บทที่ 63 อวี๋เฉิงฝู

โจวหยางเข้าใจความหมายของผู้หญิงคนนี้ดี แต่เขาไม่เข้าใจสักนิดว่าอวี๋จินหลงคนนี้ตกลงแล้วเป็นใครมาจากไหนกันแน่

เขาจึงเอ่ยปากถามออกไปตรงๆ เจียงเสวี่ยหรูจึงต้องอธิบายให้ฟัง

"พ่อของอวี๋จินหลงชื่ออวี๋เฉิงฝู เป็นลูกคนที่หก สมัยหนุ่มๆ เคยไปบุกเบิกสร้างเนื้อสร้างตัวอยู่แถวเมืองชายฝั่งทางตอนใต้ แถมยังมีฉายาว่าลิ่วเหยีย (นายท่านหก) ด้วยนะคะ"

"ต่อมาก็ค่อยๆ ล้างมืออ่างทองคำ หันมาทำธุรกิจถูกกฎหมายแทน หนึ่งในธุรกิจนั้นก็คือบริษัทเครื่องประดับลิ่วฝู หลักๆ ก็ทำธุรกิจเกี่ยวกับเครื่องประดับและหยกเจไดต์นี่แหละค่ะ"

"นอกจากนี้ก็ยังมีธุรกิจอื่นๆ อีกหลายอย่าง สรุปก็คือเป็นคนที่มีความสามารถมากคนหนึ่งเลยล่ะค่ะ แต่มีคำกล่าวหนึ่งที่พูดไว้ถูกเผงเลยนะคะ พยัคฆ์มักจะให้กำเนิดสุนัข"

"สำหรับอวี๋จินหลงคนนี้ ถึงจะพูดไม่ได้ว่าไร้ประโยชน์ไปเสียทุกอย่าง แต่ตอนทำงานที่บริษัท เขาก็ไม่ได้สร้างผลงานอะไรเป็นชิ้นเป็นอันเลย ที่เขาได้นั่งตำแหน่งรองผู้จัดการทั่วไป สาเหตุหลักก็เป็นเพราะพ่อของเขาเป็นประธานกรรมการและเป็นผู้ถือหุ้นใหญ่อันดับหนึ่งนั่นแหละค่ะ"

"ที่สำคัญที่สุดก็คือ อวี๋จินหลงเป็นคนใจแคบและคิดเล็กคิดน้อย ซึ่งจุดนี้ช่างแตกต่างกับพ่อของเขาอย่างสิ้นเชิงเลยล่ะค่ะ"

"อย่าเห็นว่าพ่อของเขาเคยเป็นนักเลงหัวไม้มาก่อนนะคะ แต่ถ้าพูดถึงเรื่องความใจกว้างและวิสัยทัศน์ล่ะก็ ต่อให้อวี๋จินหลงขี่ม้าตาม ก็ตามไม่ทันหรอกค่ะ สองคนนี้นอกจากหน้าตาที่คล้ายกันแล้ว ไม่ว่าจะเป็นนิสัยใจคอหรือความสามารถ ก็ไม่มีอะไรเหมือนกันเลยสักนิด"

"เพราะงั้น การที่คุณไปล่วงเกินคนแบบนี้เข้า คุณก็ต้องระวังตัวไว้ให้ดีนะคะ!"

โจวหยางพยักหน้ารับ ในที่สุดเขาก็เข้าใจแล้วว่าอวี๋จินหลงคนนี้มีที่มาที่ไปยังไง

แต่ในจังหวะนั้นเอง เขาก็นึกถึงปัญหาข้อหนึ่งขึ้นมาได้

"ประธานเจียงครับ ถ้าผมเดาไม่ผิด ศัตรูคนนี้ คุณน่าจะเป็นคนลากมาให้ผมใช่ไหมครับ?"

"แถมถ้าไม่มีอะไรผิดพลาด คุณก็น่าจะจงใจทำแบบนี้ด้วย ถ้าเกิดผมเป็นอะไรขึ้นมาจริงๆ คุณจะต้องรับผิดชอบไหมครับ?"

"คิกคิกคิก..."

