บทที่ 109 ป๋อหย่าเซวียน

“โจวหยาง แล้วจะลอกภาพวาดชิ้นนี้ออกมาได้ยังไงล่ะ?”

หลังจากตื่นเต้นดีใจไปแล้ว ในที่สุดหวงจี้เฉิงก็ถามคำถามสำคัญนี้ออกมา

“ผู้อาวุโสหวง คุณลืมไปแล้วเหรอครับว่าผมมีอาจารย์อยู่นะ?” “ต่อให้ไม่ไปรบกวนท่านอาจารย์ แค่ให้ศิษย์พี่ของผมเป็นคนลอกภาพวาดชิ้นนี้ออกมา ก็น่าจะง่ายเหมือนปอกกล้วยเข้าปากเลยล่ะครับ!”

สิ่งที่โจวหยางพูดคือความจริง แค่สองคนนี้ใครก็ได้สักคน ก็สามารถลอกภาพวาดชิ้นนี้ออกมาได้อย่างสมบูรณ์แบบแล้ว แต่อันที่จริงยังมีวิธีที่ง่ายกว่านั้นอีก นั่นก็คือการโยนเรื่องนี้ไปให้กระถางหรูอี้จัดการ เพียงแต่เรื่องนี้เขาไม่สามารถพูดออกไปได้ก็เท่านั้นเอง

“จริงด้วยสิ ฉันเกือบจะลืมเรื่องนี้ไปสนิทเลย!”