บทที่ 108 ภาพซ้อนภาพ

หวงจี้เฉิงและหวงซืออวี่ไม่ได้พูดอะไร แต่ก็ยังคงรู้สึกตกตะลึงอยู่บ้าง ตอนแรกพวกเขาก็พยายามจะต่อรองราคาลงมาเหมือนกัน แต่อีกฝ่ายก็กัดฟันแน่นยืนกรานจะเอาแปดล้านหยวนให้ได้ ตอนนี้โจวหยางแค่พูดจาหว่านล้อมไปไม่กี่คำ หมอนี่ก็ยอมขายซะแล้ว ส่วนเรื่องมูลค่าของร้านนี้ บางครั้งมันก็ไม่ใช่เรื่องของเงินอีกต่อไป เพราะของพวกนี้เดิมทีมันก็ไม่ได้มีราคาค่างวดอะไรมากมายอยู่แล้ว อันที่จริงร้านขายของเก่าก็คือหลุมพรางดีๆ นี่เอง ของที่อยู่เต็มร้าน แทบจะไม่มีของแท้เลยสักชิ้น ต่อให้เป็นของแท้ ราคาก็สูงลิ่วจนเว่อร์วัง ไม่อย่างนั้นคงไม่มีคำกล่าวที่ว่า 'สามปีไม่เปิดบิล เปิดบิลทีเดียวกินได้สามปี' หรอก การซื้อของเก่าในร้านขายของเก่า โดยพื้นฐานแล้วก็เหมือนกับการซื้อเบียร์ในไนต์คลับนั่นแหละ เบียร์ขวดละสามหยวน ดันเอามาขายตั้งสิบห้าหยวน! ดังนั้นต่อให้โจวหยางจะมีเงิน ก็ไม่น่าจะเอามาผลาญทิ้งแบบนี้ แต่ทว่าเวลานี้จีหลานเยียนกลับมีท่าทีสงบนิ่งเป็นอย่างมาก ยังไงซะทั้งสองคนก็คบหากันมาได้สักพักใหญ่แล้ว ผู้หญิงคนนี้ก็พอจะรู้จักนิสัยใจคอของโจวหยางอยู่บ้าง โดยเฉพาะหลังจากผ่านเหตุการณ์ตอนกลับไปเยี่ยมบ้านเกิดคราวก่อน โจวหยางก็กว้านซื้อของเก่ามาได้หลายชิ้น เกี่ยวกับเรื่องการรับซื้อของเก่าของโจวหยาง เธอไม่เข้าใจแต่ก็ไม่ได้เข้าไปก้าวก่าย เมื่อต้องเผชิญกับข้อกังขาของหลี่เสี่ยวหมิง โจวหยางก็ยิ้มพลางตอบว่า:

"ผมไม่ได้ล้อเล่นแน่นอนครับ ผมบอกไปแล้วว่า ถ้าพี่ไม่เชื่อ ตอนนี้พวกเราก็มาเซ็นสัญญากันเลยก็ได้" "พอเซ็นสัญญาปุ๊บ ผมจะโอนเงินมัดจำให้พี่หนึ่งล้านหยวนทันที แล้วช่วงบ่ายพวกเราก็ไปทำเรื่องโอนกรรมสิทธิ์กัน" "แต่ว่า พอเซ็นสัญญาปุ๊บ ร้านนี้ก็ตกเป็นของผมแล้วนะ ต่อให้เป็นเศษหินก้อนเล็กๆ สักก้อนในนี้ พี่ก็เอาไปไม่ได้เด็ดขาด" "ข้อนี้ต้องระบุไว้ในสัญญาให้ชัดเจน ถ้าพี่คิดว่าไม่มีปัญหา ตอนนี้พวกเราก็มาเริ่มร่างสัญญากันเลย"

หลี่เสี่ยวหมิงย่อมไม่มีปัญหา คนโง่เท่านั้นแหละที่จะมีปัญหา ดังนั้นเพียงไม่นาน สัญญาฉบับหนึ่งก็ถูกร่างขึ้นมาจนเสร็จสิ้น หลังจากที่ทั้งสองคนอ่านทบทวนอย่างละเอียดรอบคอบจนแน่ใจว่าไม่มีปัญหาอะไรแล้ว ทั้งสองฝ่ายก็เริ่มลงนามและประทับรอยนิ้วมือ โจวหยางไม่ได้พูดพร่ำทำเพลง เขาโอนเงินหนึ่งล้านหยวนให้หลี่เสี่ยวหมิงทันที

"เรียบร้อยครับ โอนเงินหนึ่งล้านหยวนให้พี่แล้ว นับตั้งแต่ตอนนี้เป็นต้นไป ร้านนี้เป็นของผมแล้วนะ" "ตอนเที่ยงพวกเราไปกินข้าวด้วยกัน ช่วงบ่ายค่อยไปทำเรื่องโอนกรรมสิทธิ์กันต่อ แต่ตอนนี้พี่ช่วยเอากุญแจร้านนี้ให้ผมก่อนก็แล้วกัน"

คำพูดของโจวหยางสุภาพมาก และเวลานี้หลี่เสี่ยวหมิงเองก็มีท่าทีที่สุภาพไม่แพ้กัน ยังไงซะตอนนี้โจวหยางก็คือบ่อเงินบ่อทองของเขาแล้ว ที่เขาเรียกกันว่าโง่แต่รวย นี่แหละคือตัวอย่างชั้นดี ที่สำคัญที่สุดคือ เขารู้ดีว่าในร้านนี้มันไม่มีของมีค่าอะไรเลย ดังนั้นเขาจึงส่งกุญแจให้โจวหยางไปโดยไม่พูดอะไรสักคำ