บทที่ 67 คืนเงิน

สิ่งที่ต๋าจวี๋ผิงพูด อันที่จริงโจวหยางก็เดาไว้ก่อนแล้ว ระหว่างคนต่างเจเนอเรชัน ย่อมมีช่องว่างระหว่างวัยในเรื่องของความคิดเป็นธรรมดา ในมุมมองของโจวหยาง ตอนนี้เขามีเงินแล้ว เขาสามารถให้แม่และน้องสาวใช้ชีวิตอย่างสุขสบายได้ พวกหมู พวกไก่ที่เลี้ยงไว้ที่บ้าน หรือพืชผลที่ปลูกไว้ โจวหยางแค่ออกไปเดินเล่นหาของหลุดจำนำสักรอบ ก็อาจจะหาเงินกลับมาได้มากกว่ามูลค่าของพวกมันเสียอีก แต่ต๋าจวี๋ผิงไม่ได้คิดแบบนั้น เพราะพวกเขาผ่านความยากลำบากมาก่อน การที่ลูกชายหาเงินได้ในตอนนี้ ถือเป็นความสามารถของลูก แต่ถ้าวันข้างหน้าเกิดขาดทุน หรือมีเหตุผลอื่นใดขึ้นมา ถึงตอนนั้นจะทำยังไง? ถึงแม้ความคิดแบบนี้อาจจะดูมองโลกในแง่ร้าย แต่มันก็เป็นความจริงที่ต้องเผชิญ ดังนั้นวิธีที่ดีที่สุดก็คือการช่วยลูกชายเฝ้าบ้านเกิดในชนบทเอาไว้ เผื่อวันข้างหน้าไปตกระกำลำบากอยู่ข้างนอก กลับมาบ้านก็ยังมีที่ซุกหัวนอน ถ้าผ่านไปอีกสักสองสามปีแล้วชีวิตของลูกชายมั่นคงจริงๆ ถึงตอนนั้นเธอค่อยพิจารณาเรื่องย้ายไปเสวยสุขในเมืองก็ยังไม่สาย ยังไงซะโจวหยางก็เพิ่งจะเริ่มตั้งตัวหาเงินได้เท่านั้น หลังจากนี้ยังต้องแต่งเมีย ยังต้องใช้หนี้ เงินพวกนี้จะเอามาผลาญทิ้งขว้างไม่ได้เด็ดขาด ดังนั้น โจวหยางจึงไม่ได้พูดโน้มน้าวอะไรต่อ ยังไงซะเขาก็เข้าใจความเจตนาของแม่ดี อีกอย่างแม่ของเขาก็อายุยังไม่ถึงห้าสิบปี ยังไม่ได้แก่ชราอะไรมากมาย คนชนบทสมัยก่อนแต่งงานกันค่อนข้างเร็ว ผู้หญิงอายุยี่สิบก็แต่งงานกันเป็นเรื่องปกติ บางคนเร็วกว่านั้น ทะเบียนสมรสยังไม่ได้จดด้วยซ้ำ แม่ของโจวหยางแต่งงานตอนอายุยี่สิบเอ็ด และคลอดโจวหยางตอนอายุยี่สิบสอง พูดง่ายๆ ก็คือ ต๋าจวี๋ผิงอายุมากกว่าโจวหยางแค่ยี่สิบกว่าปีเท่านั้น อายุแค่นี้ พูดตามตรงในชนบทถือว่ากำลังอยู่ในวัยทำงานเลยล่ะ ต่อให้เป็นคนในเมืองก็ยังไม่ถึงวัยเกษียณเลยด้วยซ้ำ ดังนั้น การอยู่ที่นี่ต่อไปอีกสักสองสามปีจึงไม่มีปัญหาอะไร หลังจากทานมื้อเที่ยงเสร็จ โจวหยางก็ให้โจวเหยาพาจีหลานเยียนไปเดินเล่นที่ตัวตำบล ส่วนตัวเขาก็พกเงินสองแสนหยวนพาแม่ไปที่บ้านของผู้เสียหาย ครอบครัวนี้แซ่หวง ผู้หญิงเจ้าของบ้านอายุน้อยกว่าต๋าจวี๋ผิงสองปี มีลูกสาวหนึ่งคนชื่อหวงหลิงซาน กำลังเรียนอยู่ปีสาม ช่วงนี้ปิดเทอมฤดูร้อนก็เลยกลับมาอยู่ที่บ้านพอดี หวงหลิงซานเห็นสองแม่ลูกตระกูลโจวมาหา ก็ไม่ได้เอ่ยปากทักทาย แม้แต่จะเชิญให้นั่งก็ไม่มี อันที่จริงโจวหยางก็เข้าใจเรื่องนี้ดี ยังไงซะก็เป็นเพราะพ่อของเขาที่ขับรถจนเกิดอุบัติเหตุ และเป็นต้นเหตุที่ทำให้พ่อของหวงหลิงซานต้องเสียชีวิต สำหรับเด็กผู้หญิงอายุแค่สิบกว่าขวบในตอนนั้น เรื่องนี้ถือเป็นความสูญเสียครั้งยิ่งใหญ่ที่ส่งผลกระทบอย่างรุนแรง

