บทที่ 62 เจรจาธุรกิจ

โชคดีที่ความรู้สึกอึดอัดแบบนี้ พอเดินเข้าไปในห้องอาหารส่วนตัวแล้วก็มลายหายไปจนหมดสิ้น

ไม่เพียงเท่านั้น ผู้หญิงสองคนคุยกันไปคุยกันมาไม่นานก็ดูเหมือนจะสนิทสนมคุ้นเคยกันเป็นอย่างดี

"คุณโจว นึกไม่ถึงเลยนะคะว่าคุณจะเป็นผู้เชี่ยวชาญด้านการประเมินของเก่าด้วย!"

"ถ้าวันนี้ฉันไม่ได้บังเอิญกดเข้าไปดูข่าวที่เด้งขึ้นมาแจ้งเตือน ฉันก็คงไม่รู้จริงๆ ขอคารวะเลยค่ะ!"

ประโยคนี้ของเจียงเสวี่ยหรูเป็นความจริง วันนี้ตอนที่เธอกำลังเข้าห้องน้ำ เธอบังเอิญเห็นข่าวข่าวหนึ่งเข้า และตัวเอกในข่าวก็คือโจวหยางนั่นเอง

ถ้าไม่ใช่เพราะชื่อและหน้าตาที่คุ้นเคย เจียงเสวี่ยหรูคงคิดว่าตัวเองจำคนผิดไปแล้วแน่ๆ

"ประธานเจียงก็ชมเกินไปครับ ผมก็แค่พอรู้เรื่องบ้างนิดหน่อยเท่านั้นเอง!"

โจวหยางตอบถ่อมตัว

"คุณโจวถ่อมตัวเกินไปแล้วค่ะ คนที่ได้รับการยอมรับจากกวนเฉิงหรูให้เป็นศิษย์สืบทอดวิชาคนสุดท้าย เกรงว่าคงไม่ใช่แค่พอรู้เรื่องบ้างนิดหน่อยแล้วล่ะมั้งคะ?"

คราวนี้โจวหยางถึงกับไปไม่เป็น โชคดีที่จังหวะนั้นพนักงานเริ่มทยอยนำอาหารมาเสิร์ฟพอดี

"คุณโจวคะ พวกเรามาร่วมมือกันเถอะค่ะ!"

"คุณมีความสามารถในการพนันหินหยก ส่วนฉันมีช่องทางการจัดจำหน่าย ถ้าเราสองคนร่วมมือกัน รับรองว่าต้องเป็นสถานการณ์ที่วิน-วินทั้งสองฝ่ายแน่ๆ ค่ะ"

"แบบนี้จะเป็นผลดีต่อเราทั้งคู่ คุณก็ไม่ต้องมากังวลเรื่องหาที่ขายหยกเจไดต์ ส่วนฉันก็ลดความเสี่ยงและประหยัดเวลาในการจัดซื้อลงได้"

"คุณคิดว่ายังไงคะ?"

โจวหยางกำลังจะตอบตกลง แต่เขาก็นึกขึ้นมาได้ว่ามีผู้หญิงอีกคนนั่งอยู่ข้างๆ เรื่องพวกนี้พูดตามตรงเขาไม่ค่อยสันทัดเท่าไหร่

งานเฉพาะทางแบบนี้ ก็ควรปล่อยให้เป็นหน้าที่ของคนที่มีความเชี่ยวชาญเฉพาะทางจัดการถึงจะถูก

"หลานเยียน คุณคิดว่ายังไงครับ?"

จีหลานเยียนรู้สึกพอใจมากที่โจวหยางหันมาถามความเห็นของเธอในเวลานี้ นี่แหละคือคุณค่าของการมีเธออยู่ อย่างน้อยโจวหยางก็นึกถึงเธอเป็นคนแรก

ดังนั้นจีหลานเยียนจึงส่งสายตาบอกให้โจวหยางวางใจได้ จากนั้นก็หันไปมองเจียงเสวี่ยหรู

"ประธานเจียง เรื่องร่วมมือกันน่ะไม่มีปัญหาค่ะ แต่คุณอยากจะร่วมมือแบบไหนล่ะคะ?"

