บทที่ 68 แรงบันดาลใจจากต๋าจวี๋ผิง

โจวหยางพอได้ยินแบบนี้ก็รู้สึกอบอุ่นในใจ อันที่จริงตอนแรกเขาก็อยากจะให้เงินเพิ่มอีกสักหน่อย แต่มาให้ตอนนี้มันไม่ค่อยเหมาะเท่าไหร่

เพราะการให้เงินเพิ่มในตอนนี้มันก็เหมือนกับการจ่ายดอกเบี้ยให้คนอื่น เรื่องคืนเงินก็ส่วนคืนเงิน เรื่องทดแทนบุญคุณคุณอาก็ส่วนทดแทนบุญคุณ สองเรื่องนี้จะเอามาปะปนกันไม่ได้

ดังนั้นการคืนเงินแล้วมีของขวัญติดไม้ติดมือมาให้ด้วยจึงเป็นเรื่องสมควร แต่ถ้าจะให้เงินเพิ่มอีกหลายหมื่นหยวน แบบนั้นมันก็พูดยากแล้ว

"คุณอาครับ ตอนนี้ผมมีเงินแล้ว เงินพวกนี้ผมหามาด้วยน้ำพักน้ำแรงของตัวเองทั้งนั้นครับ!"

"แถมหนี้ที่ติดคนอื่นไว้ผมก็ใช้คืนไปหมดแล้วด้วย อีกอย่าง เงินก้อนนี้ผมก็หามาด้วยวิธีที่ถูกต้องตามกฎหมายทุกประการครับ"

คราวนี้โจวหยางฉลาดขึ้นแล้ว เพราะมีบทเรียนจากตอนกลางวัน เขาจึงเปิดคลิปวิดีโอที่จีหลานเยียนส่งให้ขึ้นมาให้ดูโดยตรง

"หยางจื่อ ลูกได้ดีแล้วจริงๆ ถ้าเกิดพี่รอง..."

โจวฉินดูคลิปวิดีโอจบ ย่อมต้องรู้สึกดีใจเป็นธรรมดา แต่ในขณะเดียวกันก็อดนึกถึงพ่อของโจวหยางไม่ได้

"คุณอาครับ เรื่องเมื่อก่อนก็ปล่อยให้มันผ่านไปเถอะครับ ตอนนี้ผมหาเงินได้แล้ว เพราะงั้นเงินก้อนนี้คุณอารับไว้เถอะครับ"

"แล้วก็เหล้าสองขวดนี้ รบกวนคุณอาฝากไปให้คุณลุงด้วยนะครับ ถือซะว่าผมแสดงความกตัญญูต่อแกครับ"

โจวฉินจะไปยอมรับของพวกนี้ได้ยังไง แต่สุดท้ายโจวหยางก็ยัดเยียดใส่มือเธอจนได้

หลังจากออกจากบ้านคุณอา โจวหยางก็ตั้งใจจะไปหาจีหลานเยียนกับโจวเหยา

แต่นึกขึ้นได้ว่ายังมีลุงใหญ่อยู่อีกคน ไม่ว่าจะพูดยังไง นี่ก็เป็นญาติสนิทมิตรสหายแท้ๆ แถมในแง่หนึ่งก็ถือว่าเป็นคนในครอบครัวเดียวกันด้วย

ถึงแม้ครอบครัวของลุงใหญ่จะค่อนข้างเห็นแก่เงินไปบ้าง แต่ยังไงซะสายเลือดก็ตัดกันไม่ขาด

อีกอย่าง การกลับมาคราวนี้ก็ถือเป็นการกลับมาอย่างสมเกียรติ เพื่อไม่ให้แม่ต้องโดนคนในหมู่บ้านดูถูกในวันข้างหน้า เขาก็สมควรจะแวะไปเยี่ยมลุงใหญ่สักหน่อย

ดังนั้นเขาจึงหยิบบุหรี่มาอีกสองคอตตอน เหล้าอีกสองขวด และถุงของขวัญใบใหญ่ มุ่งหน้าตรงไปที่บ้านของลุงใหญ่

ลุงใหญ่อายุมากกว่าพ่อของโจวหยางสองปี มีชื่อเต็มว่า โจวเจียเฉิง

บ้านของโจวเจียเฉิงอยู่ไม่ไกลจากบ้านของโจวหยางนัก เดินเท้าไม่เกินห้านาทีก็ถึงแล้ว ดังนั้นเรื่องที่โจวหยางกลับมา เขาจึงได้ยินข่าวมาบ้างแล้ว