"เอ่อ วันนี้พวกเรามาจ่ายเงินชดเชยส่วนที่เหลือน่ะครับ ก่อนหน้านี้ให้ไปแล้วส่วนหนึ่ง หลายปีมานี้ผมก็ทยอยคืนไปบ้างแล้ว ผมลองคำนวณดู ผมควรจะจ่ายให้พวกคุณอีกหนึ่งแสนหนึ่งหมื่นกว่าหยวน"

"ในนี้มีอยู่สองแสนหยวนถ้วน ส่วนที่เกินมาก็ถือซะว่าเป็นเงินชดเชยเพิ่มเติมจากผมก็แล้วกันครับ ยังไงซะเรื่องปีนั้นพ่อผมก็..."

โจวหยางพูดยังไม่ทันจบ หวงหลิงซานก็พูดแทรกขึ้นมาเสียก่อน

"ฉันต้องการแค่ส่วนที่เป็นของพวกเรา ส่วนที่เกินมานายเอากลับไป!"

พอหวงหลิงซานพูดประโยคนี้จบ แม่ของเธอก็รีบดึงเสื้อลูกสาวจากด้านหลัง แต่เห็นได้ชัดว่าเด็กผู้หญิงคนนี้ดื้อรั้นเอามากๆ

"เธออย่าเข้าใจผิดนะ หลักๆ คือ..."

โจวหยางยังอยากจะพูดอะไรต่อ แต่หวงหลิงซานก็หันหลังเดินกลับเข้าไปข้างในแล้ว เพียงไม่นานเธอก็เดินกลับมาพร้อมกับใบเสร็จรับเงินที่เขียนเสร็จสรรพ แล้วยื่นส่งให้โจวหยาง

"ทั้งหมดหนึ่งแสนหนึ่งหมื่นแปดพันหยวน ส่วนที่เกินมานายเอากลับไป... ไม่ส่งนะ!"

โจวหยางโดนปฏิเสธจนหน้าม้าน แต่เขาก็ไม่ได้พูดอะไร หยิบเงินส่วนที่เหลือแล้วพาแม่เดินออกมา อันที่จริง การโดนเมินใส่แบบนี้ โจวหยางไม่ได้เจอเป็นครั้งแรก แต่เจอมาหลายครั้งแล้ว หวงหลิงซาน อายุน้อยกว่าโจวหยางสามปี พูดได้เลยว่าเมื่อก่อนทั้งสองคนสนิทสนมกันมาก สนิทกันถึงขั้นจับมือถือแขนหรือแม้แต่จูบปากกันมาแล้ว ถ้าไม่มีเรื่องพลิกผัน ทั้งสองคนก็น่าจะมีอนาคตร่วมกันไปแล้ว แต่น่าเสียดายที่อุบัติเหตุก็คืออุบัติเหตุ การเสียชีวิตของพ่อของทั้งสองฝ่าย ไม่เพียงแต่ทำให้ครอบครัวทั้งสองต้องพังทลาย แต่ยังเป็นการปิดฉากความรักอันไร้เดียงสาของพวกเขาทั้งสองคนด้วย เรื่องนี้บอกไม่ได้ว่าใครผิดใครถูก บอกได้แค่ว่าต่างคนต่างก็มีจุดยืนของตัวเอง สรุปก็คือ นี่เป็นปมในใจอย่างหนึ่งของโจวหยาง

