บทที่ 114 ออกเดินทางไปทำงานต่างเมือง

ทั้งสามคนขับรถออฟโรดไป โดยมีอวี๋ชิ่งหงเป็นคนขับ ปกติเวลาไปทำงานต่างเมืองมักจะนั่งเครื่องบินหรือรถไฟความเร็วสูงกัน การขับรถไปเองแบบนี้นับว่ามีน้อยมาก แต่ถ้าจุดหมายอยู่ค่อนข้างใกล้ก็มักจะขับรถไปกัน ซึ่งเมืองถงเฉิงที่เป็นเป้าหมายในครั้งนี้ก็จัดอยู่ในประเภทที่ค่อนข้างใกล้นั่นเอง จากจินหลิงไปตามระบบนำทาง ใช้เวลาเดินทางทั้งหมดประมาณสามชั่วโมง เมืองถงเฉิงมีสถานะเป็นเมืองระดับอำเภอ คำว่าเมืองระดับอำเภอ หมายถึงมีสถานะการปกครองเทียบเท่าอำเภอ แต่มีเมืองระดับจังหวัดหรือเทียบเท่าคอยกำกับดูแลอยู่อีกชั้นหนึ่ง ตรงนี้ก็ต้องอธิบายถึงความสัมพันธ์ระหว่างเมืองถงเฉิงกับบ้านเกิดของโจวหยางเสียหน่อย ระยะห่างเป็นเส้นตรงระหว่างบ้านเกิดของโจวหยางกับเมืองถงเฉิง อย่างมากก็แค่สิบกว่ากิโลเมตรเท่านั้น ย้ำว่านี่คือระยะทางเป็นเส้นตรง แต่ถ้าขับรถไปจริงๆ ต้องใช้ระยะทางหลายสิบกิโลเมตร สาเหตุเพราะพื้นที่ที่เป็นเส้นตรงระหว่างสองเมืองนี้ล้วนเป็นภูเขาสูงทั้งสิ้น คนว่านเฉิงหลายคนรู้ดีว่า ทางตอนเหนือของมณฑลเป็นพื้นที่ราบ ส่วนทางตอนใต้เป็นเขตภูเขา หรือที่เรียกกันว่าเขตภูเขาตอนใต้ของว่านเฉิง ซึ่งทอดยาวเชื่อมต่อกับเทือกเขาต้าเปี๋ยซาน ทำให้มีภูเขาสูงใหญ่อยู่มากมาย ในเมื่อมีภูเขาสูง การสร้างถนนหรือสร้างสะพานก็จำเป็นต้องอ้อมเขาไป เพราะมันคุ้มค่ากับการลงทุนมากที่สุด ดังนั้นจึงเกิดสถานการณ์อย่างที่กล่าวไปข้างต้น ระยะทางเป็นเส้นตรงอาจจะแค่ไม่กี่กิโลเมตรหรือไม่ถึงสิบกิโลเมตร แต่ระยะทางที่ต้องขับรถจริงๆ กลับไกลถึงหลายสิบกิโลเมตร ตอนนี้โจวหยางเริ่มรู้สึกเสียใจขึ้นมานิดๆ แล้ว เขาไม่ได้เสียใจเรื่องอื่นหรอก แต่เสียใจที่ไม่น่าพลาดซื้อรถอีกคันเมื่อหลายวันก่อนเลย ถ้าซื้อมา เขาก็จะได้ขับรถมาเอง ระยะทางแค่หลายสิบกิโลเมตรถือว่าไม่ไกลเลย พอเลิกงานเขาก็จะได้ขับรถกลับไปเยี่ยมต๋าจวี๋ผิงได้ แน่นอนว่านี่ก็เป็นแค่ความคิดเท่านั้น เพราะการมาทำงานในครั้งนี้ จะไปไหนมาไหนตามอำเภอใจได้หรือไม่นั้น ก็ต้องฟังคำสั่งจากเบื้องบนอยู่ดี การเดินทางที่มีคนสามคนอยู่ในรถ เป็นไปไม่ได้หรอกที่จะไม่มีใครปริปากพูดอะไรเลย แต่สือจิ้งอี๋กลับไม่ค่อยพูดอะไรนัก ส่วนใหญ่จะเป็นโจวหยางกับอวี๋ชิ่งหงที่คุยกันเสียมากกว่า

"พี่อวี๋ครับ พี่เข้ามาทำงานในหน่วยงานนี้นานแค่ไหนแล้วเหรอครับ?"

คำถามนี้ไม่มีอะไรผิดปกติ ถือเป็นบทสนทนาเริ่มต้นที่ดีเลยทีเดียว

"ฉันเหรอ ก็ประมาณสี่ห้าปีได้แล้วล่ะ!" "ฉันกับจิ้งอี๋เข้ามาทำงานพร้อมกันในรุ่นเดียวกันเลย!"

โจวหยางยิ้มกริ่ม นึกไม่ถึงเลยว่าคำถามนี้ของเขาจะยิงปืนนัดเดียวได้นกถึงสองตัว ไม่เพียงแต่ได้รู้ว่าอวี๋ชิ่งหงเข้ามาทำงานนานแค่ไหนแล้ว แต่ยังได้รู้ด้วยว่าสือจิ้งอี๋เข้ามาทำงานนานแค่ไหนแล้วด้วย นี่มันไม่ใช่การยิงปืนนัดเดียวได้นกสองตัวแล้วจะเรียกว่าอะไรล่ะ?