บทที่ 112 มอบหุ้นส่วน

เช้าตรู่วันรุ่งขึ้น โจวหยางก็ไปที่ถนนหินหยกดิบอีกครั้ง ส่วนจีหลานเยียนก็นำหยกเจไดต์ส่วนหนึ่งไปที่บริษัทเครื่องประดับลิ่วฝู คราวนี้เจียงเสวี่ยหรูรู้สึกประหลาดใจอยู่บ้าง สาเหตุหลักก็เพราะของที่จีหลานเยียนนำมาครั้งนี้มันค่อนข้างเยอะ แต่อันที่จริงสิ่งที่ผู้หญิงคนนี้ไม่รู้ก็คือ หยกเจไดต์ที่นำมาในวันนี้ เป็นเพียงแค่หนึ่งในสามของหยกเจไดต์ที่โจวหยางสกัดออกมาได้เมื่อคืนนี้เท่านั้น หลังจากประเมินราคาเสร็จสรรพ เจียงเสวี่ยหรูก็ให้ราคามาที่สี่สิบสองล้านห้าแสนหยวน บอกได้คำเดียวว่าถ้าเป็นไปตามขั้นตอนปกติ มันไม่มีทางได้เงินเยอะขนาดนี้หรอก อย่างมากก็สี่สิบล้านหยวนเท่านั้นแหละ แต่ก็นะ ตอนนี้รูปแบบการร่วมมือมันเปลี่ยนไปแล้ว ดังนั้นการให้ราคาเพิ่มมาอีกสองล้านห้าแสนหยวนก็ถือเป็นเรื่องปกติ อันที่จริงต่อให้รับซื้อในราคานี้ มันก็ยังถูกกว่าหยกเจไดต์ที่บริษัทเคยจัดซื้อมาก่อนหน้านี้อยู่ดี

"หลานเยียน เรื่องเงินฉันโอนให้เรียบร้อยแล้วนะ เดี๋ยวรบกวนเธอให้โจวหยางช่วยตรวจสอบดูอีกทีก็แล้วกัน" "อ้อ จริงสิ ที่เธอบอกว่าโจวหยางจะไปต่างเมือง เขาจะไปที่ไหนเหรอ?"

เดิมทีจีหลานเยียนตั้งใจจะพูดความจริง แต่พอเห็นหน้าผู้หญิงคนนี้ เธอก็เปลี่ยนใจทันที ยังไงซะผู้หญิงคนนี้ก็มีใบหน้าที่ดูสวยเฉี่ยวเย้ายวน มองแวบเดียวก็รู้ว่าเป็นพวกชอบอ่อยผู้ชาย ดังนั้นจึงต้องระวังตัวเอาไว้ก่อน!

"โจวหยางน่ะเหรอคะ เขาจะไปไหนฉันก็ไม่รู้เหมือนกันค่ะ โจวหยางไม่ยอมบอกฉัน เอาแต่บอกว่าเป็นความลับ!" "คุณก็รู้นี่คะ ว่าท่านอาจารย์ของโจวหยางของฉันคือท่านกวนเฉิงหรู ส่วนศิษย์พี่ก็เป็นถึงผู้กำกับของหน่วยงานในเมืองจินหลิง แล้วก็เป็นผู้อำนวยการพิพิธภัณฑ์ด้วย" "เพราะงั้นช่วงนี้โจวหยางของฉันก็ถือว่าได้ก้าวเข้าสู่เส้นทางข้าราชการแล้ว เรื่องบางเรื่องมันก็เลยต้องปิดเป็นความลับ ขนาดฉันเขายังไม่ยอมบอกเลยค่ะ" "แถมยังบอกอีกว่าภารกิจครั้งนี้มีการเซ็นสัญญาปกปิดความลับด้วย ช่วยไม่ได้จริงๆ ค่ะ!"

คำพูดนี้ของจีหลานเยียนแฝงไปด้วยความโอ้อวดอย่างเห็นได้ชัด มีหรือที่เจียงเสวี่ยหรูจะฟังไม่ออก? เอะอะก็โจวหยางของฉัน โจวหยางของฉัน นี่มันประกาศความเป็นเจ้าของชัดๆ แถมอีกเรื่อง ก็คือการโอ้อวดว่าตอนนี้โจวหยางได้รับการบรรจุเป็นเจ้าหน้าที่ในหน่วยงานรัฐแล้ว ไม่ว่าจะฟังจากมุมไหน คำพูดเหล่านี้ก็ล้วนแฝงไปด้วยความโอ้อวดทั้งสิ้น ส่วนเหตุผลน่ะเหรอ ผู้หญิงด้วยกันมองตาก็รู้ใจแล้ว