บทที่ 69 แสตมป์ลิง

"อืม ซื้อของมาเยอะแยะเลยเหรอครับ?"

พอโจวหยางเห็นสองสาวหิ้วถุงพะรุงพะรังเต็มสองมือ เขาก็รีบเข้าไปช่วยถือทันที เขารับของมาแล้วแอบชำเลืองดูนิดหน่อย ของในถุงแทบทั้งหมดเป็นพวกเสื้อผ้าและรองเท้าผู้หญิง ดูทรงแล้วส่วนใหญ่น่าจะซื้อมาฝากโจวเหยากับแม่ของเขานั่นแหละ

"พี่คะ พวกพี่จะกลับจินหลิงกันตอนไหนคะ!"

คิ้วของโจวหยางขมวดเข้าหากันทันที

"เหยาเหยา พี่เพิ่งจะกลับมาถึงได้ไม่กี่ชั่วโมง นี่เธอตั้งตารอให้พี่กลับแล้วเหรอ?"

เห็นได้ชัดว่าโจวเหยาเองก็เพิ่งจะรู้ตัวว่าคำถามนี้มันฟังดูไม่ค่อยเข้าหูสักเท่าไหร่ จึงรีบอธิบายแก้ตัวทันที

"พี่คะ พี่เข้าใจผิดแล้ว ความหมายของหนูก็คือ หนูอยากจะขอตามพวกพี่ไปเที่ยวด้วยสักพักน่ะค่ะ" "นี่เพิ่งจะปิดเทอมฤดูร้อนมาได้แค่ครึ่งเดือนเอง กว่าจะเปิดเทอมก็ตั้งอีกเดือนกว่านู่น เพราะงั้น..."

ตอนแรกโจวหยางก็กะจะตอบตกลงอยู่หรอก แต่พอนึกถึงฟางเจี๋ยและเรื่องอื่นๆ อีกจิปาถะ เขาก็เลยต้องปฏิเสธไป

"ปีนี้คงไม่ได้หรอก เอาไว้ช่วงปีใหม่ หรือไม่ก็ช่วงปิดเทอมฤดูร้อนปีหน้า เธอค่อยไปพร้อมกับแม่ก็แล้วกัน" "หลานเยียนครับ อยู่ที่นี่ลำบากหน่อยนะ คุณชินหรือเปล่าครับ?"

ประโยคแรกโจวหยางพูดกับโจวเหยาน้องสาวของเขา ส่วนประโยคหลังเขาหันไปถามจีหลานเยียน

"อืม ก็โอเคอยู่นะคะ! อยู่บ้านเย็นสบายกว่าในเมืองตั้งเยอะ แถมอากาศก็บริสุทธิ์กว่าด้วย!"

สิ่งที่จีหลานเยียนพูดคือเรื่องจริง ถ้าพูดถึงเรื่องความสะดวกสบายในการพักผ่อนแล้วล่ะก็ อยู่ชนบทดีกว่าในเมืองเยอะเลย

"โจวหยางคะ คุณน้าไปไหนเหรอคะ?"

จนถึงตอนนี้จีหลานเยียนถึงเพิ่งจะสังเกตเห็นว่าต๋าจวี๋ผิงไม่อยู่บ้าน

"แม่ผมออกไปทำธุระน่ะครับ ผมให้แม่ไปช่วยโฆษณาประชาสัมพันธ์ให้หน่อย!"

จากนั้นโจวหยางก็อธิบายแนวคิดและจุดประสงค์ของเขาให้ฟังคร่าวๆ

"แบบนี้ก็ได้ด้วยเหรอคะ?" "โจวหยาง คุณไม่ได้สติฟั่นเฟือนไปแล้วใช่ไหมเนี่ย?"

