก"

"ยกตัวอย่างเครื่องลายครามก็ได้ครับ ตัวมันเองก็เป็นแค่ดินโคลนกองหนึ่งที่เอาไปเผาไฟ เตาหลวงกับเตาชาวบ้าน ในแง่ของการใช้งานจริงก็ไม่ได้มีความแตกต่างกันเลย"

"แต่ของเตาหลวงกลับมีราคาแพงลิ่ว เพราะมันมีตราประทับ มีการระบุยุคสมัย พูดง่ายๆ ก็คือมันเป็นของแท้ดั้งเดิม"

"ส่วนของเตาชาวบ้านกลับไม่มีราคา เพราะมันยากที่จะสืบย้อนไปว่ามาจากยุคสมัยไหนและเตาชาวบ้านแห่งไหน ยังไงซะเตาหลวงก็มีไม่เยอะ แต่เตาชาวบ้านมีอยู่เกลื่อนกลาดไปหมด"

โจวหยางแค่ยกตัวอย่างง่ายๆ ขึ้นมา แต่เขาเชื่อว่าคนฉลาดอย่างจีหลานเยียนจะต้องฟังเข้าใจอย่างแน่นอน เขาเก็บของพวกนี้เข้าที่อย่างลวกๆ ยังไงซะของพวกนี้ก็ยังมีร่องรอยความเสียหายอยู่บ้าง จำเป็นต้องได้รับการซ่อมแซม ส่วนภาพวาดพู่กันจีนของเจิ้งป่านเฉียวที่อยู่ภายในกระถางสัมฤทธิ์ใบเล็กนั้น ซ่อมแซมมาสองวันกว่าแล้ว นึกไม่ถึงเลยว่าจะยังซ่อมไม่เสร็จ คงพอจะเดาได้เลยว่าภาพวาดชิ้นนี้เสียหายหนักหนาสาหัสขนาดไหน โชคดีที่โจวหยางก็ไม่ได้รีบร้อนอะไร เขาไม่ได้เดือดร้อนต้องรีบเอาของไปขายเอาเงินมาใช้เสียหน่อย

หลังจากทานมื้อเช้าแบบง่ายๆ เสร็จ โจวหยางก็ปั่นจักรยานพาจีหลานเยียนไปซื้อกับข้าวที่ตลาด พอกลับมาก็ตัดสินใจพาจีหลานเยียนไปเดินเล่นที่ภูเขาหลังบ้าน กลับมาทั้งที ย่อมต้องพักผ่อนหย่อนใจท่องเที่ยวเสียหน่อย ประจวบเหมาะกับที่หลุมศพพ่อของโจวหยางก็ฝังอยู่บนภูเขาหลังบ้าน เขาจึงตั้งใจจะไปเยี่ยมสักหน่อย เพราะโจวหยางไม่ได้อยู่บ้านเกิด ดังนั้นช่วงเทศกาลเช็งเม้งเขาจึงไม่สามารถกลับมาเซ่นไหว้หลุมศพได้ มีแต่น้องสาวกับแม่เท่านั้นที่เป็นคนไปเซ่นไหว้ ปกติโจวหยางจะมาเซ่นไหว้ในช่วงก่อนปีใหม่ หรือก็คือในวันส่งท้ายปีเก่านั่นเอง

หลังจากโจวหยางเผากระดาษเงินกระดาษทองให้พ่อเสร็จ เขาก็พาจีหลานเยียนปีนเขาต่อไปอีกพักหนึ่ง จากนั้นก็หาที่ร่มรื่นแล้วนั่งลงพักผ่อนด้วยกัน

"โจวหยาง คุณอยากฟังเรื่องราวของฉันไหมคะ?"

