บทที่ 106 ความตกตะลึงของกวนเฉิงหรู

บอกว่าครึ่งชั่วโมง ก็คือครึ่งชั่วโมงจริงๆ ประสิทธิภาพการทำงานของหน่วยงานบางแห่งนี่ บางครั้งก็ถือว่ารวดเร็วทันใจดีทีเดียว พอครบครึ่งชั่วโมงปุ๊บ คนพวกนั้นเมื่อเช้าก็ถูกจับกุมตัวมาทั้งหมด ตอนที่โจวหยางเห็นหน้าคนพวกนี้ ในใจก็รู้สึกสะใจอย่างบอกไม่ถูก ไม่ใช่เพราะอะไรหรอก ก็แค่เห็นไอ้พวกนี้แต่ละคนหน้าตาบวมปูดเขียวช้ำไปหมด ในใจเขาก็เลยรู้สึกโล่งอกสบายใจขึ้นมา เรื่องบางเรื่องมันก็เป็นแบบนี้แหละ ทุกคนต่างก็รู้อยู่แก่ใจ ดังนั้นจึงไม่จำเป็นต้องไปเอาความอะไรให้มันวุ่นวาย เห็นได้ชัดว่าคนพวกนี้วางแผนจัดฉากเอาไว้ตั้งแต่เช้าแล้ว ถ้าตอนแรกปล้นได้ พวกมันก็คงปล้นไปแล้ว พอปล้นไม่ได้ ก็เลยใช้วิธีการแบบนี้ ที่เขาเรียกกันว่าเจ้าหน้าที่รัฐกับโจรสมรู้ร่วมคิดกัน มันก็คงเป็นแบบนี้นี่แหละ ถ้าโจวหยางไม่มีเส้นสายคอยหนุนหลังล่ะก็ ไม่เพียงแต่ของที่ปล้นมาจะถูกยึดคืนไป แม้แต่ของที่โจวหยางซื้อมาก็คงโดนยึดไปด้วย สุดท้ายดีไม่ดีอาจจะโดนปรับเงินก้อนโตอีกต่างหาก ผลลัพธ์สุดท้ายก็คงไม่ได้เป็นเรื่องใหญ่โตอะไรหรอก สรุปก็คือการเสียเงินเพื่อฟาดเคราะห์มันเป็นเรื่องที่หลีกเลี่ยงไม่ได้อยู่แล้ว โจวหยางไม่คิดจะไปเอาเรื่องเอาราวกับคนพวกนี้หรอก เพราะถึงจะเอาเรื่องไปก็ไร้ประโยชน์ เขาไม่ใช่คนในพื้นที่ ขอแค่เขาเดินทางกลับไป เรื่องหลังจากนี้จะถูกจัดการยังไงก็พอจะเดาออกได้ไม่ยาก สิ่งที่เขาต้องการก็แค่ได้ระบายความโกรธแค้นออกมาบ้างก็เท่านั้น และก็ถือโอกาสแอบอ้างบารมีของคนอื่นมาข่มขวัญพวกมันด้วย แทนที่จะมัวมาหมกมุ่นอยู่กับเรื่องนี้ สู้รีบจัดการธุระทางฝั่งนี้ให้เสร็จแล้วรีบกลับไปดีกว่า โบราณว่าไว้ คู่รักข้าวใหม่ปลามัน ตอนนี้เขาเริ่มคิดถึงจีหลานเยียนขึ้นมาจริงๆ แล้วล่ะ อย่าหาว่าโจวหยางไม่เอาไหนเลยนะ เปลี่ยนเป็นผู้ชายคนไหนเจอสถานการณ์แบบนี้ ก็คงอยากจะรีบบึ่งกลับบ้านกันทั้งนั้นแหละ เนื่องจากเรื่องวุ่นวายในวันนี้ กว่าทั้งสองคนจะได้ออกเดินทางกันอีกครั้ง เวลาก็ปาเข้าไปเกือบสิบเอ็ดโมงแล้ว โชคดีที่ตลอดการเดินทางราบรื่นไร้อุปสรรค ในที่สุดก็เดินทางกลับมาถึงบ้านพักตากอากาศก่อนเที่ยงคืนจนได้ ส่วนเรื่องที่ว่าของพวกนั้นจู่ๆ ไปโผล่ในรถได้ยังไง โจวหยางก็ยังคงไม่ได้ให้คำอธิบายที่สมเหตุสมผลกับศิษย์พี่หญิงอยู่ดี พอกลับมาถึงบ้าน โจวหยางก็แอบเปิดห้องเก็บของของตัวเองเงียบๆ แล้วนำของที่ได้มาในวันนี้ทั้งหมดเข้าไปเก็บไว้ข้างใน การเดินทางครั้งนี้ถือว่าคุ้มค่าสุดๆ ควักทุนไปสองล้านกว่าหยวน กำไรที่ได้กลับมาอย่างน้อยๆ ก็ต้องมียี่สิบกว่าเท่า หรืออาจจะมากกว่านั้นด้วยซ้ำ เนื่องจากแจกันใบก่อนหน้านี้ยังซ่อมแซมไม่เสร็จ ดังนั้นถังซานไฉชิ้นนี้จึงต้องถูกวางพักไว้ก่อน ส่วนพวกทรัพย์สินที่ได้มาอย่างไม่ถูกต้องพวกนั้น ตอนนี้โจวหยางก็ไม่มีเวลาไปตรวจสอบหรอก ยังไงซะตอนนี้ก็ไม่ใช่เวลามานั่งตรวจดูของพวกนั้นเสียหน่อย หลังจากจัดการข้าวของเสร็จ โจวหยางก็ไปอาบน้ำ จากนั้นก็ย่องฝีเท้าเบาๆ ผลักประตูห้องเปิดออก อันที่จริงจีหลานเยียนรู้ตั้งนานแล้วว่าโจวหยางกลับมา และรู้ด้วยว่าทำไมโจวหยางถึงกลับมาดึกขนาดนี้ เพราะระหว่างทางทั้งสองคนก็คุยโทรศัพท์กันตั้งหลายครั้ง ด้วยเหตุนี้ สื่อซ่างเฟยจึงรู้สึกหมั่นไส้จนถึงกับกินข้าวมื้อค่ำไม่ลงเลยทีเดียว เพราะโดนป้อนอาหารหมาจนอิ่มแปล้แล้วนั่นเอง ดังนั้น พอโจวหยางเข้ามาในห้อง จีหลานเยียนก็เลยแกล้งทำเป็นหลับ คนบางคนก็ชอบเล่นอะไรแบบนี้นี่แหละ มือที่สั่นเทา หัวใจที่เต้นรัว เอื้อมมือไปคว้าหมับเข้าให้ โจวหยางเปิดฉากจู่โจมแบบสายฟ้าแลบทันที จีหลานเยียนก็นึกไม่ถึงเหมือนกันว่าหมอนี่จะไร้มารยาทขนาดนี้ การคว้าหมับเข้าให้แบบนี้ทำเอาเธอสะดุ้งตกใจ ดังนั้นเพื่อเป็นการเอาคืนไอ้จอมลามกคนนี้ เธอจึงตวัดมือกลับไปล้วงควักคืนบ้าง และแล้วการต่อสู้อันดุเดือดระหว่างชายหญิงก็เริ่มต้นขึ้น... เช้าวันรุ่งขึ้น หลังจากทานมื้อเช้าเสร็จ โจวหยางก็ขับรถไปหากวนเฉิงหรู จุดประสงค์ที่มาในวันนี้มีเพียงอย่างเดียว นั่นก็คือการขอให้กวนเฉิงหรูช่วยซ่อมแซมเหรียญไคหยวนทงเป่าเหรียญนั้นให้ อันที่จริงเรื่องแบบนี้โจวหยางก็สามารถทำเองได้ แล้วทำไมถึงต้องทำให้มันยุ่งยากด้วยล่ะ? อันที่จริงคำตอบนั้นง่ายมาก บางครั้งคนเราก็ต้องแสดงคุณค่าของตัวเองออกมาให้เห็นบ้าง! อีกอย่าง เหรียญทองแดงแบบนี้ก็แค่มีรอยสนิมกับคราบน้ำมันเกาะอยู่นิดหน่อย การซ่อมแซมมันก็ไม่ได้ยากเย็นอะไรเลย