ยังไงซะโจวหยางก็ขับรถหรูคันงามกลับมา แถมยังพาแฟนสาวหน้าตาสะสวยมาด้วย เรื่องแบบนี้ถ้าเป็นในเมืองคงไม่มีใครรู้เรื่องเท่าไหร่

แต่ถ้าเป็นในชนบท แทบจะไม่เกินชั่วโมง เรื่องนี้ก็จะถูกร่ำลือกันไปทั่วทุกหัวระแหง

นั่นก็หมายความว่า โจวหยางไปได้ดิบได้ดีร่ำรวยอยู่ข้างนอกแล้ว

อันที่จริงโจวเจียเฉิงก็อยากจะแวะไปดูอยู่เหมือนกัน แต่ก็รู้สึกละอายใจ ยังไงซะตอนที่ครอบครัวของโจวหยางเกิดเรื่อง ครอบครัวของเขาก็ไม่ได้ยื่นมือเข้าไปช่วยเหลืออะไรมากมายนัก

พอตอนนี้โจวหยางมีชีวิตความเป็นอยู่ที่ดีขึ้น หาเงินได้แล้ว จะให้รีบเสนอหน้าเข้าไปหา แบบนั้นคงโดนคนอื่นดูถูกเอาได้

ในขณะที่โจวเจียเฉิงกำลังคิดเรื่องนี้อยู่ โจวหยางก็มาถึงพอดี

"ลุงใหญ่ครับ กำลังยุ่งอยู่เหรอครับ?"

พอโจวเจียเฉิงเห็นว่าเป็นโจวหยาง บนใบหน้าก็ปรากฏรอยยิ้มกว้างขึ้นมาทันที

"หยางจื่อกลับมาแล้วเหรอ เข้ามานั่งข้างในก่อนสิ!"

โจวหยางล้วงซองบุหรี่ออกจากกระเป๋า หยิบออกมามวนหนึ่งส่งให้โจวเจียเฉิง จากนั้นถึงเดินเข้าไปในบ้าน

"ลุงใหญ่ครับ คราวนี้ผมกลับมาแบบกะทันหันก็เลยไม่ได้เตรียมของดีๆ อะไรมามาก ผมซื้อบุหรี่มาสองคอตตอนกับเหล้าสองขวด เอาไว้ให้ลุงใหญ่จิบเพลินๆ ตอนว่างนะครับ!"

โจวหยางพูดไปพลาง ก็วางถุงของขวัญลงบนโต๊ะไปพลาง

"หยางจื่อ คนกันเองทั้งนั้น จะมาเกรงใจทำไม ของพวกนี้แพงจะตายไป ลูกเอากลับไปคืนที่ร้านเถอะ!"

"ปกติลุงใหญ่ก็สูบบุหรี่พวกนี้ไม่ค่อยชินหรอก อีกอย่างมันสิ้นเปลืองเปล่าๆ!"

โจวเจียเฉิงสายตาเฉียบแหลม ของในถุงเขาเห็นตั้งแต่แรกแล้ว

บรรจุภัณฑ์ของบุหรี่จงหวาไม่เหมือนกับบุหรี่ยี่ห้ออื่น จงหวาเป็นสีแดง แถมยังโดดเด่นสะดุดตา

"ลุงใหญ่ครับ พยายามสูบบุหรี่ให้น้อยลงหน่อยนะครับ แล้วก็หันมาสูบของดีๆ หน่อย เรื่องดื่มเหล้าก็เหมือนกัน ดื่มให้น้อยลง แล้วดื่มของดีๆ แทน"

"ลดปริมาณการสูบการดื่มลง แล้วไปเพิ่มคุณภาพของบุหรี่และเหล้าแทน ทำแบบนี้มันจะส่งผลดีต่อสุขภาพมากกว่านะครับ"

โจวเจียเฉิงพยักหน้ารับแบบขอไปที ก็ไม่รู้เหมือนกันว่าสิ่งที่โจวหยางพูด เขาจะเข้าใจหรือเปล่า