"ยังไงซะการร่วมมือกันก็ต้องตั้งอยู่บนพื้นฐานของผลประโยชน์ที่ทั้งสองฝ่ายจะได้รับ ฉันเชื่อว่าประธานเจียงคงไม่มาร่วมมือกับพวกเราโดยไม่มีเหตุผลหรอกใช่ไหมคะ?"

เจียงเสวี่ยหรูดีดนิ้วดังเป๊าะ เธอชอบคุยธุรกิจกับคนฉลาด

"คุณจีพูดถูกแล้วค่ะ สิ่งที่เรียกว่าร่วมมือกันแล้วได้ประโยชน์ทั้งสองฝ่าย นั่นก็คือทั้งสองฝ่ายต้องมีผลประโยชน์ร่วมกัน ไม่อย่างนั้นเขาจะเรียกว่าการช่วยเหลือ ไม่ใช่การร่วมมือค่ะ"

"ทางฉันมีข้อเสนออยู่สองทางเลือก พอฉันพูดจบ พวกคุณก็เลือกมาสักทางเพื่อร่วมมือกันได้เลยค่ะ"

"ทางเลือกแรก หยกเจไดต์ทั้งหมดที่พวกคุณผ่าออกมาได้ ไม่ว่าจะเป็นเกรดธรรมดาหรือเกรดพรีเมียม ทางบริษัทของเราจะขอรับซื้อไว้ทั้งหมดค่ะ"

"บริษัทของเราจะรับซื้อในราคาร้อยละแปดสิบของราคาตลาด ไม่ว่าจะมีจำนวนเท่าไหร่เราก็รับหมด ไม่มีเพดานจำกัดค่ะ"

"ทางเลือกที่สอง ก็คือใช้วิธีการร่วมมือแบบเดียวกับวันนี้และเมื่อวาน ทางเราต้องการแค่หยกเจไดต์ที่มีคุณภาพสูงหน่อยเท่านั้น"

"ส่วนราคารับซื้อก็คือร้อยละเก้าสิบของราคาตลาด พวกคุณคิดว่ายังไงคะ?"

โจวหยางฟังจบก็เริ่มคำนวณในหัวทันที อันที่จริงไม่ว่าจะเป็นแปดสิบหรือเก้าสิบเปอร์เซ็นต์ สำหรับเขาก็ถือว่าคุ้มค่าทั้งนั้น

อย่างแรกเลยคือ เขาไม่ต้องมานั่งปวดหัวเรื่องหาที่ขายหยกเจไดต์ อย่างที่สองคือ ของพวกนี้พอมีเยอะๆ เข้า ราคามันก็จะตกลง

อย่าดูถูกราคาที่เขาขายได้แพงหูฉี่ในช่วงสองวันนี้เชียวนะ นั่นเป็นเพราะของมันหายาก ประกอบกับพวกเขาสองคนไม่เคยรู้จักกันมาก่อน การร่วมมือกันในเบื้องต้น ผู้หญิงคนนี้อาจจะมีจุดประสงค์เพื่อผูกมิตรกับเขาก็เป็นได้

ดังนั้น จะเอาราคาซื้อขายในช่วงสองวันนี้มาเป็นบรรทัดฐานในการร่วมมือไม่ได้หรอก มีแต่ของที่ขายไม่ออก ไม่มีหรอกของที่หาซื้อไม่ได้

นี่คือสัจธรรมที่ไม่มีวันเปลี่ยนแปลง

และยังมีอีกเหตุผลหนึ่ง นั่นก็คือโจวหยางไม่มีเวลามากพอที่จะไปจัดการเรื่องขายหยกเจไดต์

"โจวหยาง คุณคิดว่าแบบไหนคุ้มกว่ากันคะ?"

