บทที่ 110 โอกาสไปชุบตัว

เถียนเผิงพอจะเข้าใจแล้วว่า โจวหยางหมอนี่ตั้งใจมาขอส่วนบุญจากเขาชัดๆ

"โจวหยางเอ๊ย ของของฉันน่ะนายก็พอจะรู้เกือบหมดแล้ว พวกของเลียนแบบหรือชิ้นไหนที่ฉันไม่ค่อยชอบ นายก็เอาไปได้เลย" "ส่วนเรื่องเงินไม่ต้องพูดถึงหรอก ยังไงซะคราวก่อนที่นายช่วยฉันไว้ ฉันยังไม่ได้ขอบคุณนายเลยนะ"

เรื่องที่เถียนเผิงพูดถึงก็คือเรื่องเก้าอี้สองตัวนั้นนั่นเอง

"ลุงเถียนครับ ของพวกนี้ผมรับไว้ แต่ผมไม่มีทางเอาไปฟรีๆ แน่นอน!" "เอาอย่างนี้ วันหลังผมจะมาขนของไปก่อน ยังไงซะร้านใหม่เปิดตัวก็ต้องมีของมาประดับร้านให้ดูมีจำนวนหน่อย" "แต่เงินที่ขายได้ ผมจะไม่เอาแม้แต่หยวนเดียว ทั้งหมดต้องเป็นของลุงครับ ถ้าลุงยังปฏิเสธอีก คืนนี้ก็ถือว่าผมไม่เคยมาที่นี่ก็แล้วกัน!"

โจวหยางพูดออกมาด้วยความจริงใจ เขาไม่ได้มาเพื่อเอาเปรียบ แต่เป็นเพราะรากฐานของเขายังไม่แน่นพอ เขาต้องการหาของที่ราคาไม่สูงมากนักมาเติมสต็อกในร้านให้ดูเต็ม ไม่อย่างนั้นเปิดร้านมาแล้วมีของดีอยู่ไม่กี่ชิ้น มันจะดูไม่ค่อยมีระดับเท่าไหร่ เถียนเผิงเห็นโจวหยางพูดยืนยันขนาดนี้ ย่อมไม่สะดวกใจที่จะปฏิเสธต่อ จากนั้นทั้งคู่ก็นั่งคุยกันอีกพักหนึ่ง โจวหยางจึงขอตัวกลับ เรื่องของร้านขายของเก่ามาถึงขั้นนี้ก็ถือว่าใกล้จะเรียบร้อยแล้ว พอเขากลับมาถึงบ้าน กระถางหรูอี้ก็แจ้งเตือนทันทีว่ากระถางธูปเซวียนเต๋อซ่อมแซมเสร็จสมบูรณ์แล้ว โจวหยางรีบเรียกกระถางหรูอี้ออกมา แล้วมองดูความสมบูรณ์แบบของกระถางธูปเซวียนเต๋อจนอดไม่ได้ที่จะก้มลงจูบมันทีหนึ่ง หลังจากเก็บกระถางธูปเข้าตู้เซฟแล้ว โจวหยางก็นำภาพวาดพู่กันจีนเข้าไปซ่อมแซมต่อ อันที่จริงมันคือการลอกภาพออกมานั่นแหละ เขาเก็บกระถางหรูอี้กลับคืนสู่ร่างกาย ล็อกตู้เซฟให้เรียบร้อย แล้วจึงเดินออกจากห้องเก็บของ พอมาถึงห้องนั่งเล่น ถึงได้พบว่าจีหลานเยียนกำลังอาบน้ำอยู่ ผู้หญิงคนนี้ร้ายกาจจริงๆ นี่จงใจยั่วเขาชัดๆ เลยใช่ไหม? ดังนั้นจะตามใจผู้หญิงคนนี้ไม่ได้ ต้องลงโทษเสียให้เข็ด! โจวหยางแอบบ่นในใจ ก่อนจะเดินหน้าด้านๆ เข้าไปเปิดประตูห้องน้ำ