บทที่ 64 อดีตของโจวหยาง

นี่เป็นครั้งแรกที่โจวหยางได้มองผู้หญิงคนนี้ใกล้ชิดขนาดนี้

สาเหตุหลักก็คือเขาไม่อยากละสายตาไปไหนเลย

ผ่านไปเนิ่นนาน โจวหยางถึงได้เริ่มเล่าเรื่องราวของตัวเองออกมาอย่างช้าๆ

อันที่จริง ฐานะทางครอบครัวของโจวหยางในช่วงแรกๆ ก็ถือว่าไม่เลวเลยทีเดียว จากตำบลของพวกเขาเข้าไปในตัวอำเภอมีระยะทางประมาณสิบกว่ากิโลเมตร

พ่อของโจวหยางก็เลยซื้อรถตู้มาคันหนึ่ง ปกติก็รับจ้างส่งของบ้าง รับส่งผู้โดยสารบ้าง

แถมในชนบทแบบนั้นก็ไม่จำเป็นต้องมีใบอนุญาตประกอบการขนส่งหรอก พูดง่ายๆ ก็คือรถเถื่อนที่ลักลอบให้บริการนั่นแหละ

หรือที่ชาวบ้านเรียกกันติดปากว่ารถผีนั่นเอง

แต่รถแบบนี้เมื่อหลายปีก่อนถือว่าพบเห็นได้ทั่วไปในชนบท เพราะมันห่างไกลความเจริญและไม่มีใครเข้ามาจัดการ

นั่งรถเที่ยวหนึ่งคนละห้าหยวน รถตู้คันหนึ่งปกตินั่งได้เจ็ดคน หักคนขับออกไปก็นั่งได้อีกหกคน

แต่ในชนบทไม่มีคำว่าบรรทุกเกินพิกัดหรอก แถมก็ไม่มีใครมาคอยตรวจตราเรื่องนี้ด้วย บางครั้งรถตู้คันเดียวยัดคนเข้าไปเป็นสิบคนก็ยังมี

โดยเฉพาะช่วงเดือนอ้ายหรือเดือนสิบสองตามปฏิทินจันทรคติ ธุรกิจจะยุ่งจนหัวหมุนเลยทีเดียว นอกจากจะวิ่งรับส่งผู้โดยสารตามปกติในตอนกลางวันแล้ว ตอนกลางคืนบางทีก็มีงานพิเศษเข้ามาบ้าง

เช่น มีคนป่วยกะทันหัน ก็ต้องขับรถไปส่งที่โรงพยาบาล หรือมีคนเดินทางกลับมาจากต่างถิ่น เขาก็ขับรถไปรับที่สถานีขนส่ง

สรุปก็คือช่วงหลายปีนั้น ครอบครัวเขาก็หาเงินได้เป็นกอบเป็นกำจริงๆ

แต่แล้ววันหนึ่ง เรื่องไม่คาดฝันก็เกิดขึ้น

มีคนในหมู่บ้านเดินทางกลับมาจากการไปทำงานต่างถิ่น ก็เลยโทรศัพท์ให้พ่อของโจวหยางไปรับหน่อย

พ่อของโจวหยางย่อมยินดีอยู่แล้ว ยังไงซะนี่ก็ถือเป็นการเหมารถ จากตัวอำเภอมาส่งที่บ้านคิดราคาห้าสิบหยวน

หักค่าน้ำมันอะไรออกไปแล้ว กำไรสามสิบหยวนนี่ได้มานอนกอดสบายๆ เลย แต่งานรับส่งผู้โดยสารที่ดูแสนจะธรรมดานี้ กลับเกิดอุบัติเหตุขึ้น

หรือก็คือเกิดอุบัติเหตุทางรถยนต์นั่นแหละ ตอนนั้นรถพังยับเยินแถมยังมีคนตายด้วย

และนั่นก็คือจุดเริ่มต้นของความมืดมน

นอกจากเสาหลักของครอบครัวจะล้มครืนลงมาแล้ว ยังมีปัญหาเรื่องเงินชดเชยก้อนโตตามมาอีก ยังไงซะอีกฝ่ายก็ตายหนึ่งเจ็บหนึ่ง เรื่องนี้ครอบครัวเขาต้องรับผิดชอบ