"หยางจื่อเอ๊ย ตอนนี้ลูกก็มีแฟนแล้ว หวงหลิงซานคนนี้ลูกก็เลิกคิดถึงได้แล้วนะ อีกอย่าง หลายปีมานี้ลูกโดนเมินใส่ยังไม่พออีกเหรอ?"

"หลานเยียนน่ะเป็นเด็กดีแถมยังสะโพกใหญ่ แม่จะบอกให้นะ ผู้หญิงสะโพกใหญ่จะได้ลูกชาย..."

เดิมทีโจวหยางกำลังรู้สึกหนักอึ้งในใจ แต่พอโดนแม่พูดประโยคนี้ใส่ ความเศร้าหมองก็มลายหายไปในพริบตา หลักๆ เป็นเพราะคำพูดพวกนี้มันตลกเกินไป นี่มันยุคสมัยไหนกันแล้ว ยังจะมาเชื่อเรื่องพวกนี้อยู่อีก? สะโพกใหญ่คลอดลูกง่าย เรื่องนี้ในทางการแพทย์ก็ถือว่ามีเหตุผลอยู่บ้าง แต่สะโพกใหญ่แล้วจะได้ลูกชายนี่มันเรื่องไร้สาระชัดๆ กลับมาถึงบ้าน โจวหยางก็นำเงินแปดหมื่นกว่าหยวนที่เหลือ มารวมกับเงินอีกสองแสนหยวนที่เตรียมไว้ หลายปีมานี้ ครอบครัวเขาแทบจะต้องใช้หนี้กันทุกเดือน โจวหยางรับผิดชอบก้อนใหญ่ แม่รับผิดชอบก้อนเล็ก พวกหนี้หลักพันหยวนก็จัดการเคลียร์ไปจนหมดเกลี้ยงแล้ว ตอนนี้ก็เหลือแค่สามเจ้า เมื่อกี้โจวหยางเพิ่งจะไปจัดการก้อนใหญ่ที่สุดมา ที่เหลือก็คือบ้านของคุณอาและบ้านของน้าชาย บ้านของน้าชาย โจวหยางยังไม่อยากไปในตอนนี้ ยังไงซะช่วงนี้ก็ไม่ใช่ช่วงเทศกาลปีใหม่ แถมเวลาก็คงไม่พอด้วย ดังนั้น หนี้ก้อนนี้เขาจึงปล่อยให้แม่เป็นคนจัดการไปคืน แล้วเดี๋ยวตอนกลับมาช่วงปีใหม่ ค่อยแวะไปสวัสดีปีใหม่น้าชาย ค่อยพูดคุยเรื่องราวต่างๆ และนำของขวัญไปฝากทีเดียว ดังนั้น โจวหยางจึงมอบเงินแปดหมื่นหยวน พร้อมกับพวกบุหรี่ เหล้า และของขวัญต่างๆ ให้แม่เป็นคนจัดการ ยังไงซะที่บ้านน้าชายก็ยังมีคุณตากับคุณยายอยู่ด้วย ส่วนเงินที่เหลือ โจวหยางก็นำติดตัวไปที่ตัวตำบล เขาใช้บัตรประชาชนของตัวเองเปิดบัญชีธนาคาร แล้วฝากเงินหนึ่งแสนห้าหมื่นหยวนเข้าไป เงินก้อนนี้เขาเตรียมไว้ให้แม่เป็นค่าใช้จ่ายในชีวิตประจำวัน ส่วนอีกห้าหมื่นหยวนที่เหลือ เขาเตรียมเอาไว้ไปคืนครอบครัวของคุณอา สำหรับน้องสาวของเขา ตอนนี้เพิ่งจะเรียนอยู่ปีหนึ่ง ครึ่งปีหลังถึงจะขึ้นปีสอง มีเงินพอใช้ก็พอแล้ว ไม่จำเป็นต้องให้เยอะเกินไป เด็กผู้หญิงถ้ามีเงินเยอะเกินไป ก็มักจะเอาไปเปรียบเทียบแข่งขันกับคนอื่น และอาจจะเสียคนได้ง่ายๆ ที่บ้านมีจักรยานอยู่คันหนึ่ง โจวหยางปั่นจักรยานพร้อมกับหิ้วถุงใบหนึ่ง มุ่งหน้าตรงไปที่บ้านของคุณอา คุณอาของโจวหยางชื่อโจวฉิน อายุมากกว่าต๋าจวี๋ผิงหนึ่งปี พอเห็นโจวหยางมาหา บนใบหน้าก็ปรากฏรอยยิ้มกว้างทันที น้าชายรักหลานสาว อาหญิงรักหลานชาย อันที่จริงเรื่องนี้ในบางแง่มุมก็พอจะมีเหตุผลอยู่บ้าง สิ่งที่เรียกว่าหลานชาย (ทางฝั่งพ่อ) ก็คือลูกชายของพี่ชายหรือน้องชายร่วมสายเลือด ส่วนหลานสาว (ทางฝั่งแม่) ก็ยิ่งไม่ต้องพูดถึง ก็คือลูกที่เกิดจากพี่สาวหรือน้องสาวที่แต่งงานออกไปนั่นเอง การที่พวกเขาจะรักและเอ็นดูหลานๆ เป็นพิเศษก็ถือเป็นเรื่องสมควรแล้ว