หลังจากนั้นก็เป็นการพูดคุยสัพเพเหระเกี่ยวกับสถานการณ์ปัจจุบันของโจวหยาง รวมถึงเรื่องของครอบครัวลุงใหญ่ด้วย ตอนนี้มีแค่ลุงใหญ่อยู่เฝ้าบ้านคนเดียว

ลูกชายของลุงใหญ่ หรือก็คือลูกพี่ลูกน้องของโจวหยาง ซื้อบ้านอยู่ในตัวอำเภอ ป้าสะใภ้ใหญ่ของโจวหยางก็เลยตามไปช่วยเลี้ยงหลาน

ดังนั้นที่บ้านจึงเหลือแค่โจวเจียเฉิงอยู่เฝ้าบ้านเพียงลำพัง

โจวหยางอยู่ที่นี่ประมาณครึ่งชั่วโมง พอพูดคุยกันจนหอมปากหอมคอแล้วก็ขอตัวกลับ

จุดประสงค์หลักที่เขากลับมาในครั้งนี้ก็คือการจัดการหนี้สินให้หมดสิ้น และบอกให้แม่รู้ว่าตอนนี้เขามีชีวิตความเป็นอยู่ที่ดีขึ้นแล้ว แค่นี้ก็พอใจแล้ว

ส่วนเรื่องอื่นๆ ก็แค่ผลพลอยได้ คนในหมู่บ้าน เจอหน้าก็ทักทาย แจกบุหรี่ให้คนละมวน นี่ก็ถือเป็นการผูกมิตรอย่างหนึ่ง

ตัวเขาเองอาจจะไม่ได้อาศัยอยู่ที่นี่แล้ว แต่แม่ของเขายังต้องอยู่ที่นี่ ดังนั้นจะทำตัวหมางเมินกับเพื่อนบ้านเกินไปก็คงไม่ดี

ตอนที่โจวหยางกลับมาถึงบ้าน แม่ของเขากำลังรื้อค้นหาอะไรบางอย่างอยู่

ส่วนจีหลานเยียนกับโจวเหยาก็ยังไม่กลับมา

"แม่ครับ แม่กำลังหาอะไรอยู่เหรอ?"

อันที่จริงต๋าจวี๋ผิงก็เพิ่งจะกลับมาจากบ้านเกิดได้ไม่นาน พอกลับมาถึงเธอก็นึกถึงคำพูดของโจวหยางเมื่อตอนกลางวัน ที่บอกว่าของเก่าสามารถเอาไปขายได้เงิน

ดังนั้นพอว่างไม่มีอะไรทำ เธอก็เลยเริ่มรื้อค้นข้าวของในบ้านดู ยังไงซะนี่ก็คือชนบท บ้านไหนบ้างล่ะจะไม่มีพวกของเก่าเก็บอยู่เลย

บอกได้แค่ว่าของพวกนั้นมันจะมีราคาหรือไม่มีราคาก็เท่านั้นเอง

"หยางจื่อ แม่กำลังหาของเก่าให้ลูกอยู่น่ะสิ!"

"ตระกูลโจวเมื่อก่อนเคยเป็นเศรษฐีที่ดินมาก่อน แม่คิดว่าน่าจะมีของดีๆ หลงเหลืออยู่บ้าง นี่แม่หามาได้แค่นี้แหละ ลูกลองดูสิว่ามันพอจะมีประโยชน์อะไรไหม"

โจวหยางพอได้ยินแบบนี้ก็แทบจะหลุดขำออกมา บนโลกใบนี้มันจะมีของเก่าอะไรเยอะแยะขนาดนั้น?

อีกอย่าง ของเก่ามันก็ต้องมีที่มาที่ไป ไม่ใช่ว่าแค่เก็บของทิ้งไว้นานๆ แล้วมันจะมีราคาเสียหน่อย

ยกตัวอย่างเช่นเหรียญทองแดง เหรียญทองแดงในทุกยุคสมัยของจีนโบราณ มีจำนวนไม่ได้น้อยไปกว่าเหรียญกษาปณ์ในยุคปัจจุบันเลย แต่เหรียญทองแดงที่มีมูลค่าจริงๆ มันจะมีสักกี่เหรียญกันเชียว?

ของพวกนี้มันต้องมีที่มาที่ไปและมีเรื่องราวถึงจะมีมูลค่า

"แม่อากาศร้อนขนาดนี้ แม่เลิกรื้อค้นเถอะครับ บ้านเราจะมีของพวกนั้นได้ยังไง..."

