บทที่ 70 กล้องยาสูบ

"คุณย่าทวดครับ เบามือหน่อย นั่นมันเงินทั้งนั้นเลยนะ!"

จีหลานเยียนที่กำลังดูของในถุงพลาสติกอยู่ จู่ๆ ก็ได้ยินโจวหยางพูดขึ้นมาแบบนั้น

เธอจึงหยุดมือทันที แล้วหันไปมองโจวหยาง

"หลานชายสุดที่รัก ลองเรียกคุณย่าทวดให้ฟังอีกสักรอบสิ เดี๋ยวจะซื้อลูกอมให้กินนะ!"

พอได้ยินคำพูดนี้ ใบหน้าของโจวหยางก็สลดลงทันที เช้าตรู่แบบนี้ก็โดนผู้หญิงคนนี้เอาเปรียบทางคำพูดซะแล้ว วันนี้ทั้งวันคงต้องซวยแน่ๆ

"รีบบอกมาสิ ชิ้นไหนคือของล้ำค่า?"

โจวหยางกำลังเตรียมจะอธิบายเรื่องแสตมป์ลิงให้ผู้หญิงคนนี้ฟัง ที่บ้านก็มีคนมาเยือนอีกแล้ว

คนที่มาคราวนี้ไม่ใช่ใครอื่น แต่เป็นโจวเจียเฉิง ลุงใหญ่ของเขานั่นเอง

โจวหยางรีบยัดถุงใส่แสตมป์ใส่มือจีหลานเยียน แล้วเดินเข้าไปต้อนรับ

"ลุงใหญ่ ทานมื้อเช้ามาหรือยังครับ?"

โจวหยางพูดไปพลาง ก็ล้วงเอาบุหรี่ออกมาส่งให้โจวเจียเฉิงมวนหนึ่ง

"หยางจื่อ ลุงได้ยินมาว่าหลานกำลังรับซื้อของเก่าอยู่ ลุงก็เลยลองหามาดูบ้าง หลานลองดูสิว่ามีชิ้นไหนใช้ได้ไหม"

โจวเจียเฉิงพูดไปพลาง ก็วางตะกร้าไม้ไผ่ลงบนพื้น แล้วเทของข้างในกองลงบนพื้น

โจวหยางถึงกับมีเส้นดำพาดผ่านหน้าผาก อย่าเพิ่งพูดถึงเลยว่าในกองนี้จะมีของเก่าหรือเปล่า ต่อให้มีของเก่าจริงๆ เทโครมลงมาแบบนี้มันจะไม่พังหมดหรือไง?

แต่นี่ก็ถือเป็นเรื่องปกติ ถ้าทุกคนรู้จักทะนุถนอมของเก่า ก็คงไม่ต้องรอให้เขากลับมารับซื้อหรอก คนพวกนี้คงเอาไปขายในเมืองตั้งนานแล้ว

"ลุงใหญ่นั่งพักก่อนนะครับ เดี๋ยวผมขอดูก่อน!"

"เหยาเหยา ยกเก้าอี้มาให้ลุงใหญ่หน่อย"

โจวหยางร้องเรียกน้องสาวไปพลาง ก็ย่อตัวลงนั่งยองๆ ตรวจสอบของพวกนั้นไปพลาง ตั้งแต่ต้นจนจบเขาไม่ได้แนะนำจีหลานเยียนให้โจวเจียเฉิงรู้จักเลย

อันที่จริงนี่ก็คือรายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ อย่างหนึ่ง

โจวหยางไม่ใช่คนไม่รู้จักกาลเทศะ การที่เขาไม่แนะนำให้รู้จักกันในสถานการณ์แบบนี้ ย่อมต้องมีเหตุผลอย่างแน่นอน

พูดไปพูดมาก็คือในใจของทุกคนยังคงมีบาดแผลต่อกัน โจวหยางอาจจะไม่ถือสาหาความอะไร แถมกลับมาคราวนี้ยังมอบบุหรี่จงหวาสองคอตตอนกับเหล้าชั้นดีอีกสองขวดให้ลุงใหญ่ด้วยซ้ำ

แต่นั่นไม่ได้หมายความว่าความสัมพันธ์จะสามารถกลับไปเป็นเหมือนเมื่อก่อนได้ ต่อให้กลับไปเป็นเหมือนก่อนได้ มันก็เป็นแค่เรื่องเปลือกนอกเท่านั้น

นี่ก็คือเหตุผลที่ว่าทำไมโจวหยางถึงไม่แนะนำจีหลานเยียนให้เขารู้จัก

ของที่โจวเจียเฉิงนำมามีอยู่สิบกว่าชิ้น ส่วนใหญ่ล้วนเป็นของไร้ประโยชน์ แถมยังมีช้อนรองเท้าที่ทำจากทองเหลืองอีกด้วย

หลายคนอาจจะไม่รู้ว่าช้อนรองเท้าหน้าตาเป็นยังไง อันที่จริงมันก็คืออุปกรณ์ช่วยสวมรองเท้าในสมัยโบราณนั่นแหละ ของพรรค์นี้ในลิ้นชักบ้านโจวหยางก็มีอยู่อันหนึ่ง ไม่มีราคาค่างวดอะไรเลย

