บทที่ 113 เตรียมตัวออกเดินทาง

หลังจากทานมื้อเที่ยงเสร็จ โจวหยางก็ยังใส่ใจห่อข้าวกลับมาให้ที่บ้านด้วย อันที่จริงเขารู้สึกว่าที่บ้านควรจะจ้างแม่บ้านสักคน จีหลานเยียนทำอาหารไม่เป็น อีกอย่างผู้หญิงคนนี้วันข้างหน้าก็ต้องมาช่วยเขาทำธุรกิจอย่างแน่นอน เพราะโจวหยางต้องการภรรยาที่คอยสนับสนุนอยู่เบื้องหลัง ดังนั้น เรื่องอาหารการกินทั้งสามมื้อ รวมถึงการซักผ้าทำความสะอาดบ้าน ยังไงก็ต้องมีคนคอยจัดการ โจวหยางทำอาหารเป็นก็จริง แต่เขาจะเอาเวลามาทิ้งไว้กับเรื่องพวกนี้ไม่ได้ นานๆ ทีซื้อกับข้าวมาทำกินเองสักมื้อน่ะไม่มีปัญหา แต่จะให้ทำทุกวันมันก็ไม่ไหว จะให้ออกไปกินข้างนอกทุกวันก็ไม่ใช่เรื่อง ดังนั้นการจ้างแม่บ้านจึงเป็นเรื่องที่จำเป็นมาก อันที่จริง ถ้าแม่ของโจวหยางย้ายมาอยู่ด้วยก็จบเรื่องแล้ว นี่ไม่ได้หมายความว่าจะเอาแม่มาเป็นแม่บ้านหรอกนะ หลักๆ คือถ้าเป็นแบบนั้นมันก็สะดวกขึ้นเยอะ อย่างเช่นเรื่องไปจ่ายตลาดทำกับข้าวอะไรพวกนี้ ต๋าจวี๋ผิงสามารถทำได้สบายมาก อย่างน้อยทำแบบนี้ก็วางใจได้มากกว่าการไปจ้างแม่บ้าน อีกอย่างแค่ซื้อกับข้าวทำกับข้าวมันก็ไม่ได้เหนื่อยอะไร เวลาว่างก็ไปเดินเล่นที่สวนสาธารณะหรือเดินเล่นในหมู่บ้านจัดสรรก็ได้ แต่ตอนนี้คิดไปก็ไร้ประโยชน์ เพราะตอนนี้แม่ยังไม่ย้ายมา ดังนั้นเรื่องแม่บ้านอะไรพวกนี้ก็ยังต้องมีอยู่ดี

"หลานเยียน ผมมีเรื่องจะปรึกษาคุณหน่อย!" โจวหยางมองจีหลานเยียนที่กำลังทานมื้อเที่ยงที่เขาซื้อกลับมาให้ แล้วในที่สุดก็เอ่ยปากขึ้น

"เรื่องอะไรเหรอคะ?"

โจวหยางหยิบทิชชู่มาเช็ดมุมปากให้จีหลานเยียน จากนั้นก็เล่าความคิดของตัวเองให้ฟังอย่างคร่าวๆ จีหลานเยียนคิดอยู่ครู่หนึ่ง สุดท้ายก็ส่ายหน้า:

"ที่รักคะ ฉันว่าพวกเราไม่จำเป็นต้องทำให้มันยุ่งยากขนาดนั้นหรอกค่ะ คุณลองคิดดูสิ ปีนี้ก็ผ่านไปครึ่งปีแล้ว หลังจากนี้พวกเราก็จะยิ่งยุ่งมากขึ้นเรื่อยๆ" "พอร้านขายของเก่าเปิดกิจการ พวกเราก็ต้องไปที่เมืองรุ่ยลี่ ไปกลับรอบหนึ่งก็ใช้เวลาอย่างน้อยหนึ่งเดือนแล้ว" "แล้วไหนจะเรื่องที่คุณต้องไปที่ว่านเฉิง แล้วก็เรื่องเปิดร้านขายของเก่าอีก คงต้องใช้เวลาอีกเป็นเดือน" "ดังนั้นช่วงเวลาหลังจากนี้ พวกเราคงไม่ได้อยู่ติดบ้านกันสักเท่าไหร่ ฉันเลยคิดว่ามันไม่ค่อยจำเป็นค่ะ ที่สำคัญคือมันไม่ค่อยสะดวกด้วย" "สู้พวกเราทนลำบากกันไปก่อน รอช่วงปีใหม่ค่อยไปรับคุณแม่มาอยู่ด้วย แบบนี้ไม่ดีกว่าเหรอคะ!" "ยังไงซะในบ้านเราก็มีของมีค่าอยู่เยอะ การจ้างคนนอกเข้ามา ฉันรู้สึกไม่ค่อยวางใจจริงๆ ค่ะ" "แต่ถ้าเป็นคุณแม่ล่ะก็ไม่เหมือนกัน ต่อให้พวกเราต้องเดินทางไปต่างเมืองสักสิบวันครึ่งเดือน ก็ไม่ต้องเป็นห่วงบ้าน คุณคิดว่าไงคะ?"