ที่สำคัญที่สุดคือ รถคันนั้นไม่มีเอกสารอะไรเลยสักอย่าง ยิ่งไม่ต้องไปหวังพึ่งบริษัทประกันภัยเลย

สิ่งแรกที่ต้องเผชิญก็คือเงินชดเชยจำนวนมหาศาล

เรื่องเงินชดเชยก็ส่วนหนึ่ง แต่เรื่องความโศกเศร้าเสียใจนี่สิสำคัญที่สุด ตอนนั้นโจวหยางเพิ่งจะอายุยี่สิบต้นๆ แถมยังมีน้องสาวอีกคน

ครอบครัวแบบนี้ จะไปแบกรับหนี้สินก้อนโตขนาดนั้นได้ยังไง? นอกจากจะต้องขายทรัพย์สินทั้งหมดที่มีเพื่อจ่ายค่าชดเชยแล้ว ที่เหลือก็ทำได้แค่หยิบยืมเงินคนอื่น

พอคิดจะยืมเงิน คนแรกๆ ที่นึกถึงก็ย่อมต้องเป็นญาติสนิทมิตรสหาย แต่พ่อของโจวหยางไม่อยู่แล้ว แถมที่บ้านก็ยังมีหนี้สินล้นพ้นตัว หนี้ก้อนโตขนาดนี้ ใครจะกล้าให้ยืม?

สุดท้ายก็มีแค่น้าชายกับคุณอาของโจวหยางที่คอยช่วยเหลือจุนเจืออยู่ไม่น้อย ถึงได้ช่วยให้ผ่านพ้นวิกฤตครั้งนั้นมาได้

แต่ปัญหาที่ตามมาก็หนักหนาสาหัสไม่แพ้กัน ครอบครัวของผู้เสียหายยังมีลูกสาวที่กำลังเรียนอยู่ จู่ๆ ก็ขาดรายได้หลักไป เรื่องนี้ก็ต้องจัดการใช่ไหมล่ะ?

เนื่องจากไม่สามารถจ่ายเงินชดเชยทั้งหมดได้ในคราวเดียว ก็เลยต้องตกลงผ่อนจ่ายเป็นงวดๆ ในแต่ละเดือนแทน

นี่ก็คือสาเหตุว่าทำไมโจวหยางถึงช็อตเงินทุกเดือน เพราะเขาต้องหาเงินมาใช้หนี้ ต้องจ่ายเดือนละสองพันหยวนไปเรื่อยๆ จนกว่าจะหมดหนี้

นี่ก็เป็นเหตุผลว่าทำไมวันนี้เขาถึงเบิกเงินสดมาตั้งสองแสนหยวน เพราะคำนวณจากยอดที่ผ่อนชำระมาตลอดหลายปีนี้ เขาน่าจะยังค้างชำระครอบครัวนั้นอยู่อีกเกือบหนึ่งแสนหยวน

แต่เพราะตอนนี้เขามีเงินแล้ว เขาจึงตั้งใจจะจ่ายเงินชดเชยให้มากกว่าเดิมสักหน่อย เงินสองแสนหยวนก้อนนี้เขาตั้งใจจะมอบให้อีกฝ่ายไปเลย

อย่างน้อยก็เพื่อซื้อความสบายใจให้ตัวเองล่ะนะ!

มีคำกล่าวที่ว่า ลูกสืบทอดกิจการพ่อ หนี้ของพ่อลูกก็ต้องชดใช้ ทรัพย์สินของพ่อส่วนใหญ่ก็มักจะตกทอดมาถึงลูก ดังนั้นหนี้สินของพ่อ ลูกก็ต้องเป็นคนชดใช้เช่นเดียวกัน

คุณจะเลือกเบี้ยวหนี้หรือหนีปัญหาก็ได้ แต่ถ้าหนีไป มโนธรรมในใจคุณก็คงไม่สงบสุข และที่สำคัญที่สุดก็คือ แม่ของเขาจะต้องเป็นคนแบกรับภาระหนี้สินก้อนนี้แทน

ดังนั้นนี่แหละคือประสบการณ์ชีวิตของโจวหยางในช่วงหลายปีที่ผ่านมา ยิ่งอยากหาเงินก็ยิ่งหาไม่ได้ ยิ่งอยากใช้ชีวิตสบายๆ กลับยิ่งต้องเหน็ดเหนื่อยสายตัวแทบขาด