โจวหยางพูดได้แค่ครึ่งประโยคก็หยุดชะงักไปกะทันหัน เพราะเขาบังเอิญไปเห็นอะไรบางอย่างเข้าจริงๆ เขาจึงก้มลงไปเก็บมันขึ้นมา

นี่คือหนังสือการ์ตูนภาพเล่มเล็กสองสามเล่ม

พูดถึงหนังสือการ์ตูนภาพเล่มเล็ก คนที่เกิดในช่วงปลายยุคเก้าศูนย์ก็คงไม่เคยเห็นกันแล้ว แต่คนที่เกิดในช่วงต้นยุคเก้าศูนย์ โดยเฉพาะคนที่เกิดในช่วงยุคเจ็ดศูนย์หรือแปดศูนย์ น่าจะเคยเห็นกันบ่อยๆ

หนังสือการ์ตูนภาพเล่มเล็กมีขนาดแค่ครึ่งหนึ่งของหนังสือทั่วไป โดยพื้นฐานแล้วหนังสือการ์ตูนภาพเล่มเล็กหนึ่งเล่มก็คือเรื่องราวหนึ่งเรื่อง

ข้างในมีภาพประกอบ ด้านล่างมีคำบรรยาย หนังสือการ์ตูนภาพเล่มเล็กพวกนี้เห็นได้ชัดว่าเป็นของพ่อโจวหยาง

ของพวกนี้ถ้าจะถามหามูลค่า อันที่จริงเล่มที่สภาพดีๆ ก็ตกราคาประมาณหลายสิบหยวนถึงหนึ่งร้อยหยวน ส่วนเล่มที่ถูกหน่อยก็สิบยี่สิบหยวน

โจวหยางไม่ได้สนใจหนังสือการ์ตูนภาพเล่มเล็กพวกนี้ แต่สิ่งที่เขาสนใจก็คือเรื่องนี้ต่างหาก

หรือจะพูดให้ถูกก็คือ เขาสนใจแนวคิดของแม่

บ้านของตัวเองมีหนังสือการ์ตูนภาพเล่มเล็กอยู่สองสามเล่ม แล้วบ้านคนอื่นจะไม่มีเหรียญทองแดงเก็บไว้บ้างเลยหรือ?

หรือไม่แน่อาจจะมีของมีค่าอย่างอื่นเก็บไว้ก็เป็นได้ ถ้าอย่างนั้นถ้าเขารับซื้อของพวกนี้ล่ะก็...

พอคิดมาถึงตรงนี้ ไอเดียหนึ่งก็ผุดขึ้นมาในหัวของโจวหยางอย่างรวดเร็ว

"แม่ครับ แม่เลิกรื้อได้แล้ว ผมมีเรื่องจะบอกแม่ แม่ลองไปคุยกับพวกป้าๆ ที่หน้าหมู่บ้านดูนะ แล้วก็..."

ต๋าจวี๋ผิงถูกโจวหยางดันหลังให้ออกจากบ้านไปแบบงงๆ ส่วนโจวหยางก็กำลังวางแผนว่าจะจัดการกับเรื่องนี้ยังไงดี

ไม่ว่าสุดท้ายแล้วจะรับซื้อของดีๆ มาได้หรือเปล่า แต่เรื่องนี้ยังไงก็ต้องลองทำดู กันไว้ดีกว่าแก้

ถ้าบังเอิญเจอของดีเข้าสักสองสามชิ้น พอเอาไปทำกำไรได้ เขาค่อยแบ่งเงินส่วนหนึ่งมาช่วยซ่อมแซมถนนในหมู่บ้าน

นี่ก็ถือเป็นการสร้างบุญสร้างกุศลอย่างหนึ่ง ตอนนี้ก็คงต้องรอดูว่าแม่ของเขาจะมีประสิทธิภาพในการทำงานแค่ไหนแล้วล่ะ

"พี่คะ พวกเรากลับมาแล้ว!"

จังหวะนั้นเอง จีหลานเยียนกับโจวเหยาก็กลับมาจากการไปเดินเล่นที่ตำบล ดูท่าทางทั้งสองคนจะซื้อของมาไม่น้อยเลยทีเดียว