จีหลานเยียนก็ตัดสินใจไม่ถูกในเวลาอันสั้นเหมือนกัน ยังไงซะเรื่องการพนันหินหยกเธอก็ไม่ค่อยสันทัดนัก บอกได้แค่ว่าวิธีการร่วมมือทั้งสองแบบนี้ต่างก็มีข้อดีในตัวของมันเอง

ถ้าหินที่โจวหยางผ่าออกมา มีหยกเจไดต์เกรดธรรมดาอยู่เยอะ การเลือกรับซื้อทั้งหมดก็ย่อมคุ้มค่ากว่า

ต่อให้ราคาจะอยู่ที่แปดสิบเปอร์เซ็นต์ของราคาตลาด พวกเขาก็ยังมีกำไรอยู่ดี ยังไงซะของดีๆ ย่อมไม่เป็นปัญหาเรื่องการขาย ที่ยากก็คือพวกของธรรมดาทั่วไปนี่แหละ

แต่ถ้าโจวหยางมีฝีมือจริงๆ หยกเจไดต์ที่ผ่าออกมาได้ส่วนใหญ่เป็นของที่มีคุณภาพสูงล่ะก็ การเลือกวิธีการร่วมมืออีกแบบย่อมคุ้มค่ากว่ามาก

ดังนั้น เรื่องนี้จึงมีแค่โจวหยางคนเดียวเท่านั้นที่มีสิทธิ์ออกเสียง

โจวหยางย่อมเข้าใจความหมายของจีหลานเยียน ถ้าเปลี่ยนเป็นคนอื่น ส่วนใหญ่ก็คงจะเลือกวิธีแรกร่วมมือกัน

แต่โจวหยางจะไม่ทำแบบนั้น เพราะเขาจะไม่มีทางไปยุ่งกับหินหยกดิบเกรดธรรมดาทั่วไปเด็ดขาด

ดังนั้น เขาจึงแอบชูสองนิ้วส่งสัญญาณเงียบๆ

จีหลานเยียนเข้าใจทันที

"ประธานเจียงคะ พวกเราขอเลือกวิธีการร่วมมือแบบที่สองค่ะ แต่เรื่องนี้พวกเราต้องมีการทำสัญญาเป็นลายลักษณ์อักษรนะคะ นอกจากนี้สิ่งที่เรียกว่าราคาตลาด ย่อมไม่มีทางตายตัวอยู่แล้ว"

"จุดนี้พวกเราต้องระบุลงไปในสัญญาให้ชัดเจนด้วย และถ้าราคามีความคลาดเคลื่อน ในการซื้อขายแต่ละครั้ง ทั้งสองฝ่ายมีสิทธิ์ที่จะเลือกยกเลิกการทำธุรกรรมได้ค่ะ"

เจียงเสวี่ยหรูเข้าใจความหมายของจีหลานเยียนแล้ว ความหมายของจีหลานเยียนนั้นเข้าใจได้ง่ายมาก

สมมติว่าหยกเจไดต์ก้อนนี้ โจวหยางคิดว่ามีมูลค่าสามล้านหยวน แต่เจียงเสวี่ยหรูมองว่ามีมูลค่าแค่สองล้านห้าแสนหยวน

เมื่อเกิดสถานการณ์แบบนี้ขึ้น การซื้อขายในครั้งนั้นก็สามารถยกเลิกได้ นั่นก็หมายความว่าทั้งสองฝ่ายตกลงกันไม่ได้นั่นเอง

ยังไงซะของพวกนี้ราคาก็ไม่ได้ตายตัว การที่คุณคิดว่ามันมีมูลค่าสามล้านหยวน ก็ไม่ได้หมายความว่าฉันจะต้องเห็นด้วยว่ามันมีมูลค่าสามล้านหยวน ดังนั้นการจะมีข้อโต้แย้งในเรื่องนี้จึงถือเป็นเรื่องปกติมาก