เมื่อเผชิญกับคำพูดหยอกล้อของจีหลานเยียน โจวหยางก็ทำได้เพียงยักไหล่ เรื่องนี้เดิมทีมันก็เป็นแค่ไอเดียที่ผุดขึ้นมาในหัวแบบกะทันหันเท่านั้นแหละ จะสำเร็จหรือไม่สำเร็จมันก็ไม่ใช่ปัญหาใหญ่อะไร บรรยากาศยามค่ำคืนในชนบทแตกต่างกับในเมืองอย่างสิ้นเชิง ค่ำคืนในเมืองจะเต็มไปด้วยแสงสีสว่างไสว ส่วนค่ำคืนในชนบทถึงแม้จะมีไฟถนน แต่เพราะบ้านเรือนตั้งอยู่ห่างกัน ประกอบกับบ้านก็ไม่ได้สร้างสูงชะลูด คุณแทบจะมองไม่เห็นแสงไฟจากที่ไหนเลย ยิ่งพอเปิดประตูออกไปนอกบ้านก็จะพบแต่ความมืดมิด ส่วนมื้อค่ำก็มักจะเป็นการนำกับข้าวมื้อเที่ยงมาอุ่นกิน ถ้ากินไม่หมดก็ต้องเททิ้งไป เพราะหน้าร้อนอากาศมันร้อนจัด แถมที่บ้านก็ไม่มีตู้เย็นอะไรพวกนี้เสียด้วย หลังจากทานมื้อค่ำเสร็จ คนในครอบครัวนั่งคุยกันสักพัก ก็แยกย้ายกันไปอาบน้ำเข้านอน โจวเหยานอนห้องเดียวกับจีหลานเยียน ส่วนโจวหยางนอนห้องคนเดียว ค่ำคืนผ่านพ้นไปโดยไม่มีอะไรเกิดขึ้น เช้าตรู่วันรุ่งขึ้น โจวหยางก็โดนจีหลานเยียนปลุกให้ตื่น

"โจวหยาง คุณน้าเรียกให้คุณตื่นค่ะ มีคนเอาของมาขาย!" "คุณรีบลุกขึ้นมาดูเถอะค่ะ คนเต็มลานบ้านไปหมดแล้ว"

โจวหยางได้สติกลับมาทันที เขาพอจะเดาออกแล้วว่าเกิดอะไรขึ้น จึงรีบตลบผ้าห่มผืนบางออก แล้วก็... ใช่แล้ว ลูกผู้ชายแมนๆ อย่างโจวหยาง โดยเฉพาะหนุ่มเวอร์จิ้นใสซื่อแบบเขา เวลาตื่นนอนตอนเช้า น้องชายก็มักจะลุกขึ้นมายืนตรงเคารพธงชาติเป็นประจำ และจีหลานเยียนก็ดันยืนอยู่ข้างเตียงพอดี ภาพนั้นจึงประจักษ์แก่สายตาของเธออย่างชัดเจนเต็มสองตา

"ถุย ไอ้วิตถาร!"

จีหลานเยียนถ่มน้ำลายด่าเบาๆ โจวหยางเองก็เพิ่งจะรู้ตัว จึงรีบควานหากางเกงมาใส่เป็นการด่วน เช้าตรู่วันใหม่เริ่มต้นขึ้นท่ามกลางบรรยากาศอันน่ากระอักกระอ่วนแบบนี้นี่เอง พอโจวหยางเดินลงมาข้างล่าง ก็เห็นกลุ่มป้าๆ น้าๆ กำลังยืนคุยกับแม่ของเขาอยู่ พอเห็นโจวหยางเดินออกมา แต่ละคนก็มีรอยยิ้มเบิกบานประดับอยู่บนใบหน้า โจวหยางเอ่ยทักทายทุกคนก่อน พอทราบจุดประสงค์ของพวกหล่อนแล้ว เขาก็เริ่มลงมือตรวจสอบสิ่งที่เรียกว่าของเก่าพวกนั้น จะพูดยังไงดีล่ะ ของบางชิ้นก็เป็นของเก่าจริงๆ นั่นแหละ แต่มันไม่มีราคาค่างวดอะไรเลย อันที่จริงเรื่องนี้ก็ถือเป็นเรื่องปกติ ยกตัวอย่างชามใบหนึ่ง ถ้าเป็นชามสมัยราชวงศ์ชิง และเป็นของที่ผลิตจากเตาหลวง มูลค่าของมันก็อาจจะสูงถึงหลักล้านหยวน แต่ถ้าเป็นของที่ผลิตจากเตาชาวบ้าน แถมยังเป็นเตาชาวบ้านแบบธรรมดาทั่วไป มันก็อาจจะมีราคาแค่ไม่กี่หยวน หรือสิบยี่สิบหยวนเท่านั้น ก็เหมือนกับชามที่วางขายตามตลาดในตอนนี้นั่นแหละ ใบละสองหยวน ต่อให้คุณเก็บไว้เป็นพันปี ชามใบนี้ก็ยังมีราคาแค่สองหยวนอยู่ดี เพราะมันไม่มีที่มาที่ไป ไม่มีเรื่องราวเบื้องหลัง ดังนั้นมันจึงไม่มีมูลค่า ในขณะที่โจวหยางกำลังคิดว่าแผนการรับซื้อของเก่าคงต้องพับเก็บไปเสียแล้ว กองสิ่งของกองหนึ่งก็ดึงดูดความสนใจของเขาเข้าอย่างจัง มันคือถุงใบหนึ่ง ภายในถุงอัดแน่นไปด้วยตั๋วและคูปองชนิดต่างๆ มากมาย มีทั้งคูปองอาหาร คูปองผ้า แสตมป์ และยังมีพันธบัตรรัฐบาลอีกด้วย พอโจวหยางเปิดใช้ทักษะการประเมิน ดวงตาของเขาก็เป็นประกายวาบทันที พวกคูปองอาหาร คูปองผ้า รวมถึงพันธบัตรรัฐบาลเหล่านี้ โดยตัวมันเองก็จัดอยู่ในหมวดหมู่ของสะสมยุคปัจจุบันอยู่แล้ว ดีไม่ดียังมีมูลค่าในการสะสมสูงมาก แถมยังมีโอกาสทำกำไรได้อีกเยอะ ถือว่าเป็นของล้ำค่าที่หาได้ยากยิ่ง แต่สิ่งที่ทำให้โจวหยางดีใจที่สุดก็คือแสตมป์ดวงหนึ่ง