พอโจวหยางพูดจบ เจียงเสวี่ยหรูก็หัวเราะจนตัวสั่นเทิ้ม ทำเอาโจวหยางถึงกับมองตาค้างไปชั่วขณะ

ปฏิกิริยานี้ถูกจีหลานเยียนจับสังเกตได้ทันที ที่แท้โจวหยางก็ชอบของใหญ่ๆ นี่เอง มิน่าล่ะถึงได้ทนอยู่ที่บ้านของฟางเจี๋ยไม่ยอมย้ายออกไปไหน ที่แท้ก็เป็นเพราะของฟางเจี๋ยมันใหญ่นี่เอง

จีหลานเยียนก้มลงมองดูของตัวเอง มันก็ไม่ได้เล็กสักหน่อยนี่นา!

"คุณโจวคะ ฉันเองก็จนปัญญาเหมือนกันค่ะ หมอนั่นทำตัวติดหนึบเป็นตังเม งานการของตัวเองไม่ยอมทำ เอาแต่วนเวียนอยู่ใกล้ๆ ฉัน น่ารำคาญจะตายอยู่แล้วค่ะ"

"นี่ก็ถือเป็นความบังเอิญที่พอดีเป๊ะเลยไม่ใช่เหรอคะ ฉันก็เลยกะจะให้เขาได้ลิ้มรสความพ่ายแพ้ดูบ้าง จะได้รู้จักประเมินตัวเองเสียใหม่ ไม่อย่างนั้นก็เอาแต่ทำตัวกร่าง วางมาดโอ้อวด นึกว่าตัวเองเก่งกาจมาจากไหน"

"เอาล่ะๆ เลิกพูดเรื่องนี้กันเถอะค่ะ พวกเรามากินข้าวกันดีกว่า!"

เห็นได้ชัดว่าเรื่องนี้ทำให้ผู้หญิงคนนี้รู้สึกผิดอยู่บ้าง เธอจึงรีบเปลี่ยนเรื่องคุยทันที

มื้อค่ำของทั้งสามคนทางฝั่งโจวหยางถือว่าผ่านไปอย่างชื่นมื่นสบายใจ แต่ทางฝั่งอวี๋จินหลงกลับต้องทนทุกข์ทรมานอย่างหนัก

"เล่ามาให้ฉันฟังซิ ว่ามันเกิดอะไรขึ้นกันแน่?"

"แกว่างนักหรือไงถึงได้ไปเดินเล่นที่ถนนหินหยกดิบ? นั่นมันใช่โปรเจกต์ที่แกรับผิดชอบอยู่หรือเปล่า?"

การที่อวี๋จินหลงเสียเงินไปตั้งสิบล้านกว่าหยวน อวี๋เฉิงฝูย่อมต้องรู้เรื่องนี้อยู่แล้ว ดังนั้นตอนกินมื้อค่ำ เขาจึงเรียกตัวลูกชายมาสอบสวน

อวี๋จินหลงไม่กลัวฟ้าไม่กลัวดิน แต่กลัวพ่อของตัวเองที่สุด พอเห็นสีหน้าของพ่อไม่สู้ดี เขาก็รีบเล่าเรื่องราวที่เกิดขึ้นในช่วงสองวันนี้ให้ฟังทันที

แต่เขาไม่มีทางเล่าความจริงทั้งหมดหรอก สรุปก็คือโจวหยางเป็นฝ่ายมายั่วยุเขาก่อน เขาแค่ตอบโต้กลับไปเท่านั้น

ที่สำคัญที่สุดคือ โจวหยางวางกับดักล่อให้เขาไปติดกับ สรุปก็คือเขาเป็นผู้บริสุทธิ์ผุดผ่องสุดๆ

อวี๋เฉิงฝูมองดูลูกชายของตัวเอง ในใจก็แอบนึกเสียใจว่าทำไมคืนนั้นถึงไม่ฉีดไอ้หมอนี่ทิ้งใส่กำแพงไปซะให้รู้แล้วรู้รอด

ไม่อย่างนั้นคงไม่ต้องมามีไอ้ลูกไม่ได้เรื่องแบบนี้ในวันนี้หรอก

เรื่องราวที่เกิดขึ้นในช่วงสองวันนี้ เขาได้ส่งคนไปสืบดูจนรู้เรื่องหมดแล้ว ถึงจะไม่ร้อยเปอร์เซ็นต์ แต่ก็รู้ความจริงไปแปดเก้าส่วนแล้ว

อวี๋เฉิงฝูเป็นคนยังไง? ถ้ายังไม่รู้สถานการณ์ที่แน่ชัด เขาจะเปิดปากพูดเรื่องนี้ขึ้นมาก่อนเหรอ?

