บทที่ 66 กลับบ้าน

บ้านของโจวหยางอยู่ในอำเภอหนึ่งแถบชานเมืองหว่านเฉิง จากตัวอำเภอไปถึงตำบลของพวกเขายังมีระยะทางอีกสิบกว่ากิโลเมตร โชคดีที่ช่วงเวลานี้ไม่ใช่ช่วงวันหยุดเทศกาล รถราบนท้องถนนจึงไม่ค่อยเยอะนัก ตลอดเส้นทางบนทางด่วนใช้เวลาไม่ถึงสองชั่วโมง แต่กว่าจะถึงตำบลของตัวเองก็ต้องใช้เวลาอีกชั่วโมงกว่า นั่นก็หมายความว่าระยะทางช่วงนี้พวกเขาใช้เวลารวมทั้งหมดสามชั่วโมง การขับรถบนทางด่วนนั้นทำเวลาได้เร็ว แต่พอลงจากทางด่วนไปจนถึงบ้านของโจวหยาง ระยะทางช่วงนี้กลับขับได้ค่อนข้างช้า บ้านของโจวหยางไม่ได้อยู่ในตัวตำบล แต่อยู่ห่างจากตัวตำบลออกไปประมาณหนึ่งกิโลเมตร ตอนนี้โจวเหยามายืนชะเง้อคอรออยู่ที่หน้าบ้านตั้งนานแล้ว ยังไงซะเมื่อไม่กี่นาทีก่อนเธอก็เพิ่งจะคุยโทรศัพท์กับพี่ชาย ซึ่งเขาบอกว่าอีกไม่เกินสิบนาทีก็จะถึงบ้านแล้ว ในขณะที่โจวเหยาชะเง้อจนคอแทบจะเคล็ด รถคันหนึ่งก็แล่นตรงมาทางเธอ นี่คือรถเอสยูวี โลโก้รถที่โดดเด่นสะดุดตาบอกให้โจวเหยารู้ว่านี่คือรถหรู รถยังไม่ได้ติดแผ่นป้ายทะเบียนบอกให้โจวเหยารู้ว่านี่คือรถใหม่ป้ายแดง และผู้ชายที่ก้าวลงมาจากรถ ก็บอกให้โจวเหยารู้ว่านี่คือพี่ชายของเธอเอง

"พี่คะ คิดถึงพี่แทบแย่ ขอหนูกอดหน่อยสิ!"

ปีนี้โจวเหยาอายุสิบเก้าปี ส่วนโจวหยางอายุยี่สิบห้าปี ทั้งสองคนอายุห่างกันถึงหกปีเต็ม ดังนั้นตอนเด็กๆ โจวเหยาจึงแทบจะถูกโจวหยางเลี้ยงดูมาจนโต ยังไงซะตอนเด็กๆ ฐานะทางบ้านก็ยากจน พ่อแม่ถ้าไม่ทำงานงกๆ อยู่บ้าน ก็ต้องออกไปหาเงินนอกบ้าน จึงไม่มีเวลาและเรี่ยวแรงมาคอยดูแลสองพี่น้องคู่นี้จริงๆ ด้วยเหตุนี้ ความสัมพันธ์ของสองพี่น้องจึงรักใคร่กลมเกลียวกันมาก

"เหยาเหยา โตป่านนี้แล้ว ทำไมยังทำตัวเป็นเด็กๆ อยู่อีก?" "มานี่สิ เดี๋ยวพี่จะแนะนำให้รู้จัก นี่คือ..."

โจวหยางเพิ่งจะเริ่มแนะนำตัว โจวเหยาก็รีบวิ่งเข้าไปหาจีหลานเยียนทันที

"สวัสดีค่ะพี่สะใภ้ หนูชื่อโจวเหยานะคะ! พี่เรียกหนูว่าเหยาเหยาเหมือนที่พี่ชายเรียกก็ได้ค่ะ"

คำว่าพี่สะใภ้คำเดียว ทำเอาใบหน้าของจีหลานเยียนแดงซ่านขึ้นมาทันที ยังไงซะเธอกับโจวหยางก็ยังไม่ได้มีความสัมพันธ์ลึกซึ้งถึงขั้นนั้น ฉากหน้าก็เป็นแค่เจ้านายกับคนขับรถเท่านั้น แน่นอนว่าคนตาดีๆ ย่อมไม่มีทางเชื่อหรอก เจ้านายที่ไหนจะจ้างสาวสวยมาเป็นคนขับรถ แถมยังให้สาวสวยคนนี้เข้ามาอยู่ในบ้านพักตากอากาศของตัวเอง ซ้ำยังยึดห้องนอนใหญ่ไปครองอีก เอาไปหลอกผี ผียังไม่เชื่อเลย!