เลือกไปเลือกมา สุดท้ายโจวหยางก็เห็นลูกคิดอันหนึ่งที่พอจะดูได้หน่อย

ลูกคิดเป็นของที่ถูกยุคสมัยคัดทิ้งไปแล้ว ควรจะบอกว่าตั้งแต่เครื่องคิดเลขแพร่หลาย ลูกคิดก็หมดประโยชน์ไปโดยปริยาย

แต่ร้านขายของเก่าบางแห่งก็ยังคงใช้ลูกคิดกันอยู่ อย่างเช่นไอ้หัวล้านหลี่ เวลาคิดเงินเขาก็ยังใช้ลูกคิด

"หยางจื่อ เป็นยังไงบ้าง?"

โจวเจียเฉิงเห็นโจวหยางลุกขึ้นยืน ก็รีบขยับเข้ามาถาม

"ลุงใหญ่ครับ ของพวกนี้ไม่ค่อยมีราคาเท่าไหร่ มีแค่ลูกคิดอันนี้ที่พอใช้ได้ ผมให้ลุงสามร้อยหยวนก็แล้วกันครับ!"

โจวหยางพูดไปพลาง ก็เริ่มหยิบเงิน

"หยางจื่อ ลุงได้ยินมาว่าของเก่าพวกนี้มีราคาแพงมากเลยนี่ ทำไมถึงได้แค่นี้เองล่ะ?"

พอได้ยินประโยคนี้ มือที่กำลังล้วงเงินของโจวหยางก็ชะงักไปทันที

อันที่จริงเขาเอาลูกคิดอันนี้ไปก็ไม่ได้ใช้ประโยชน์อะไร ยุคนี้คงไม่มีใครมาซื้อลูกคิดอันนี้หรอก

สาเหตุที่เขายอมจ่ายเงินสามร้อยหยวนเพื่อซื้อลูกคิดอันนี้ หลักๆ ก็มีอยู่สองจุดประสงค์

จุดประสงค์แรกก็เพราะคนคนนี้คือลุงใหญ่ของเขา อุตส่าห์เอาของมาส่งให้ตั้งแต่เช้าตรู่ จะให้เขากลับไปมือเปล่าได้ยังไง

อีกจุดประสงค์หนึ่งก็คือ วันข้างหน้าเขาก็ต้องเปิดร้าน การเปิดร้านขายของเก่าแล้วเอาเครื่องคิดเลขมานั่งกด มันก็คงดูไม่งามนัก

บนเคาน์เตอร์ต้องมีลูกคิดวางไว้สักอันถึงจะดูเป็นมืออาชีพ ดังนั้นการที่เขาให้ราคาสามร้อยหยวนสำหรับลูกคิดอันนี้ ก็ถือว่าช่วยดูแลกันเต็มที่แล้ว

นึกไม่ถึงเลยว่าลุงใหญ่คนนี้จะยังมีความคิดอยากได้มากกว่านี้อีก

"ลุงใหญ่ครับ แล้วลุงคิดว่าลูกคิดอันนี้มันมีราคาเท่าไหร่ล่ะครับ?"

โจวหยางชักมือที่กำลังล้วงเงินกลับมา ยังไงซะเขาก็ไม่ใช่ไอ้หน้าโง่ให้ใครมาหลอกฟันกำไร!

การซื้อของขวัญเมื่อวานมันเป็นความเกรงใจในฐานะผู้น้อย แต่วันนี้มันคือการซื้อขาย ลุงเอาของมา ผมจ่ายเงินให้ ไม่มีปัจจัยอื่นมาเกี่ยวข้อง

อันที่จริง ขอแค่ไม่เรียกร้องจนเกินงาม โจวหยางจะให้เงินเพิ่มอีกนิดหน่อยก็ไม่ใช่ปัญหา

"หยางจื่อเอ๊ย เอาแบบนี้ดีไหม ลุงเหมาขายของพวกนี้ให้หลานหมดเลย หลานให้ลุงมาพันนึงก็แล้วกัน!"

"ของพวกนี้ลุงเก็บไว้ก็ไม่ได้ใช้ประโยชน์อะไร..."

โจวหยางฟังมาถึงตรงนี้ ประโยคต่อจากนี้เขาก็ฟังไม่เข้าหูแล้ว เพราะคำพูดของโจวเจียเฉิงมันแทงใจดำเหลือเกิน

อะไรที่เรียกว่าเก็บไว้ก็ไม่ได้ใช้ประโยชน์?

ไม่ได้ใช้ประโยชน์แล้วทำไมไม่ทิ้งไปล่ะ! กะจะมาหลอกเอาเงินผมงั้นสิ? คิดว่าผมเป็นไอ้โง่หรือไง?