การกลับบ้านเกิดครั้งนี้ ไอ้เรื่องกลับบ้านเกิดอย่างสมเกียรติอะไรนั่นไม่ใช่ประเด็นสำคัญหรอก อันที่จริงสิ่งที่โจวหยางต้องการทำจริงๆ ก็คือการปิดฉากเรื่องราวในอดีตลงต่างหาก

เขาอยากจะสะสางเรื่องราวที่คาราคาซังพวกนั้นให้จบสิ้นไปให้หมด ขอแค่จัดการเรื่องปวดหัวพวกนี้ได้ เขาก็จะสามารถทุ่มเทแรงกายแรงใจทั้งหมดไปกับการสร้างอนาคตได้เสียที

ดังนั้น การเดินทางกลับบ้านครั้งนี้เขาจึงพลาดไม่ได้เด็ดขาด

"โจวหยาง เรื่องทุกอย่างมันจบลงแล้วค่ะ ฉันเชื่อว่าอนาคตของพวกเราจะต้องดีขึ้นเรื่อยๆ แน่นอน!"

"ด้วยฝีมือของคุณ บวกกับความสามารถของฉัน พวกเราจะต้องสร้างเนื้อสร้างตัวได้อย่างยิ่งใหญ่แน่นอนค่ะ แต่เรื่องนี้เราต้องมีการวางแผนกันก่อนนะคะ"

"การพนันหินหยกกับการหาของหลุดจำนำ มันไม่ใช่หนทางทำกินระยะยาวหรอกค่ะ พวกเราต้องมีธุรกิจเป็นของตัวเอง ขอแค่มีธุรกิจที่มั่นคง พวกเราก็จะสามารถหาเงินได้รวดเร็วและมั่นคงยิ่งขึ้นค่ะ"

"ยกตัวอย่างเรื่องหาของหลุดจำนำก็ได้ค่ะ วันนี้คุณโชคดี หาของหลุดจำนำฟันกำไรมาได้หลายแสนหยวน แล้วหลังจากนั้นอีกล่ะคะ ถ้าสิบวันครึ่งเดือนคุณไม่เจอของดีเลย แบบนั้นก็เท่ากับคุณขาดรายได้ไปเลยนะคะ"

"พอไม่มีรายได้ ก็แปลว่าคุณต้องกินบุญเก่า เพราะงั้นเราต้องอุดช่องโหว่ตรงนี้ให้ได้ค่ะ"

"ช่วงสองสามวันนี้ฉันก็คิดมาตลอดเลยนะคะว่า ดูจากสภาพตลาดในปัจจุบัน ธุรกิจที่พอจะลงทุนได้มันมีไม่เยอะเท่าไหร่เลยค่ะ"

"แต่ตอนกินมื้อค่ำเมื่อคืน ประโยคหนึ่งของเจียงเสวี่ยหรูก็สะกิดใจฉันขึ้นมา ทำให้ฉันนึกขึ้นได้ว่ายังมีธุรกิจหนึ่งที่เราสามารถทำได้อยู่นะคะ"

"นั่นก็คือการเปิดร้านขายหินหยกดิบไงคะ คุณมีความรู้เรื่องพนันหินหยก แถมเจียงเสวี่ยหรูก็บอกว่ากำลังจะไปเมืองรุ่ยเฉิง นี่แหละคือโอกาสทองของพวกเราเลยล่ะค่ะ"

"หินหยกดิบที่เมืองรุ่ยเฉิงราคาถูกมาก ถ้าพวกเราสามารถคัดเลือกหินดีๆ กลับมาได้ส่วนหนึ่ง แล้วเอามาเปิดร้านขายหินหยกดิบเองล่ะก็"

"แบบนี้ถึงจะหาเงินได้ช้าหน่อย แต่มันก็มั่นคงและมีแต่ได้กับได้อย่างแน่นอนค่ะ"

โจวหยางนั่งฟังเงียบๆ อย่างแรกเลยคือแนวคิดของผู้หญิงคนนี้ถูกต้องแล้ว แต่มีอยู่จุดหนึ่งที่เขาคิดยังไงก็คิดไม่ตก

"หลานเยียนครับ ผมมีปัญหาข้อหนึ่งที่ยังไม่ค่อยเข้าใจ รบกวนคุณช่วยอธิบายให้ผมฟังหน่อยสิครับ!"