"เหยาเหยา อย่าพูดจาเหลวไหลสิ ต้องเรียกพี่หลานเยียน!"

โจวเหยาแลบลิ้นปลิ้นตา แกล้งทำเป็นไม่ได้ยิน

"หยางจื่อกลับมาแล้วเหรอลูก!"

จังหวะนั้นเอง ต๋าจวี๋ผิงผู้เป็นแม่ก็วิ่งเหยาะๆ ออกมาจากในบ้าน ที่เอวยังผูกผ้ากันเปื้อนเอาไว้อยู่เลย พอได้เห็นหน้าลูกชาย เธอก็รู้สึกตื่นเต้นดีใจเป็นอย่างมาก ยังไงซะเธอก็ไม่ได้เจอลูกชายมาครึ่งปีแล้ว

"แม่ครับ ผมกลับมาแล้ว เดี๋ยวผมแนะนำให้รู้จักนะครับ..."

ลำดับต่อไปย่อมหนีไม่พ้นการแนะนำตัวทำความรู้จักกัน นอกจากนี้ก็ยังต้องนำของขวัญออกมามอบให้ด้วย แน่นอนว่าของขวัญพวกนี้จีหลานเยียนเป็นคนจัดการซื้อมาทั้งหมด

"พี่สะใภ้คะ เดี๋ยวหนูพาไปดูห้องพี่ชายหนูดีกว่า ข้างในมีของสมัยเด็กๆ ของพี่ชายอยู่เพียบเลย มีรูปโป๊ด้วยนะคะ!"

หลังจากทำความคุ้นเคยกันพักหนึ่ง โจวเหยาก็ลากจีหลานเยียนขึ้นไปบนชั้นสอง อันที่จริงสาเหตุหลักก็เพราะกลัวว่าจีหลานเยียนอยู่ตรงนี้แล้วจะอึดอัด ส่วนเหตุผลน่ะเหรอ ก็เพราะต๋าจวี๋ผิงเอาแต่จ้องมองจีหลานเยียนไม่วางตา เป็นสายตาประเภทที่แม่สามีใช้มองลูกสะใภ้นั่นแหละ โดนจ้องแบบนี้ทำเอาจีหลานเยียนรู้สึกเขินอายจนทำตัวไม่ถูก ดังนั้นน้องสะใภ้ผู้ชาญฉลาดจึงได้ออกโรงแสดงบทบาทในจังหวะนี้พอดี ด้วยการลากจีหลานเยียนขึ้นไปดูรูปโป๊ของโจวหยางบนชั้นสอง สิ่งที่เรียกว่ารูปโป๊ ความจริงก็คือรูปถ่ายตอนที่โจวหยางอายุครบหนึ่งขวบนั่นเอง เด็กอายุหนึ่งขวบ การใส่กางเกงเป้าเปิดหรือเดินแก้ผ้าล่อนจ้อนก็ถือเป็นเรื่องปกติธรรมดา ก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมตอนนั้นถึงได้เก็บรูปถ่ายใบนี้เอาไว้ สรุปก็คือหลังจากที่จีหลานเยียนดูจบ เธอก็จัดการยึดรูปถ่ายใบนี้ไปหน้าตาเฉย ขอแค่มีรูปใบนี้อยู่ในมือ วันหน้าล่ะก็... เนื่องจากโจวหยางกลับมาค่อนข้างช้า มื้ออาหารจึงถูกจัดเตรียมช้าไปตามระเบียบ กับข้าวอาจจะไม่ได้หรูหราอุดมสมบูรณ์เหมือนคนในเมือง แต่กับข้าวพวกนี้คนในเมืองไม่มีทางหาทานได้หรอก ยกตัวอย่างเช่น ไก่ตัวผู้ผัดเผ็ด ไก่ตัวผู้ตัวนี้เป็นไก่บ้านที่เลี้ยงและเติบโตในชนบท ปกตินอกจากจะกินพวกธัญพืชเป็นอาหารแล้ว ก็หากินแมลงตามพงหญ้า ไก่แบบนี้ถ้าหาซื้อในชนบทตอนนี้ก็ตกตัวละสองร้อยกว่าหยวน บางครั้งมีเงินก็ใช่ว่าจะหาซื้อได้ นอกจากนี้ก็ยังมีซุปไก่แก่ตุ๋นอีกหม้อ ถึงกับข้าวจะมีไม่กี่อย่าง แต่นี่ก็ถือเป็นการต้อนรับขับสู้ที่ต๋าจวี๋ผิงสามารถจัดหามาได้ดีที่สุดแล้ว