"หยางจื่อ ทำไมจู่ๆ ถึงกลับมาตอนนี้ล่ะ?"

โจวฉินรินน้ำให้โจวหยางแก้วหนึ่ง พร้อมกับเอ่ยปากถามไถ่

"คุณอาครับ ผมมีธุระนิดหน่อยก็เลยกลับมาน่ะครับ อ้อ จริงสิ เสี่ยวเหลยล่ะครับ?"

เสี่ยวเหลยที่โจวหยางพูดถึง ก็คือลูกชายของคุณอา อายุน้อยกว่าโจวหยางหนึ่งปี

"รายนั้นน่ะเหรอ พ่อเขาพาเข้าไปทำงานในตัวอำเภอแล้วน่ะสิ เรียนจบมาตั้งหลายปี วันๆ เอาแต่ทำตัวลอยไปลอยมาไม่เป็นโล้เป็นพาย"

โจวหยางพยักหน้ารับรู้ จากนั้นก็ยื่นถุงใบที่ถือมาให้โจวฉิน

"คุณอาครับ ในนี้มีเงินห้าหมื่นหยวน เป็นเงินที่พวกเรายืมมาเมื่อก่อนครับ"

โจวฉินถึงกับชะงัก สถานการณ์ทางบ้านของโจวหยางเธอรู้ดีที่สุด เพราะการเสียชีวิตของพี่ชายคนรอง ทำให้ครอบครัวของเขาต้องเป็นหนี้ก้อนโต เงินห้าหมื่นหยวนที่ให้พี่สะใภ้รอง หรือก็คือแม่ของโจวหยางยืมไปในตอนนั้น พูดตามตรง โจวฉินไม่ได้คิดจะทวงคืนเลย ถึงแม้บ้านเธอจะไม่ได้ร่ำรวยอะไรมากมาย แต่ถ้าเทียบกับบ้านของโจวหยางในตอนนั้น ก็ถือว่าดีกว่ากันลิบลับ นึกไม่ถึงเลยว่าวันนี้โจวหยางจะเอาเงินมาคืนแล้ว!

"หยางจื่อ ลูกไปเอาเงินเยอะแยะขนาดนี้มาจากไหน? คงไม่ได้ไปกู้เงินนอกระบบมาหรอกนะ?"

"ลูกรีบเอาไปคืนเขาเถอะ อาไม่ได้ขัดสนเงินทองอะไรหรอก"