[ชื่อสิ่งของ: แสตมป์ลิงรุ่นปี 80, ของล้ำค่า] [คำอธิบายสิ่งของ: แสตมป์ลิงรุ่นปี 80 เป็นแสตมป์นักษัตรดวงแรกที่ประเทศจีนผลิตขึ้น] [มูลค่าสิ่งของ: 1,200,000 หยวน!]

โจวหยางแทบจะน้ำลายหก แสตมป์ดวงเล็กๆ แค่นี้ กลับมีมูลค่าสูงถึงหนึ่งล้านสองแสนหยวนเชียวหรือเนี่ย

"หยางจื่อ ของพวกนี้ลูกจะรับซื้อไหม?"

ในขณะที่โจวหยางกำลังยืนอึ้งอยู่นั้น ป้าซ่ง เจ้าของแสตมป์ก็เอ่ยปากถามขึ้นมา

"รับสิครับ รับแน่นอน!" "ป้าซ่งครับ ของพวกนี้ป้าตั้งใจจะขายเท่าไหร่ครับ?"

ป้าซ่งนึกไม่ถึงว่าของเก่าคร่ำครึพวกนี้ โจวหยางยังจะอยากได้อีก เธอจึงชูมือขึ้นมาข้างหนึ่ง

"ห้าร้อยเหรอครับ? ตกลงครับ ห้าร้อยผมรับไว้เอง!"