"แม่คะ ตอนนี้พี่ชายรวยใหญ่แล้วนะคะ มีเงินเยอะแยะเลย!" "หนูได้ยินพี่สะใภ้บอกว่า รถคันที่จอดอยู่ข้างนอก พี่ชายก็เพิ่งจะซื้อมาตั้งสามแสนห้าหมื่นหยวนแน่ะค่ะ แถมพี่ชายยังซื้อบ้านที่เมืองจินหลิงแล้วด้วยนะคะ" "ที่กลับมาคราวนี้ก็ตั้งใจจะมารับพวกเราไปอยู่ด้วยกัน..."

โจวเหยากินข้าวไปพลาง ก็เล่าเรื่องที่จีหลานเยียนเล่าให้ฟังก่อนหน้านี้ไปพลาง

"หยางจื่อ ทำไมจู่ๆ ลูกถึงหาเงินได้เยอะแยะขนาดนี้ ลูกไม่ได้ไปทำเรื่องผิดกฎหมายใช่ไหม?"

ต๋าจวี๋ผิงไม่ได้คิดอะไรง่ายๆ ซื่อๆ เหมือนอย่างโจวเหยา เงินทองบนโลกใบนี้มันจะไปหามาได้ง่ายดายขนาดนั้นเชียวหรือ ตอนช่วงปีใหม่ โจวหยางยังเป็นลูกจ้างกินเงินเดือนคนอื่นอยู่เลย เผลอแป๊บเดียวผ่านไปแค่ครึ่งปี ซื้อทั้งบ้าน ซื้อทั้งรถ การจะซื้อบ้านในเมืองมันไม่ใช่ถูกๆ นอกจากไปทำเรื่องผิดกฎหมายแล้ว เธอก็นึกความเป็นไปได้อื่นไม่ออกจริงๆ

"คุณน้าคะ โจวหยางไม่ได้ไปทำเรื่องไม่ดีหรอกค่ะ ตอนนี้เขาแค่ทำธุรกิจเล็กๆ น้อยๆ แล้วก็ได้กำไรมา ช่วงนี้เขายังได้ออกทีวีด้วยนะคะ"

"ฉันเซฟคลิปวิดีโอเอาไว้ด้วย เดี๋ยวเปิดให้ดูนะคะ!"

