บทที่ 65 แผนการในอนาคต

พอจีหลานเยียนอธิบายแบบนี้ โจวหยางก็เข้าใจแจ่มแจ้งอย่างแท้จริง

โจวหยางมีความสามารถก็จริง แต่ก็เหมือนกับเถ้าแก่ฟาร์มหมูคนนั้นนั่นแหละ ตลาดหินหยกดิบมีหินเยอะแยะขนาดนั้น เขาลำพังคนเดียวจะไปจัดการไหวได้ยังไง?

ต่อให้เขาจะเก่งกาจแค่ไหน กว้านซื้อหินดีๆ ในถนนหินหยกดิบแห่งนี้ไปจนหมดภายในไม่กี่วัน แล้วหลังจากนั้นอีกไม่กี่วันล่ะ?

สินค้าของคนอื่นไม่มีทางนำมาเติมได้ทุกวันหรอก พวกเขาก็ต้องรอให้ของล็อตก่อนหน้าขายหมด หรือขายได้พอสมควรแล้วถึงจะไปรับของล็อตใหม่มาเติม

ยังไงซะร้านขายหินหยกดิบก็ไม่ใช่ซูเปอร์มาร์เก็ต ที่พอวันนี้ของหมด ตอนเย็นก็มีของมาลง แถมโรงงานยังรับผิดชอบจัดส่งให้อีกต่างหาก

ร้านขายหินหยกดิบส่วนใหญ่มักจะไปรับของเดือนละครั้ง หรืออาจจะหลายเดือนครั้งด้วยซ้ำ ถ้าเป็นแบบนั้น คุณก็ทำได้แค่กินกำไรแค่ส่วนหนึ่งไปตลอดกาล

นี่เป็นเพียงแค่ด้านเดียวเท่านั้น ส่วนอีกด้านหนึ่งก็คือ ถ้าหินทุกก้อนที่คุณผ่าออกมาล้วนเป็นของระดับพรีเมียม ฟันกำไรมหาศาลทุกก้อน คนอื่นจะไม่สงสัยเอาเหรอ?

และอีกอย่าง ต่อให้คุณจะซื้อหินพวกนี้กลับไปแอบผ่าเองเงียบๆ แล้วช่องทางการจัดจำหน่ายของคุณล่ะ?

การที่เจียงเสวี่ยหรูทำธุรกิจกับเขา นั่นก็เป็นการร่วมมือที่อิงจากปริมาณที่โจวหยางมีอยู่ในปัจจุบัน

แต่ถ้าโจวหยางไม่ยอมทำมาหากินอย่างอื่น เอาแต่วันๆ ขลุกอยู่กับการพนันหินหยก เกรงว่าเจียงเสวี่ยหรูก็คงจะรับซื้อหยกเจไดต์จำนวนมหาศาลขนาดนั้นไม่ไหวเหมือนกัน

ที่สำคัญที่สุดคือมันจะดึงดูดความสงสัยจากคนอื่นด้วย แถมโจวหยางก็ไม่มีทางเอาแต่ก้มหน้าก้มตาพนันหินหยกได้ทุกวี่ทุกวันหรอก

ชีวิตคนเรายังมีเรื่องสำคัญอีกตั้งมากมายให้ทำ และมีเรื่องที่มีความหมายอีกเยอะแยะให้ลงมือทำ เขาไม่มีทางเอาเวลาทั้งวันทั้งคืนไปทุ่มให้กับการพนันหินหยกได้หรอก

ดังนั้น เรื่องการขายหมูที่จีหลานเยียนยกตัวอย่างมาจึงถือว่าสมเหตุสมผล โจวหยางมีหน้าที่แค่จัดซื้อหินหยกดิบกลับมา จากนั้นก็เปิดร้านขายให้คนทั่วไป

ขอแค่เขามั่นใจว่าคุณภาพหินหยกดิบของตัวเองดีกว่าร้านอื่นๆ ทั่วไปนิดหน่อย แค่นี้ก็ไม่ต้องกลัวว่าจะไม่มีลูกค้าแล้ว

แถมเขาก็ไม่ต้องมานั่งบริหารงานเองด้วย แค่จ้างผู้จัดการมาช่วยดูแลร้านก็พอแล้ว ยังไงซะการทำธุรกิจสมัยนี้ก็ไม่เหมือนสมัยก่อนแล้ว

