บทที่ 61 เลี้ยงข้าว

"คุณเป็นเจ้านายฉัน ฉันเป็นคนขับรถของคุณ คุณจะกลับบ้าน ฉันก็ย่อมต้องขับรถไปส่งคุณอยู่แล้วสิคะ!"

คำตอบของจีหลานเยียนทำให้โจวหยางประหลาดใจเป็นอย่างมาก

เขาอยากจะดึงผู้หญิงคนนี้เข้ามากอดแล้วหอมสักฟอดจริงๆ แต่เขาก็ไม่กล้า

"ถ้างั้นก็ดีเลยครับ พรุ่งนี้เช้าพวกเราออกเดินทางกันเลย"

จีหลานเยียนเพียงแค่ส่งเสียงอืมรับคำ จากนั้นก็หยิบกระเป๋าใบที่ใช้ประจำขึ้นมาสะพาย แถมยังหยิบกุญแจรถมาถือไว้อีกต่างหาก

"หลานเยียน นี่คุณจะออกไปข้างนอกเหรอครับ?"

จีหลานเยียนค้อนขวับใส่โจวหยางไปทีหนึ่ง แล้วพูดว่า:

"คุณจะกลับบ้านทั้งที ไม่คิดจะซื้อของฝากกลับไปหน่อยเหรอคะ?"

"แล้วก็ ผมของคุณก็ยาวแล้วด้วย ถึงเวลาต้องไปตัดผมแล้วล่ะค่ะ"

"เอาแบบนี้นะคะ พวกเราไปซื้อของที่ห้างสรรพสินค้ากันก่อน แล้วค่อยไปร้านตัดผม ตอนเย็นคุณมีนัดกินข้าวไม่ใช่เหรอคะ?"

"ถึงเวลาเดี๋ยวฉันไปเป็นเพื่อนคุณเองค่ะ!"

โจวหยางรู้สึกงุนงงไปหมด การซื้อของฝากกลับบ้านน่ะเป็นเรื่องที่ต้องทำอยู่แล้ว และการแวะไปตัดผมก็ไม่ใช่ปัญหา

ผู้หญิงคนนี้คิดเผื่อได้ละเอียดรอบคอบดีจริงๆ แต่ไอ้เรื่องนัดกินข้าวตอนเย็นนี่มันหมายความว่ายังไงกัน?

เรื่องนัดกินข้าวโจวหยางรู้อยู่แก่ใจ ซึ่งก็คือการเลี้ยงข้าวเจียงเสวี่ยหรูนั่นแหละ

แต่นั่นมันก็แค่คำพูดส่งเดชที่เขาพูดออกไปก่อนหน้านี้เท่านั้น ไม่ได้ตั้งใจจะเลี้ยงข้าวอีกฝ่ายจริงๆ เสียหน่อย อีกอย่าง ต่อให้เขาจะเป็นเจ้ามือเลี้ยงข้าว การที่จีหลานเยียนตามไปด้วยมัน...

เอาเถอะ โจวหยางไม่มีเวลาให้คิดทบทวนแล้ว เพราะจีหลานเยียนกำลังเปลี่ยนรองเท้าอยู่

เมื่อก่อนครอบครัวของโจวหยางมีสมาชิกสี่คน พ่อ แม่ และน้องสาวอีกหนึ่งคน

พ่อของเขาเสียชีวิตจากอุบัติเหตุไปเมื่อหลายปีก่อน ส่วนน้องสาวกำลังเรียนอยู่ปีหนึ่ง แต่ตอนนี้เป็นช่วงปิดเทอมฤดูร้อนก็เลยอยู่ที่บ้าน

นี่คือข้อมูลเกี่ยวกับครอบครัวของโจวหยางที่จีหลานเยียนรับรู้มา นอกจากนี้ก็ยังมีพวกญาติพี่น้องคนอื่นๆ ด้วย

ซึ่งก็รวมไปถึง น้าชาย น้าสาว ลุงใหญ่ และคุณอา

แต่ด้วยเหตุผลบางอย่าง ญาติบางคนก็ไม่ได้ไปมาหาสู่กันสนิทสนมเท่าไหร่นัก

สาเหตุก็มาจากเรื่องการหยิบยืมเงินเมื่อหลายปีก่อนนั่นแหละ ส่วนรายละเอียดลึกๆ จีหลานเยียนก็ไม่ค่อยแน่ใจนัก หลักๆ เป็นเพราะโจวหยางไม่ได้เล่าให้เธอฟังอย่างละเอียด