โดยทั่วไปแล้ว ในสถานการณ์แบบนี้มักจะพบกันครึ่งทาง ยกตัวอย่างเช่น คุณต้องการสามล้านหยวน แต่ฉันให้แค่สองล้านห้าแสนหยวน หลังจากเจรจาต่อรองกันแล้ว จบที่ประมาณสองล้านเจ็ดสองล้านแปดแสนหยวนก็สามารถทำการซื้อขายได้

เพราะสถานการณ์แบบนี้เป็นอะไรที่พบเห็นได้บ่อยมากๆ

"ไม่มีปัญหาค่ะ! เรื่องนี้ย่อมต้องเป็นไปตามนั้นอยู่แล้ว!"

"นอกจากนี้ ฉันยังมีข้อเสนออีกอย่างหนึ่ง นั่นก็คือพวกเราควรจะไปที่เมืองรุ่ยลี่ด้วยกันสักครั้ง คนในวงการเราต่างก็รู้ดีว่าหินหยกดิบที่นั่นราคาค่อนข้างถูก!"

"แน่นอนว่าเรื่องราคาถูกก็เป็นแค่ส่วนหนึ่ง แต่ที่สำคัญที่สุดคือหยกเจไดต์ที่นั่นมีคุณภาพค่อนข้างสูง โอกาสที่จะผ่าเจอของระดับพรีเมียมมีมากกว่าค่ะ"

"เพราะฉะนั้นกำไรในส่วนนี้ก็ย่อมสูงตามไปด้วย แถมพวกเรายังสามารถร่วมมือกันในด้านอื่นๆ ได้อีกด้วย แน่นอนว่าเรื่องนี้เอาไว้พวกเราค่อยคุยรายละเอียดกันทีหลังก็ได้ค่ะ"

"ส่วนเนื้อหาการร่วมมือเมื่อครู่นี้ ถ้าไม่มีอะไรจะเพิ่มเติม พรุ่งนี้ฉันจะจัดการร่างสัญญาขึ้นมา ถึงเวลาพวกเราค่อยมาตรวจสอบกันดูอีกที ถ้าไม่มีปัญหาก็เซ็นชื่อได้เลยค่ะ"

จีหลานเยียนพยักหน้ารับ จากนั้นก็เหมือนจะนึกอะไรขึ้นมาได้

"อ้อ จริงสิ ช่วงสองสามวันนี้พวกเราคงไม่ได้อยู่ที่เมืองจินหลิงหรอกนะคะ โจวหยางต้องกลับบ้านเกิด แถมยังดึงดันจะให้ฉันไปเป็นเพื่อนให้ได้เลย"

"เพราะงั้น เรื่องเวลาอาจจะต้องเลื่อนออกไปสักหน่อย น่าจะราวๆ สามถึงสี่วันน่ะค่ะ เอาเป็นว่ามีแต่จะเสร็จก่อนกำหนด ไม่มีเลื่อนออกไปแน่นอนค่ะ!"

เจียงเสวี่ยหรูปรายตามองโจวหยางแวบหนึ่ง แล้วพยักหน้ารับ

"เรื่องนั้นไม่มีปัญหาค่ะ ยังไงก็ไม่ได้รีบร้อนอะไร ฉันรอพวกคุณกลับมาก็ได้ ยังไงก็ติดต่อกันได้ตลอดเวลาอยู่แล้ว"

"อ้อ จริงสิคะคุณโจว ช่วงนี้คุณเองก็ต้องระวังตัวไว้หน่อยนะคะ อวี๋จินหลงนั่นเสียหน้าครั้งใหญ่ไปตั้งสองรอบติด เกรงว่าเรื่องนี้คงไม่จบลงง่ายๆ แน่"

"เพราะงั้นทางคุณเองก็ต้องระวังตัวไว้ด้วย นิสัยใจคอของหมอนั่นฉันก็พูดได้ไม่เต็มปาก เอาเป็นว่าคุณระวังตัวไว้หน่อยก็แล้วกันค่ะ!"