สมัยก่อนทำธุรกิจรับเงินสดล้วนๆ มันเกิดข้อผิดพลาดได้ง่าย แต่เดี๋ยวนี้ทำธุรกิจเขาก็ติดป้ายบอกราคาชัดเจนกันหมดแล้ว

การชำระเงินก็สแกนคิวอาร์โค้ดเอา ต่อให้ผู้จัดการร้านคิดจะเล่นตุกติก เขาก็ทำอะไรไม่ได้อยู่ดี

พอคิดทบทวนจนกระจ่างแจ้ง โจวหยางก็รู้สึกโล่งใจขึ้นมาทันที

"หลานเยียน ผมว่าไอเดียของคุณยอดเยี่ยมมากเลยครับ แต่ผมอยากจะเปิดร้านขายของเก่าก่อนน่ะครับ"

"ยังไงซะจุดเริ่มต้นการสร้างเนื้อสร้างตัวของผมก็มาจากของเก่า แถมตอนนี้ผมก็เริ่มลงมือเตรียมการไปบ้างแล้ว และที่สำคัญ ผมก็มีอาจารย์แล้วด้วย"

"คุณลองจินตนาการดูสิครับ ถ้าเกิดผมเปิดร้านขายของเก่าขึ้นมาจริงๆ แล้วเชิญอาจารย์กับพวกศิษย์พี่มาช่วยเรียกแขก จากนั้นก็ให้ผู้อาวุโสหวงกับเถียนเผิงช่วยโปรโมตให้อีกแรง ธุรกิจนี้รับรองว่าต้องไปได้สวยแน่ๆ ครับ"

"รอให้ธุรกิจนี้เข้าที่เข้าทางแล้ว พวกเราค่อยมาพิจารณาเรื่องการเปิดร้านขายหินหยกดิบกันอีกที"

"ยังไงซะคอนเนกชันบางอย่างถ้ามีแล้วไม่ใช้มันก็เปล่าประโยชน์นะครับ คุณคิดว่ายังไงครับ?"

จีหลานเยียนไม่ได้ตอบกลับในทันที แต่เริ่มตกอยู่ในภวังค์ความคิด

ถ้ามองจากภาพรวม การที่โจวหยางทำแบบนี้ถือว่าเป็นสิ่งที่จำเป็นอย่างยิ่ง ธุรกิจของคนคนหนึ่ง ถ้าอยากจะเติบโตและแข็งแกร่งขึ้น การไม่มีคอนเนกชัน ไม่มีเบื้องหลังคอยสนับสนุน ย่อมเป็นไปไม่ได้อย่างแน่นอน

ถ้าจู่ๆ ข้ามขั้นไปเปิดร้านขายหินหยกดิบ หรือหันไปทำธุรกิจอื่น ความสัมพันธ์กับคนอย่างกวนเฉิงหรูและคนอื่นๆ ก็จะค่อยๆ ห่างเหินกันไป

เพราะไม่ได้คลุกคลีอยู่ในวงการเดียวกันแล้ว ในเมื่อไม่ได้อยู่ในวงการเดียวกัน นานวันเข้าความสัมพันธ์ก็ย่อมต้องจืดจางลงเป็นธรรมดา

ดังนั้น การใช้ร้านขายของเก่าเป็นธุรกิจเชื่อมความสัมพันธ์จึงเป็นเรื่องที่จำเป็นมาก

นอกจากนี้ การพนันหินหยกก็ใช่ว่าจะได้กำไรแบบร้อยเปอร์เซ็นต์ ความเสี่ยงของมันถือว่าสูงมาก โดยเฉพาะการเปิดร้านขายหินหยกดิบ ซึ่งจำเป็นต้องใช้เงินลงทุนก้อนโต

พูดให้ฟังดูแย่หน่อย ด้วยทรัพย์สินที่โจวหยางมีอยู่ในตอนนี้ อย่างมากก็ทำได้แค่ตั้งแผงลอยขายเท่านั้น ยังห่างไกลกับข้อกำหนดของการเปิดร้านขายหินหยกดิบนัก