และเธอเองก็ไม่อยากซักไซ้ไล่เลียงให้มากความ แต่เรื่องบางเรื่องเดี๋ยวสักวันก็คงได้รู้เองนั่นแหละ

ตอนนี้ญาติที่พอจะสนิทชิดเชื้อกับครอบครัวเขาอยู่บ้าง ก็มีแค่คุณอากับน้าชายของโจวหยางเท่านั้น ส่วนลุงใหญ่หรือน้าสาวอะไรพวกนั้น แทบจะไม่ได้ไปมาหาสู่กันแล้ว

ปกติก็จะเจอกันแค่ช่วงเทศกาลปีใหม่ ไปสวัสดีปีใหม่กันตามธรรมเนียม สรุปก็คือความสัมพันธ์ไม่ได้แน่นแฟ้นอะไรนัก

การกลับบ้านของโจวหยางในครั้งนี้ ย่อมถือเป็นการกลับบ้านเกิดอย่างสมเกียรติ จีหลานเยียนจึงต้องคอยดูแลจัดการเรื่องต่างๆ ให้โจวหยางเป็นอย่างดี

เสียเงินนิดหน่อยไม่เป็นไร แต่เรื่องหน้าตาและศักดิ์ศรีต้องรักษาไว้ให้ได้ ดังนั้นไม่ว่าจะเป็นลุงใหญ่ หรือน้าสาว

เธอจัดการซื้อของขวัญล้ำค่าไปฝากทุกคนอย่างครบถ้วน ยกตัวอย่างเช่น บุหรี่จงหวา ซื้อฝากบ้านละสองคอตตอน นอกจากนี้ก็ยังมีเหล้าชั้นดี และผลิตภัณฑ์อาหารเสริมบำรุงสุขภาพอีกหลากหลายชนิด

เงินจำนวนนี้สำหรับโจวหยางในปัจจุบันแล้ว ถือว่าไม่ใช่เรื่องใหญ่โตอะไรเลย แต่การนำของพวกนี้ไปมอบเป็นของขวัญให้คนอื่น มันสามารถบ่งบอกอะไรได้หลายอย่างเลยทีเดียว

ตอนแรกโจวหยางก็รู้สึกว่าไม่เห็นจำเป็นต้องทำขนาดนี้ แต่ตอนนี้จีหลานเยียนเริ่มจะวางอำนาจมากขึ้นเรื่อยๆ หลายๆ ครั้งเธอไม่ได้ทำตัวเหมือนคนขับรถเลย แต่ทำตัวเหมือนเป็นภรรยาเจ้าของบ้านเสียมากกว่า

ซื้อของขวัญเสร็จ ลำดับต่อไปก็คือการซื้อเสื้อผ้า มีทั้งของแม่โจวหยาง และน้องสาวของโจวหยาง

แม้กระทั่งตัวโจวหยางเอง จีหลานเยียนก็จัดการซื้อเสื้อผ้าให้หลายชุด รวมไปถึงพวกรองเท้าด้วย

โบราณว่าไว้ ไก่งามเพราะขน คนงามเพราะแต่ง คำกล่าวนี้ไม่เกินจริงเลยสักนิด โจวหยางเป็นผู้ชายตัวสูงร้อยแปดสิบกว่าเซนติเมตร รูปร่างไม่ผอมไม่อ้วน เกิดมาก็เป็นหุ่นไม้แขวนเสื้ออยู่แล้ว

ใส่อะไรก็ดูดีมีสง่าราศีไปหมด

โจวหยางเองก็ไม่ลืมที่จะตอบแทนน้ำใจ เขาจัดการซื้อเสื้อผ้าให้จีหลานเยียนหนึ่งชุดเช่นเดียวกัน จีหลานเยียนแค่สงวนท่าทีอิดออดนิดหน่อย จากนั้นก็ไม่ได้ปฏิเสธแต่อย่างใด

ซื้อของเสร็จเรียบร้อย ก็แวะไปกดเงินสดที่ธนาคารอีกสองแสนหยวน ลำดับต่อไปก็คือขั้นตอนสุดท้าย... การตัดผม!