จีหลานเยียนเองก็กลัวว่าต๋าจวี๋ผิงจะเข้าใจผิด จึงรีบออกโรงอธิบายแทนโจวหยางทันที เธออธิบายไปพลางก็หยิบโทรศัพท์มือถือออกมาพลาง จากนั้นก็เปิดคลิปวิดีโอที่บันทึกไว้ให้ดู คลิปวิดีโอนี้คือข่าวเมื่อคืนวาน บนอินเทอร์เน็ตก็มีข่าวทำนองนี้อยู่ไม่น้อย ข่าวชิ้นนี้ถือว่าครอบคลุมที่สุด มีความยาวมากที่สุด และอธิบายได้ละเอียดที่สุด จัดอยู่ในประเภทผลงานคุณภาพจากสื่อทางการโดยแท้ ดังนั้นเธอจึงโหลดเก็บไว้จากอินเทอร์เน็ต สาเหตุหลักก็เพื่อเตรียมไว้ใช้ในยามจำเป็น นึกไม่ถึงเลยว่าวันนี้จะได้หยิบมาใช้จริงๆ ต๋าจวี๋ผิงรับโทรศัพท์มือถือมาดูอย่างตั้งใจ ตอนนี้โจวเหยาเองก็เลิกกินข้าวแล้ว ชะโงกหน้าเข้ามาดูอยู่ข้างหลังด้วย อันที่จริงเนื้อหาในคลิปก็ไม่ได้มีอะไรน่าสนใจนัก ก็แค่พิธีบริจาคสิ่งของ แล้วก็ช่วงตอบคำถามนักข่าวอะไรทำนองนั้น สำหรับคนอื่นอาจจะรู้สึกเฉยๆ แต่สำหรับต๋าจวี๋ผิงแล้ว นี่ถือเป็นเรื่องสำคัญระดับชาติเลยทีเดียว ลูกชายได้ออกทีวี แถมยังรู้จักกับคนใหญ่คนโต และยังร่ำรวยมีเงินทอง นี่มันเรื่องเชิดหน้าชูตาแก่วงศ์ตระกูลชัดๆ คำว่าคนใหญ่คนโต ก็ต้องดูว่าใครเป็นคนตีความ สำหรับคนบางกลุ่ม ข้าราชการในเมืองหลวงถึงจะเรียกว่าคนใหญ่คนโต แต่สำหรับชาวบ้านตาดำๆ แค่นายกองค์การบริหารส่วนตำบลก็ถือว่าเป็นคนใหญ่คนโตแล้ว

"หยางจื่อเอ๊ย ตอนนี้ลูกก็มีเงินแล้ว ลูกก็จัดการเคลียร์หนี้สินของบ้านเราให้หมดไปเลยเถอะนะ!"

"ครอบครัวพวกเขาก็ใช้ชีวิตไม่ง่ายเลย เมื่อก่อนเราไม่มีปัญญา ตอนนี้พอจะมีปัญญาแล้ว อะไรที่สมควรให้ก็ต้องให้ไป อย่าให้ขาดตกบกพร่องแม้แต่แดงเดียวนะลูก!"

โจวหยางพยักหน้ารับคำ แล้วพูดว่า:

"แม่ครับ เรื่องนี้แม่วางใจได้เลย ที่ผมกลับมาคราวนี้ก็ตั้งใจจะมาจัดการเรื่องนี้แหละครับ เดี๋ยวพอกินข้าวเสร็จผมจะไปจัดการทันที"

"อ้อ จริงสิ ผมตั้งใจจะรับแม่กับเหยาเหยาไปใช้ชีวิตอยู่ในเมือง แม่เห็นว่ายังไงครับ?"

ต๋าจวี๋ผิงส่ายหน้าปฏิเสธ

"หยางจื่อ แม่คุ้นเคยกับการใช้ชีวิตอยู่ที่นี่แล้ว ขืนเข้าไปอยู่ในเมืองแม่คงปรับตัวไม่ได้หรอกลูก" "อีกอย่าง ให้แม่ไปอยู่รวมกับพวกคนหนุ่มสาวแบบลูก แม่ก็ไม่ค่อยชิน เดี๋ยวจะกลายเป็นไปรบกวนเวลาส่วนตัวของพวกลูกเสียเปล่าๆ แถมพวกค่าน้ำ ค่าไฟ เครื่องใช้ไฟฟ้าอะไรพวกนั้น แม่ก็ใช้ไม่เป็นสักอย่าง" "แล้วก็ เรื่องทางบ้านเรา จะให้ทิ้งไปดื้อๆ มันก็ทำใจลำบาก เอาไว้รออีกสักสองสามปีค่อยว่ากันใหม่เถอะลูก!"

"รอจนพวกลูกแต่งงานมีครอบครัว มีหลานให้แม่ชื่นใจ ถึงตอนนั้นแม่ค่อยย้ายไปช่วยเลี้ยงหลานก็แล้วกัน!"