การจะเปิดร้านขายหินหยกดิบสักร้าน อย่างน้อยๆ คุณก็ต้องมีทรัพย์สินเป็นร้อยล้านหยวน

ร้านของคนอื่นมีหินเรียงรายละลานตาเต็มไปหมด แต่พอเดินเข้ามาในร้านคุณ กลับมีหินวางอยู่แค่ไม่กี่ก้อน ไม่กี่สิบก้อน คนอื่นมองแวบเดียวก็คงเดินออกไปแล้ว

เพราะงั้นธุรกิจนี้คุณไม่มีทางทำรอดหรอก ดังนั้นมันจึงต้องมีช่วงเวลาที่เป็นตัวกันชน หรือก็คือช่วงเวลาในการสั่งสมทุนทรัพย์นั่นเอง

ดังนั้น การเปิดร้านขายของเก่าจึงไม่ได้ขัดแย้งกับแผนการของเธอเลย พอคิดตกในเรื่องนี้ จีหลานเยียนก็เริ่มวางแผนไว้ในหัวทันที

"โจวหยาง ข้อเสนอของคุณเข้าท่าดีทีเดียวค่ะ พวกเรามาเริ่มเปิดร้านขายของเก่ากันก่อน แบบนี้ก็ถือว่ามีธุรกิจที่มั่นคงรองรับแล้ว"

"จากนั้นพวกเราค่อยๆ สะสมทุนทรัพย์ไปเรื่อยๆ แต่เรื่องนี้เราต้องมีการวางกรอบเวลาที่ชัดเจนด้วยนะคะ อย่างเช่น ภายในหนึ่งปีหรือครึ่งปี พวกเราต้องบรรลุเป้าหมายระดับไหน"

"คนเราถ้าไม่มีการวางแผน ก็ย่อมไม่มีทางทำเรื่องใหญ่ได้สำเร็จ ดังนั้น พวกเราต้องหาเวลามานั่งจับเข่าคุยเพื่อร่างแผนการอย่างจริงจังแล้วล่ะค่ะ"

"อีกอย่าง สำหรับผู้หญิงที่ชื่อเจียงเสวี่ยหรู พวกเราคงต้องหลอกใช้เธอไปพลางๆ ก่อนค่ะ เพราะในตอนนี้ก็มีแค่เธอเท่านั้นที่สามารถ..."

เดิมทีทั้งสองคนแค่ตั้งใจจะมารับลมเย็นๆ สร้างบรรยากาศโรแมนติกสักหน่อย อย่างน้อยโจวหยางก็ตั้งใจแบบนั้นแหละ

ผลปรากฏว่าไปๆ มาๆ ลมก็ได้รับอยู่หรอก แต่ความโรแมนติกดันปลิวหายไปไหนก็ไม่รู้ กลายมาเป็นการจับเข่าคุยเรื่องสร้างเนื้อสร้างตัวกันเสียอย่างนั้น

คืนนี้โจวหยางไม่ได้กลับไปนอนที่ห้องเช่า ยังไงซะก่อนหน้านี้เขาก็บอกกล่าวฟางเจี๋ยไว้เรียบร้อยแล้ว

เขาค้างคืนที่บ้านพักตากอากาศแห่งนี้ แต่เรื่องบนเตียงที่เขาแอบคิดฝันไว้ก็ไม่ได้เกิดขึ้น จีหลานเยียนยึดห้องนอนใหญ่ไปครอบครองหน้าตาเฉย

โจวหยางต้องระเห็จไปนอนห้องอื่น เขารู้สึกน้อยใจสุดๆ บ้านพักตากอากาศที่ตัวเองควักเงินซื้อมาแท้ๆ ดันโดนคนอื่นยึดไปเสียได้

ที่สำคัญที่สุดคือ เขายังต้องไปอ้อนวอนขอร้องให้คนอื่นมาอยู่ด้วยอีก คุณว่าแบบนี้มันบ้าชัดๆ เลยไหมล่ะ?

