บทที่ 107 โก่งราคาเป็นเท่าตัว

พอได้ยินว่าจะไปเมืองหลวง โจวหยางก็รีบส่ายหน้าทันที ล้อเล่นหรือเปล่า เขาเพิ่งจะกลับมาจากเมืองหลวงเมื่อตอนกลางดึกเมื่อคืนนี้เองนะ!

"ท่านอาจารย์ เรื่องไปเมืองหลวงผมขอผ่านดีกว่าครับ ผมเพิ่งจะกลับมาเอง" "อีกอย่าง หลังจากนี้ผมยังมีเรื่องต้องจัดการอีกเยอะแยะเลยครับ เพราะงั้นผมคงไปเป็นเพื่อนท่านอาจารย์ไม่ได้ ท่านอาจารย์พาศิษย์พี่หญิงไปเถอะครับ ศิษย์พี่หญิงกระตือรือร้นจะตายไป!"

กวนเฉิงหรูมีหรือจะไม่เข้าใจว่าคำว่ากระตือรือร้นในความหมายของโจวหยางหมายถึงอะไร?

"งั้นก็ตกลงตามนี้ก็แล้วกัน เรื่องนี้เดี๋ยวฉันจัดการเอง!" "ถึงเวลาประเมินเสร็จเรียบร้อยแล้ว ฉันจะแจ้งให้เธอทราบอีกที!"

โจวหยางนั่งคุยเล่นอยู่ที่นี่ต่ออีกพักหนึ่ง จากนั้นก็ขอตัวกลับ ของสองชิ้นนี้มอบให้กวนเฉิงหรูจัดการ เขาย่อมวางใจได้ร้อยเปอร์เซ็นต์ ตอนนี้เรื่องที่โจวหยางร้อนใจมากที่สุด ก็คือเรื่องร้านขายของเก่า เมื่อวานหวงจี้เฉิงโทรศัพท์มาหาเขาแล้ว ใจความตอนนั้นก็คือ ครอบครัวของไอ้หัวล้านหลี่ต้องการจะเซ้งร้านขายของเก่าแห่งนั้นอย่างแน่นอน เพียงแต่ยังตกลงเรื่องราคาไม่ได้ ดังนั้นทั้งสองฝ่ายจึงนัดหมายกันว่าจะเจรจารอบสองในช่วงเช้าวันนี้ พูดง่ายๆ ก็คือรอให้โจวหยางไปเจรจาด้วยตัวเอง สาเหตุหลักเป็นเพราะราคาที่ทั้งสองฝ่ายต้องการนั้นแตกต่างกันค่อนข้างมาก กวนเฉิงหรูจึงไม่สะดวกใจที่จะรับปาก โจวหยางเพิ่งจะขับรถมาถึงหน้าประตูหมู่บ้านจัดสรรได้ไม่นาน จีหลานเยียนก็สะพายกระเป๋าเดินออกมาแล้ว