โจวหยางเริ่มรู้สึกไม่พอใจขึ้นมานิดๆ แล้ว ถ้าไม่เห็นแก่ความสัมพันธ์ระหว่างครอบครัว เขาคงไม่อยากจะให้เงินแม้แต่แดงเดียว

ในจังหวะที่โจวหยางกำลังจะเอ่ยปากปฏิเสธ สายตาเขาก็บังเอิญไปเห็นกล้องยาสูบในมือของโจวเจียเฉิงเข้า

กล้องยาสูบอันนี้โจวหยางรู้จักดี ตอนเด็กๆ ปู่ของเขาเคยใช้ พอปู่เสียชีวิต ลุงใหญ่ก็เอามันไป

สาเหตุหลักก็เป็นเพราะพ่อของโจวหยางไม่สูบบุหรี่นั่นเอง

"ลุงใหญ่ครับ พันหยวนก็ได้ครับ แต่ลุงต้องยกกล้องยาสูบอันนี้ให้ผมนะ!"

"กล้องยาสูบของลุงตอนนี้ก็ไม่ได้ใช้ประโยชน์อะไรแล้ว ส่วนผมก็เห็นว่ามันดูน่าสนุกดี ถ้าลุงยกมันให้ผม ผมจะเพิ่มเงินให้ลุงอีกสองร้อย ไม่สิ เพิ่มให้อีกห้าร้อยเลย!"

"ถ้าลุงตกลง ผมเหมาของพวกนี้หมดเลย รวมกันเป็นพันห้าร้อยหยวน!"

พอโจวเจียเฉิงได้ยินข้อเสนอนี้ ดวงตาก็เป็นประกายวาบทันที

กล้องยาสูบในมือเขานั้น เป็นของที่ปู่ของโจวหยางทิ้งไว้ให้จริงๆ

เมื่อยี่สิบสามสิบปีก่อน คนชนบทที่สูบยาเส้นแบบนี้ยังมีอยู่อีกมาก แต่พอยุคสมัยเปลี่ยนไป คนก็หันมาสูบบุหรี่มวนกันหมด

กล้องยาสูบแบบนี้ก็เลยค่อยๆ ถูกคัดทิ้งไป สาเหตุที่โจวเจียเฉิงยังถือติดมือไว้ อันที่จริงหลายๆ ครั้งก็แค่เอาไว้ถือประดับบารมีโชว์เก๋าไปอย่างนั้นเอง

ยังไงซะกล้องยาสูบอันนี้ก็มีลวดลายที่สวยงามไม่เบา แถมพ่อของเขายังเคยเล่าให้ฟังว่า กล้องยาสูบอันนี้ทวดของเขาเป็นคนทิ้งไว้ให้

ทวดของโจวเจียเฉิงเคยเป็นเศรษฐีผู้มั่งคั่งตัวจริงในท้องถิ่นนี้เลยทีเดียว เพียงแต่ต่อมาครอบครัวก็ตกต่ำลง

แต่ตอนนี้มันกลับเอามาแลกเงินได้ตั้งพันห้าร้อยหยวน แล้วจะมีอะไรให้ต้องลังเลอีกล่ะ?

"ตกลง ของพวกนี้ลุงยกให้หลานหมดเลย!"

โจวเจียเฉิงก็ถือว่าเป็นคนเด็ดขาดพอตัว เขายัดกล้องยาสูบใส่มือโจวหยางโดยไม่ลังเลเลยแม้แต่น้อย

โจวหยางยิ้มบางๆ แล้วนับแบงก์ร้อยสิบห้าใบส่งให้โจวเจียเฉิง

"โจวหยาง ลูกคิดอันนี้เป็นของล้ำค่าเหรอคะ?"

หลังจากโจวเจียเฉิงกลับไปแล้ว จีหลานเยียนก็รีบขยับเข้ามาถาม ตอนนี้ผู้หญิงคนนี้เริ่มมีความสนใจในเรื่องของการหาของหลุดจำนำเป็นอย่างมาก

สาเหตุก็ย่อมมาจากการที่เธอไปเดินตลาดของเก่าเป็นเพื่อนโจวหยางนั่นแหละ ยังไงซะเรื่องการได้ของดีราคาถูกแบบนี้ ใครบ้างล่ะจะไม่ชอบ

"ลูกคิดน่ะเหรอ? สามร้อยหยวนก็หรูสุดๆ แล้ว!"

โจวหยางหัวเราะเสียงเย็นชา จากนั้นก็หยิบถุงใบหนึ่งมากวาดของที่โจวเจียเฉิงเอามาใส่ลงไปจนหมด

แล้วโยนทิ้งลงถังขยะอย่างไม่ไยดี

"สามร้อยหยวน แล้วคุณจะ..."

จีหลานเยียนพูดได้แค่ครึ่งประโยค ก็ฉุกคิดขึ้นมาได้ทันที สาเหตุหลักก็เพราะเธอเหลือบไปเห็นกล้องยาสูบในมือของโจวหยางเข้าพอดี

เห็นได้ชัดว่าเงินพันห้าร้อยหยวนที่โจวหยางจ่ายไป เขาไม่ได้ตั้งใจจะซื้อลูกคิด แต่ตั้งใจจะซื้อกล้องยาสูบอันนี้ต่างหาก

"เล่ามาให้ฟังหน่อยสิคะ ว่ากล้องยาสูบอันนี้มีที่มาที่ไปยังไง?"