โจวหยางย่อมอยากฟังอยู่แล้ว หรือจะบอกว่าเขาอยากจะถามมาตั้งนานแล้วต่างหาก แค่เก็บความสงสัยไว้ไม่กล้าถามออกไป ยังไงซะนี่ก็เป็นเรื่องส่วนตัว ในเมื่อวันนี้จีหลานเยียนเป็นฝ่ายริเริ่มอยากจะเล่าเรื่องของตัวเองให้ฟัง เขาจะมีเหตุผลอะไรไปปฏิเสธล่ะ? เขาจึงรีบพยักหน้ารับคำทันที จีหลานเยียนสางผมที่หลุดลุ่ยเล็กน้อย ก่อนจะค่อยๆ เล่าเรื่องราวของตัวเองออกมา

"บางเรื่องฉันก็เคยเล่าให้คุณฟังไปแล้ว บ้านของฉันอยู่ที่เมืองหลวง ที่บ้านเปิดบริษัทเครื่องประดับค่ะ"

"ถึงจะพูดไม่ได้ว่าร่ำรวยอะไรมากมาย แต่ในบรรดาบริษัทเครื่องประดับสิบอันดับแรกของประเทศจีน ก็มีชื่อของตระกูลจีรวมอยู่ด้วยค่ะ"

จีหลานเยียนเล่าไป โจวหยางก็นั่งฟังไปเรื่อยๆ จนกระทั่งโจวหยางเริ่มจะเข้าใจสถานการณ์ครอบครัวของผู้หญิงคนนี้มากขึ้น ครอบครัวของจีหลานเยียนมีสมาชิกห้าคน คุณย่าเสียชีวิตไปแล้ว มีคุณปู่ พ่อแม่ ตัวเธอเอง และยังมีน้องชายอีกคนหนึ่ง ถ้าพูดถึงทรัพย์สินของบริษัท ก็น่าจะราวๆ หมื่นล้านหยวน จำไว้นะว่าทรัพย์สินของบริษัท ไม่ใช่ทรัพย์สินส่วนตัว นี่เป็นสองแนวคิดที่แตกต่างกัน มันก็เหมือนกับเวลาคนคนหนึ่งเปิดบริษัท แล้วทำการประเมินทรัพย์สินนั่นแหละ แนวโน้มการเติบโตของบริษัท เงินทุนในบัญชี อุปกรณ์ที่ใช้ดำเนินธุรกิจ รวมถึงรถยนต์ในบริษัท ฯลฯ ล้วนถือเป็นทรัพย์สินของบริษัททั้งสิ้น ทรัพย์สินของบริษัทพวกนี้กับทรัพย์สินส่วนตัวมันไม่เหมือนกัน ตอนนี้บริษัทเติบโตได้ดี มูลค่าตลาดอาจจะสูงถึงหมื่นล้านหยวน แต่บางทีปีหน้าผลประกอบการย่ำแย่ อุตสาหกรรมนี้ซบเซาลง ไม่แน่มูลค่าตลาดอาจจะเหลือแค่ห้าพันล้าน หรือแม้แต่สามพันล้านหยวนก็ได้ แต่ไม่ว่าจะพูดยังไง ตระกูลจีก็ถือว่าร่ำรวยมากอยู่ดี คนเราย่อมมีความทะเยอทะยาน พ่อของจีหลานเยียนเองก็เช่นกัน เขาอยากจะผูกมิตรกับคนที่อยู่ในระดับที่สูงกว่า แล้วจะไปผูกมิตรด้วยวิธีไหนล่ะ? ——ก็จีหลานเยียนยังไงล่ะ! ใช่แล้ว ใช้ลูกสาวอย่างจีหลานเยียนนี่แหละ หรือที่เรียกกันว่าการแต่งงานเชื่อมสัมพันธ์ เพราะลูกชายของอีกฝ่ายดันมาถูกตาต้องใจจีหลานเยียนเข้า ตามหลักแล้วเรื่องแบบนี้ถือเป็นการรวมพลังความแข็งแกร่งเข้าด้วยกัน ถ้ากิ่งทองใบหยกเหมาะสมกัน การแต่งงานเชื่อมสัมพันธ์ก็ไม่ใช่เรื่องที่เป็นไปไม่ได้ เผลอๆ ในตระกูลใหญ่ๆ เรื่องแบบนี้ถือเป็นเรื่องที่พบเห็นได้ทั่วไปเสียด้วยซ้ำ แต่จีหลานเยียนกลับไม่ยอมแต่งงานเชื่อมสัมพันธ์ สาเหตุก็มาจากตัวผู้ชายฝั่งนู้นนั่นแหละ ส่วนรายละเอียดจีหลานเยียนไม่ได้พูดถึง สรุปก็คือผู้ชายคนนี้มีข้อเสียในบางด้าน สรุปคือจีหลานเยียนยอมเดินตัวเปล่าออกจากบ้าน ดีกว่าต้องยอมประนีประนอม นี่จึงเป็นที่มาของฉากการพบพานและรู้จักกับโจวหยางในเวลาต่อมา