ดังนั้น ไม่ว่าอวี๋จินหลงจะโกหกหรือใส่ร้ายป้ายสีคนอื่นยังไง อันที่จริงคำตอบที่แท้จริง อวี๋เฉิงฝูก็รู้อยู่เต็มอกแล้ว

แต่ยังไงซะเขาก็มีลูกชายแค่คนเดียว ถึงจะมีลูกสาวอีกคน แต่ธรรมเนียมของคนจีนก็เป็นแบบนี้แหละ

โดยเฉพาะคนที่มีอายุรุ่นราวคราวเดียวกับเขา ความคิดก็มักจะคร่ำครึ พวกเขาถือคติที่ว่าลูกสาวแต่งงานออกไปแล้วก็เหมือนสาดน้ำทิ้ง บริษัทเอย ทรัพย์สินเอย ท้ายที่สุดแล้วก็ต้องตกเป็นของลูกชายทั้งนั้นแหละ

ดังนั้นอวี๋เฉิงฝูถึงได้จัดแจงตำแหน่งรองผู้จัดการทั่วไปให้ลูกชาย พูดง่ายๆ ก็คืออยากให้เขาได้ฝึกปรือฝีมือ

ถ้าสามารถตามจีบเจียงเสวี่ยหรูมาได้ นั่นก็จะเป็นเรื่องที่ประเสริฐที่สุด ถ้าสองครอบครัวผนึกกำลังกัน ย่อมเป็นการรวมพลังที่แข็งแกร่งไร้เทียมทานอย่างแน่นอน

ถึงตอนนั้นต่อให้ต้องยกบริษัทให้เจียงเสวี่ยหรูเป็นคนบริหารจัดการ ก็ไม่ใช่ว่าจะเป็นไปไม่ได้ ยังไงซะถึงเวลานั้นก็กลายเป็นครอบครัวเดียวกันแล้ว

แต่ปัญหามันติดอยู่ที่ไอ้ลูกชายคนนี้มันไม่เอาถ่านเสียเลย ทำงานที่บริษัทมาตั้งหลายปีแล้ว ยังไม่เคยได้จับมือเจียงเสวี่ยหรูเลยสักครั้ง อย่าว่าแต่เรื่องอื่นเลย

วันๆ เอาแต่ทำตัวเป็นหมาเลียแข้งเลียขาผู้หญิง

ผู้หญิงอย่างเจียงเสวี่ยหรูน่ะ การทำตัวเป็นหมาเลียแข้งเลียขามันไม่มีประโยชน์หรอกนะ? ยิ่งเป็นผู้หญิงที่ประสบความสำเร็จมากเท่าไหร่ แกก็ยิ่งต้องใช้ความสามารถในการพิชิตใจเธอ

ไม่ว่าจะใช้วิธีการไหนก็ช่าง ขอแค่บางเรื่องแกสามารถสยบเธอได้ แค่นี้ก็จัดการได้แล้ว

แต่ไอ้ลูกชายที่ไม่ได้เรื่องของเขาคนนี้ มันก็ไม่ได้เรื่องอะไรเลยสักอย่างจริงๆ!

"พอได้แล้ว! ฉันไม่สนหรอกนะว่าแกกับไอ้โจวหยางคนนี้จะมีความแค้นอะไรกัน แล้วฉันก็ไม่สนด้วยว่าใครผิดใครถูก เรื่องนี้ให้มันจบลงแค่นี้"

"ส่วนงานจัดซื้อก็ไม่ใช่หน้าที่ที่แกต้องรับผิดชอบ แกแค่ตั้งใจทำงานในส่วนของแกให้ดีก็พอ โดยเฉพาะอย่างยิ่ง อย่าไปหาเรื่องไอ้โจวหยางคนนี้อีก"

"แกไปฟาดฟันกับมันแล้วจะได้ประโยชน์อะไร?"