"ก็อย่างที่คุณบอก ผมมีความรู้เรื่องพนันหินหยก แล้วทำไมผมต้องซื้อหินกลับมาแล้วเอาไปขายต่อให้คนอื่นด้วยล่ะครับ?"

"ผมผ่าหินขายเองเลย กำไรมันไม่เยอะกว่าเหรอครับ? ทำไมต้องมานั่งทำตัวเป็นพ่อค้าคนกลางกินส่วนต่างแค่นิดๆ หน่อยๆ ให้เหนื่อยเปล่าด้วยล่ะ?"

จีหลานเยียนฟังแล้วก็เข้าใจเจตนาของโจวหยางทันที แต่ครั้งนี้เธอกลับอธิบายให้เขาฟังอย่างใจเย็น:

"โจวหยาง มีคำกล่าวที่ว่า ผู้เล่นมักจะมืดบอด แต่ผู้ชมมักจะกระจ่างชัด ตอนนี้คุณก็คือผู้เล่นไงคะ คุณก็เลยมองข้ามปัญหาบางอย่างไป งั้นเดี๋ยวฉันจะอธิบายให้ฟังนะคะ แล้วคุณก็จะเข้าใจเองค่ะ"

"สมมติว่ามีฟาร์มหมูแห่งหนึ่ง เถ้าแก่ฟาร์มเลี้ยงหมูขุนไว้หนึ่งพันตัว ราคาเนื้อหมูตามท้องตลาดเฉลี่ยอยู่ที่ชั่งละสิบห้าหยวน แต่เขากลับเลือกขายหมูให้พ่อค้าคนกลางในราคาชั่งละสิบสองหยวน"

"แล้วทำไมเขาถึงไม่ชำแหละหมูขายเองเลยล่ะคะ? ทำไมต้องยอมให้พ่อค้าคนกลางพวกนั้นฟันกำไรไปตั้งชั่งละสามหยวนด้วย?"

"เหตุผลมันง่ายมากเลยค่ะ เขาลำพังคนเดียวไม่สามารถชำแหละหมูตั้งพันตัวได้ แถมเขาก็ไม่มีปัญญาขายเนื้อหมูจากหมูหนึ่งพันตัวให้หมดได้ด้วย"

"ถ้าเขามัวแต่รอชำแหละและขายเนื้อหมูทั้งพันตัวจนหมด คุณคิดว่าต้องใช้เวลานานแค่ไหนคะ? ถ้าเขามีเวลาขนาดนั้น เขาสู้รีบระบายหมูทั้งพันตัวนี้ออกไปให้หมดในเวลาอันสั้น แล้วเอาเวลาไปเลี้ยงหมูล็อตใหม่ไม่ดีกว่าเหรอคะ"

"แทนที่จะขังหมูหนึ่งพันตัวไว้ในเล้า แล้วมานั่งขายเนื้อหมูเองทีละนิดทีละหน่อย มองเผินๆ อาจจะดูเหมือนได้กำไรเยอะกว่าก็จริง แต่ในความเป็นจริงแล้ว นี่มันเข้าข่ายเสียน้อยเสียยากเสียมากเสียง่ายชัดๆ เลยนะคะ"

"ต่อให้คุณจะขายเนื้อหมูได้วันละตัว ปีนึงก็เพิ่งจะชำแหละหมูไปได้แค่สามร้อยหกสิบห้าตัว แล้วหมูที่เหลือไม่ต้องกินไม่ต้องดื่มหรือไงคะ?"

"หมูหลายร้อยตัว หรือเป็นพันตัว ถ้าไม่รีบขายออกไป ค่าอาหารที่ต้องจ่ายให้พวกมันในแต่ละวันก็ถือเป็นตัวเลขมหาศาลเลยนะคะ"

"และยังมีอีกประเด็นหนึ่งค่ะ รอให้ธุรกิจขยายตัวแล้ว พวกเราค่อยหันมาเจาะตลาดสินค้าระดับพรีเมียมก็ยังได้"

"พอถึงตอนนั้น พวกเราจะเปิดบริษัทเครื่องประดับเป็นของตัวเอง หรือจะปั้นแบรนด์หรูขึ้นมาเองก็ยังได้ สรุปก็คือวิธีหาเงินมันมีตั้งเยอะแยะค่ะ"