"โจวหยางคะ ฉันถึงหวังอยากให้คุณประสบความสำเร็จไงคะ ถ้าคุณประสบความสำเร็จและแข็งแกร่งขึ้น คุณก็จะปกป้องฉันได้แล้ว!"

"คุณจะปกป้องฉันไหมคะ?"

โจวหยางกล้าฟันธงเลยว่า ผู้หญิงคนนี้กำลังยั่วยวนเขาอยู่ แต่โจวหยางก็ยินยอมพร้อมใจ ยอมให้ผู้หญิงคนนี้จูงจมูกเดินตามต้อยๆ

"หลานเยียน ผมจะต้องปกป้องคุณอย่างแน่นอน ใครกล้ารังแกคุณ ผมจะอัดมันให้เละเลย!"

จีหลานเยียนดูพอใจกับคำตอบของโจวหยางเป็นอย่างมาก ในเมื่อเรื่องราวดำเนินมาถึงขั้นนี้แล้ว ประกอบกับทั้งสองคนก็ต่างมีความรู้สึกดีๆ ให้กัน ตอนนี้บรรยากาศและอารมณ์ก็บิ้วท์มาจนได้ที่แล้ว ลำดับต่อไปก็สมควรที่จะก้าวไปอีกขั้น...

"ฉันรักเธอ รักแต่เธอ เหมือนหนูที่รักข้าวสาร!"

ในจังหวะที่ทั้งสองคนกำลังขยับเข้าใกล้กันเรื่อยๆ โทรศัพท์มือถือของโจวหยางก็ดังขึ้นมาเสียก่อน

"เวรเอ๊ย!"

โจวหยางสบถด่าในใจ อีกแค่นิดเดียวก็จะสำเร็จอยู่แล้วเชียว ดันโดนโทรศัพท์สายเดียวทำลายบรรยากาศซะพังยับเยิน โจวหยางแอบสาบานในใจ เดี๋ยวพอรับสายนะ จะต้องด่าปลายสายให้เปิงเลยคอยดู

"ฮัลโหล อะไรนะ เดี๋ยวพี่รีบกลับไปเดี๋ยวนี้แหละ!"

โจวหยางพูดจบก็วางสายทันที

"หลานเยียน ชาวบ้านหลายคนหอบของมาที่บ้านผมเพียบเลย เหยาเหยาโทรมาตามให้พวกเรารีบกลับไปน่ะครับ"

จีหลานเยียนส่งเสียง "อืม" รับคำ จากนั้นทั้งสองคนก็ทำได้เพียงเดินลงจากเขา

"โอ๊ย!"

ขึ้นเขาน่ะง่ายแต่ลงเขามันยาก ยิ่งจีหลานเยียนเกิดมาจนโตป่านนี้ก็ไม่เคยปีนเขาแบบนี้มาก่อน เดินไปได้ไม่กี่ก้าว ข้อเท้าก็พลิก... สรุปก็คือ ถ้าโจวหยางไม่เข้าไปประคองไว้ทัน ก้นของจีหลานเยียนก็คงได้สัมผัสแนบชิดกับพื้นโลกไปแล้ว

"หลานเยียน คุณไม่เป็นไรใช่ไหมครับ?"

โจวหยางดูมีท่าทีร้อนรนเป็นอย่างมาก เขารีบพยุงจีหลานเยียนไปนั่งลงบนพื้นหญ้า จากนั้นก็เริ่มลงมือตรวจดูข้อเท้าของจีหลานเยียนทันที มุมปากของจีหลานเยียนปรากฏรอยยิ้มจางๆ ที่ยากจะสังเกตเห็น เห็นได้ชัดว่าเหตุการณ์นี้มีลับลมคมใน