ปีนี้โจวหยางอายุยี่สิบห้าปี รุ่นราวคราวเดียวกับจีหลานเยียน ดังนั้นพอทั้งสองคนมายืนอยู่เคียงคู่กัน จึงดูเหมาะสมกันราวกิ่งทองใบหยก

ตัดผมเสร็จ โจวหยางก็โทรศัพท์หาเจียงเสวี่ยหรูเพื่อนัดแนะเวลาทานมื้อเย็น จากนั้นโจวหยางก็โทรศัพท์กลับไปที่บ้าน

"แม่ พี่ชายจะกลับมาพรุ่งนี้ค่ะ แล้วเผลอๆ อาจจะพาพี่สะใภ้กลับมาด้วยนะคะ!"

โจวเหยาที่เพิ่งจะวางสายไป กระโดดโลดเต้นมาหาผู้เป็นแม่ แล้วเล่าเนื้อหาในบทสนทนาเมื่อครู่ให้ฟัง

"จริงเหรอ พี่ชายลูกมีแฟนแล้วเหรอ?"

ต๋าจวี๋ผิง ผู้เป็นแม่ของโจวหยาง พอได้ยินว่าลูกชายจะกลับมาแถมยังพาแฟนสาวกลับมาด้วย ก็รู้สึกดีใจขึ้นมาทันที

นามสกุลของแม่โจวหยางเป็นนามสกุลที่พบเห็นได้ไม่บ่อยนัก แต่ในละแวกบ้านเกิดของโจวหยางก็มีคนใช้นามสกุลนี้อยู่ไม่น้อย

"อืม ยังไงพี่ชายก็พูดแบบนี้แหละค่ะ พี่บอกว่าพรุ่งนี้เที่ยงๆ น่าจะกลับมาถึงทันกินข้าวกลางวันพอดี"

อันที่จริงประโยคนี้ของโจวเหยาเป็นการกุข่าวขึ้นมาล้วนๆ โจวหยางไม่ได้พูดเรื่องแฟนสาวเลยสักคำ เขาแค่บอกว่าจะพาเพื่อนผู้หญิงกลับมาด้วยคนหนึ่ง

ดังนั้น โจวเหยาก็เลยมโนไปเองเป็นตุเป็นตะ จัดการตัดคำว่าเพื่อนทิ้งไป แล้วรวบรัดตัดตอนให้กลายเป็นแฟนสาวเสร็จสรรพ

"เหยาเหยา พี่ชายลูกได้บอกหรือเปล่าว่าแฟนเขาเป็นคนบ้านไหน?"

"ถ้าเป็นคนในเมือง พอมาเห็นบ้านเราแล้ว เขาจะรังเกียจพวกเราไหมนะ!"

ต๋าจวี๋ผิงกวาดสายตามองสภาพภายในบ้าน แล้วก็รู้สึกไม่ค่อยมั่นใจนัก ซึ่งเรื่องนี้ก็ไม่น่าแปลกใจเลย

ก่อนหน้านี้โจวหยางก็เคยมีแฟนมาแล้ว แถมคนที่แถวบ้านก็เคยช่วยแนะนำให้รู้จัก แต่พอทุกคนมาเห็นสภาพบ้านของพวกเขา ก็ล้วนแต่ปฏิเสธกันไปหมดโดยไม่มีข้อยกเว้น

บ้านของครอบครัวโจวหยางเป็นบ้านตึกจริงๆ นั่นแหละ เป็นตึกสองชั้นแบบง่ายๆ แต่ทว่านอกจากตัวตึกนี้แล้ว ก็ไม่มีอะไรอย่างอื่นอีกเลย

ตึกสองห้องนี้ เป็นเรือนหอที่พ่อของโจวหยางสร้างไว้ให้โจวหยางเมื่อหลายปีก่อน เพราะตอนนั้นโจวหยางยังเด็ก น่าจะอายุแค่ยี่สิบปี

ก็เลยแค่ฉาบปูนทาสีทั้งข้างในและข้างนอกไปรอบหนึ่ง ส่วนเรื่องการตกแต่งภายในอะไรพวกนั้น ไม่มีอยู่จริงหรอก

ต่อมาพอครอบครัวเกิดเรื่อง ก็ยิ่งไม่ต้องพูดถึงเลย

นี่จึงเป็นสาเหตุที่ทำให้ฐานะทางครอบครัวของพวกเขาในตอนนี้ ถึงจะไม่กล้าพูดว่าย่ำแย่ที่สุดในหมู่บ้าน แต่ก็ถือว่ารั้งท้ายเลยทีเดียว

ถึงโจวหยางจะทำงานแล้ว แต่เงินเดือนก็ช่างน้อยนิดเหลือเกิน ส่วนโจวเหยาก็กำลังเรียนอยู่ปีหนึ่ง สรุปก็คือความยากจนมันตีกรอบจำกัดเรื่องต่างๆ ไว้มากมาย

"แม่ วางใจได้เลยค่ะ!"