"ต่อให้ชนะ แกก็ไม่ได้ดูดีขึ้นมาหรอก เพราะมันเป็นเรื่องที่สมควรจะทำได้อยู่แล้ว แต่ถ้าแพ้ แกก็จะกลายเป็นตัวตลก ไม่ว่าจะแพ้หรือชนะ แกก็ไม่ได้ประโยชน์อะไรเลย"

"เรื่องนี้มันก็เหมือนกับผู้ชายทะเลาะตบตีกับผู้หญิงนั่นแหละ ต่อให้แกสู้ชนะ แกก็ไม่ใช่ลูกผู้ชายชาตรีหรอก แต่ถ้าแพ้ แกก็เป็นไอ้ขี้ขลาดตาขาว แกเข้าใจความหมายหรือเปล่า?"

คำพูดของอวี๋เฉิงฝูประโยคนี้ พูดตามตรงก็ไม่ได้เข้าใจยากอะไรเลย ความหมายคร่าวๆ ก็คือ โจวหยางเป็นแค่คนระดับรากหญ้า แกไม่จำเป็นต้องไปลดตัวลงไปมีเรื่องกับอีกฝ่าย

มันก็เหมือนกับการท้าพนันนั่นแหละ ต่อให้แกพนันชนะ แล้วยังไงล่ะ? แกก็ไม่ได้รู้สึกว่าตัวเองหน้าใหญ่ขึ้นมาหรอก

กลับกัน ถ้าพนันแพ้ ก็จะกลายเป็นตัวตลกให้คนอื่นหัวเราะเยาะเหมือนอย่างตอนนี้แหละ เพราะแกดันแพ้แม้กระทั่งคนระดับรากหญ้ายังไงล่ะ

ดังนั้น ไม่ว่าจะแพ้หรือชนะก็ไม่ได้มีประโยชน์อะไร เหมือนที่ผู้ชายไปตบตีกับผู้หญิง ไม่ว่าจะแพ้หรือชนะ ผู้ชายคนนั้นก็ไม่ได้ดูมีหน้ามีตาขึ้นมาหรอก

อวี๋จินหลงอยากจะเถียงกลับไปสักสองสามประโยค แต่สุดท้ายก็กลืนคำพูดพวกนั้นลงคอไป

สาเหตุหลักเป็นเพราะเขาไม่กล้า อวี๋เฉิงฝูเคยเป็นนักเลงหัวไม้มาก่อน คนประเภทนี้มักจะมีรังสีอำมหิตแผ่ซ่านออกมาจากตัวเสมอ

ถึงแม้จะวางมือจากการจับดาบจับปืนมาหลายสิบปีแล้ว แต่นั่นก็เป็นแค่เรื่องที่เห็นกันในที่แจ้งเท่านั้น หลายๆ ครั้งเบื้องหลังก็ยังคงมีเรื่องสกปรกโสมมที่เปิดเผยไม่ได้อยู่ดี

บอกได้แค่ว่าเมื่อเทียบกับเมื่อก่อน มันแตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง เมื่อก่อนใช้มีดใช้ปืนฟาดฟันกันจะๆ แต่เดี๋ยวนี้เปลี่ยนมาเป็นคนคอยวางแผนอยู่เบื้องหลังแทน

ดังนั้นอวี๋จินหลงจึงทำได้แค่รับปากส่งๆ ไปเท่านั้น ส่วนพอลับหลังแล้วเขาจะทำยังไงต่อไป นั่นก็เป็นเรื่องของเขาแล้ว

อีกด้านหนึ่ง โจวหยางขับรถพาจีหลานเยียนมาที่ริมแม่น้ำฉางเจียง เมืองจินหลิงก็มีข้อดีตรงนี้นี่แหละ ตรงที่อยู่ใกล้กับแม่น้ำฉางเจียง

กลางเดือนกรกฎาคมคือจุดเริ่มต้นของช่วงเวลาที่ร้อนที่สุดในรอบปี แต่พอยืนอยู่ริมแม่น้ำ ปล่อยให้สายลมพัดโชยมาปะทะร่าง ก็ทำให้รู้สึกเย็นสบายขึ้นมาไม่น้อย

สมัยยังเรียนอยู่ เขามักจะแวะมาที่นี่เป็นประจำ แต่พอเริ่มทำงาน จำนวนครั้งที่มาที่นี่ก็น้อยลงไปถนัดตา

"โจวหยาง เล่าเรื่องของคุณให้ฉันฟังหน่อยสิคะ ฉันอยากรู้เรื่องของคุณค่ะ!"