โจวหยางไม่พูดพร่ำทำเพลง ล้วงแบงก์ร้อยสีแดงห้าใบออกมาจากกระเป๋า แล้วยื่นให้ป้าซ่งทันที ป้าซ่งชะงักไปชั่วครู่ ก่อนที่ใบหน้าจะแปรเปลี่ยนเป็นความดีใจสุดขีด ของพวกนี้เป็นของที่พ่อตาของเธอทิ้งไว้ให้ ปกติเธอเก็บไว้ในลิ้นชักก็รู้สึกเกะกะจะแย่ นึกไม่ถึงเลยว่าวันนี้มันจะแลกแบงก์ร้อยสีแดงๆ มาได้ตั้งห้าใบ ที่สำคัญที่สุดก็คือ ก่อนหน้านี้เธอตั้งใจจะบอกแค่ห้าสิบหยวนเท่านั้น นึกไม่ถึงเลยว่าที่คนในหมู่บ้านพูดกันจะเป็นเรื่องจริง ตอนนี้โจวหยางรวยแล้ว รวยจนหน้ามืดตามัวไปแล้ว แต่อันที่จริง คนที่ดีใจที่สุดก็คือโจวหยางต่างหาก เงินแค่ห้าร้อยหยวน แลกกับการได้แสตมป์ล้ำค่ามาครอบครอง นี่มันโคตรจะคุ้มยิ่งกว่าคุ้มเสียอีก อย่าเพิ่งไปพูดถึงเลยว่าแสตมป์ดวงนี้มีมูลค่าเท่าไหร่ ลำพังแค่พวกคูปองผ้า คูปองอาหารพวกนั้น มูลค่ารวมกันก็เกินห้าร้อยหยวนไปไกลแล้ว ส่วนสาเหตุที่เขาให้แค่ห้าร้อยหยวน อันที่จริงนี่ก็เป็นกฎเหล็กอย่างหนึ่งในวงการ พูดง่ายๆ ก็คือ ห้ามให้ราคาเกินความจำเป็น ลองคิดดูสิ ถ้าเขาบอกให้ไปห้าพันหยวน ผลลัพธ์ที่ตามมาก็คือ ป้าซ่งอาจจะไม่ยอมขายให้แล้วก็ได้ เพราะคนเราไม่ได้โง่กันทุกคนหรอกนะ ถ้าให้ราคาพอๆ กัน หรือสูงกว่าราคาในใจที่ตั้งไว้สักหน่อย อีกฝ่ายย่อมต้องดีใจเป็นธรรมดา แต่ถ้าคุณให้ราคาสูงกว่าที่เขาคิดไว้หลายสิบเท่า แบบนี้มันไม่ใช่เรื่องดีแล้วล่ะ ดีไม่ดีเรื่องจะพลิกผันไปในทางตรงกันข้ามเสียด้วยซ้ำ

"ทุกท่านครับ ไม่ว่าจะเป็นของแปลกประหลาดแค่ไหน ผมก็รับซื้อหมดเลยนะครับ ยิ่งถ้าผมถูกใจ ราคาผมก็ให้สูงขึ้นตามไปด้วย รบกวนทุกท่านกลับไปช่วยกระจายข่าวให้ผมหน่อยนะครับ" "วันนี้ทั้งวันผมจะนั่งรออยู่ที่บ้าน ขอแค่เป็นของเก่า ไม่ว่าจะเป็นอะไรผมก็รับหมดครับ"

มีสุภาษิตจีนบทหนึ่งกล่าวไว้ว่า 'ยอมทุ่มเงินพันตำลึงเพื่อซื้อกระดูกม้า' และตอนนี้โจวหยางก็กำลังใช้วิธีนี้อยู่นั่นเอง เพียงแต่กระดูกม้าชิ้นนี้ มันดันมีมูลค่ามหาศาลจริงๆ นี่สิ พอมีป้าซ่งเป็นตัวอย่างให้เห็นเป็นขวัญตา ชาวบ้านคนอื่นๆ ก็เหมือนโดนฉีดสารกระตุ้น พากันรีบวิ่งกลับไปรื้อค้นข้าวของในบ้านกันยกใหญ่ ตอนแรกหลายคนก็ยังไม่ค่อยเชื่อน้ำคำของเขาสักเท่าไหร่ แต่พอเห็นมีคนได้เงินไปเหนาะๆ แบบนี้ แรงจูงใจมันก็พุ่งปรี๊ดขึ้นมาทันที เงินห้าร้อยหยวนอาจจะดูไม่มาก แต่สำหรับชาวบ้านที่ต้องอยู่โยงเฝ้าบ้านเกิดแบบนี้ มันก็ถือว่าเป็นจำนวนเงินที่ไม่น้อยเลยทีเดียว ยังไงซะคนที่ต้องอยู่เฝ้าบ้าน ส่วนใหญ่ก็เป็นพวกที่มีภาระต้องดูแลคนแก่คนเฒ่าและเด็กเล็ก หรือไม่ก็ไม่มีหนทางจะออกไปทำงานหาเงินข้างนอกได้ ดังนั้น การหาเงินเข้ากระเป๋าได้สักนิดสักหน่อยก็ยังดี

"โจวหยาง ของพวกนี้มีราคามากเลยเหรอคะ?"

หลังจากที่พวกชาวบ้านกลับไปหมดแล้ว จีหลานเยียนก็รับถุงจากมือโจวหยางมาค้นดูพลางเอ่ยถามพลาง