"พี่ชายหนูหล่อขนาดนั้น เป็นรองก็แค่หนูนิดเดียวเอง เรื่องนี้พวกเรามีความมั่นใจเต็มเปี่ยมค่ะ"

"ว่าที่พี่สะใภ้จะต้องหลงเสน่ห์พี่ชายหนูจนหัวปักหัวปำแน่ๆ"

โจวเหยาพูดจาวกไปวนมา แถมยังแฝงความหลงตัวเองอยู่นิดๆ

แต่คำพูดของเธอก็ไม่ได้ผิดไปเสียทีเดียว ถึงแม้ครอบครัวตระกูลโจวจะไม่ได้มีชีวิตความเป็นอยู่ที่สุขสบายนัก แต่เรื่องรูปร่างหน้าตานั้นถือว่าไร้ที่ติ

พ่อของโจวหยางไม่ได้สูงเท่าโจวหยาง แต่ก็สูงร้อยเจ็ดสิบกว่าเซนติเมตร สมัยหนุ่มๆ ก็ถือว่าเป็นหนุ่มหล่อที่หาตัวจับยากคนหนึ่ง

ส่วนต๋าจวี๋ผิง แม่ของโจวหยาง สมัยสาวๆ ก็เป็นหญิงงามที่ขึ้นชื่อลือชาไปทั่วทั้งสี่ทิศแปดตำบล

ดังนั้นการมีพ่อแม่แบบนี้ ลูกชายลูกสาวที่เกิดมาย่อมต้องหน้าตาดีไม่แพ้กันอยู่แล้ว

โจวหยางย่อมไม่มีทางรู้เลยว่าน้องสาวของเขากำลังโอ้อวดไปถึงไหนต่อไหนแล้ว ในขณะนี้เขาเดินทางมาถึงร้านอาหารที่นัดหมายไว้เป็นที่เรียบร้อย

โจวหยางแต่งตัวค่อนข้างสบายๆ แต่จีหลานเยียนกลับแต่งตัวมาสวยสะพรั่ง เสื้อผ้าที่เธอสวมใส่ในค่ำคืนนี้ ก็คือชุดที่โจวหยางเพิ่งซื้อให้เมื่อช่วงบ่ายนั่นเอง

เวลานี้ จีหลานเยียนกำลังควงแขนโจวหยาง พร้อมกับส่งยิ้มหวานให้กับเจียงเสวี่ยหรู

อันที่จริง ตอนนี้โจวหยางรู้สึกอึดอัดเอามากๆ ผู้หญิงคนนี้กลายเป็นคนรุกหนักแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน?

แค่ควงแขนเขามันก็แล้วไปเถอะ แต่ดันเอาสัดส่วนบางอย่างที่ค่อนข้างอวบอิ่ม มาเบียดเสียดถูไถกับท่อนแขนของเขาอีก

แน่นอนว่าการเสียดสีแบบนี้ อาจจะมองได้ว่าเป็นการกระทบกระทั่งกันโดยบังเอิญขณะเดิน ซึ่งก็ถือว่าอยู่ในขอบเขตปกติ

ถ้าเป็นเวลาปกติ การที่จีหลานเยียนมาควงแขนเขาแบบนี้ เดาว่าเขาคงจะดีใจจนเนื้อเต้นไปแล้ว แต่ตอนนี้เขากลับรู้สึกอึดอัดไปทั้งตัว

สาเหตุที่รู้สึกอึดอัด ก็เป็นเพราะเขากำลังถูกขนาบข้างด้วยผู้หญิงสองคน ซึ่งมันทำให้เขาวางตัวลำบาก

มีสำนวนหนึ่งที่เรียกว่า 'นั่งไม่ติดที่' ซึ่งมันสามารถอธิบายสถานการณ์ของโจวหยางในตอนนี้ได้ดีที่สุด