แต่สิ่งที่ควรค่าแก่การกล่าวถึงก็คือ โจวหยางได้ดูดซับพลังงานจากหยกเจไดต์ในหินก้อนนั้นไปจนหมดเกลี้ยงแล้ว

นี่ถือเป็นครั้งแรกตั้งแต่ที่โจวหยางได้กระถางสัมฤทธิ์ใบเล็กนี้มา ที่สามารถดูดซับพลังงานได้มากขนาดนี้

แต่ครั้งนี้เขาไม่ได้ทำการหลอมรวมพลังงาน แต่เลือกที่จะเก็บกักตุนไว้ในกระถางสัมฤทธิ์ใบเล็ก เพื่อเป็นการป้องกันเหตุการณ์ฉุกเฉิน จะได้นำมาเติมพลังได้ตลอดเวลา

จัดการทุกอย่างเสร็จสรรพ โจวหยางก็เอาหินหยกดิบก้อนนั้นไปโยนทิ้งไว้ตรงมุมกำแพงที่ลานหลังบ้าน ตอนนี้หินก้อนนั้นมันก็กลายเป็นแค่ก้อนหินธรรมดาๆ ก้อนหนึ่งแล้ว

เพราะหยกเจไดต์ที่อยู่ข้างใน ตอนนี้มันกลายเป็นแค่เศษน้ำแข็งไปแล้ว

เช้าวันรุ่งขึ้น โจวหยางโดนจีหลานเยียนปลุกให้ตื่นแต่เช้า จากนั้นก็ต้องมานั่งจับเจ่ารออยู่ในห้องนั่งเล่นนานกว่าชั่วโมง ถึงจะได้ฤกษ์ก้าวเท้าออกจากบ้าน

สาเหตุที่ต้องรอนานขนาดนั้น ก็เป็นเพราะจีหลานเยียนกำลังแต่งหน้านั่นแหละ ซึ่งเรื่องนี้โจวหยางไม่เข้าใจตรรกะของเธอเลยสักนิด

ในเมื่อคุณแต่งหน้าต้องใช้เวลานานขนาดนี้ แล้วทำไมไม่ปล่อยให้ผมนอนต่ออีกหน่อยล่ะ? รอให้แต่งหน้าเสร็จแล้วค่อยมาปลุกผมไม่ได้หรือไง?

ทำไมต้องลากผมมานั่งรอโง่ๆ ตรงนี้นานเป็นชั่วโมง เพื่อรอดูคุณแต่งหน้าเนี่ยนะ?

ไม่เข้าใจก็ส่วนไม่เข้าใจ แต่ห้ามมีคำถามหรือข้อกังขาใดๆ ทั้งสิ้น การตั้งข้อกังขากับเรื่องพรรค์นี้ มันคือการกระทำอันโง่เขลาที่ท้าทายไอคิวของตัวเองชัดๆ

ระหว่างทางขับรถผ่านธนาคาร โจวหยางก็แวะกดเงินสดมาอีกสองแสนหยวน มาถึงตรงนี้ก็คงต้องขอพูดถึงข้อดีของการเป็นคนรวยเสียหน่อยแล้ว

คนทั่วไปจะถอนเงินเกินห้าหมื่นหยวนก็ต้องจองคิวล่วงหน้า แต่โจวหยางไม่เหมือนคนอื่น ตอนนี้เขากลายเป็นลูกค้าระดับวีไอพีผู้ทรงเกียรติไปแล้ว

แค่โทรศัพท์ไปแจ้งล่วงหน้าก็เป็นอันเสร็จพิธี

สำหรับเงินสองแสนหยวนก้อนนี้ โจวหยางตั้งใจจะแบ่งส่วนหนึ่งไปมอบให้น้าชายกับคุณอา ส่วนที่เหลือก็เก็บไว้เป็นเงินสำรอง

ยังไงซะก็ไม่ใช่ว่าทุกที่จะสามารถรูดบัตรจ่ายเงินได้เสมอไป โดยเฉพาะในชนบทที่บ้านเกิดเขา ดีไม่ดีอาจจะยังมีคนใช้พวกวีแชต หรืออาลีเพย์ไม่เป็นด้วยซ้ำ

จัดการธุระทุกอย่างเสร็จสรรพ เวลาก็ล่วงเลยมาจนเกือบจะเก้าโมงแล้ว โจวหยางป้อนที่อยู่ลงไป จากนั้นก็เปิดระบบนำทางมุ่งหน้ากลับบ้านเกิดทันที!