"โจวหยางเอ๊ย เหรียญไคหยวนทงเป่าเหรียญนี้ไม่ธรรมดาเลยนะ สนิมเขรอะขนาดนี้เธอยังอุตส่าห์ตาดีไปเจอมาได้" "พูดตามตรงนะ ถ้าไม่ใช่เพราะเธอเป็นคนบอกชื่อเหรียญทองแดงเหรียญนี้ตั้งแต่แรก เกรงว่าแม้แต่ฉันเองก็คงฟันธงไม่ได้ในทันทีหรอก" "แต่ว่า เหรียญทองแดงเหรียญนี้เธอตั้งใจจะขายหรือเปล่าล่ะ? บังเอิญว่าฉันมีเพื่อนคนหนึ่งกำลังอยากได้ของสิ่งนี้พอดี ราคารับรองว่าไม่ต่ำกว่าราคาตลาดแน่นอน!"

โจวหยางฟังปุ๊บก็เข้าใจความหมายทันที มีหรือที่เขาจะไม่ตกลง

"ท่านอาจารย์ เรื่องนี้ท่านอาจารย์ตัดสินใจได้เลยครับ!" "เหรียญกษาปณ์โบราณเหรียญนี้ ผมขอมอบให้เป็นของกำนัลแก่ท่านอาจารย์ก็แล้วกันครับ!"

กวนเฉิงหรูหัวเราะพลางโบกมือปฏิเสธ: