บทที่ 116 ฉันอยากเข้าห้องน้ำ

หลังจากทานมื้อค่ำเสร็จ โจวหยางก็อาบน้ำชำระล้างร่างกาย แล้วกลับเข้าไปในห้องพักชั่วคราว แม้สภาพความเป็นอยู่ที่นี่จะค่อนข้างลำบาก แต่ก็ไม่ขาดแคลนไฟฟ้า ดังนั้นภายในห้องพักชั่วคราวนี้จึงเย็นสบายมาก อาศัยจังหวะที่อวี๋ชิ่งหงไปอาบน้ำ โจวหยางรีบเรียกกระถางหรูอี้ออกมา เพราะมีภาพวาดชิ้นหนึ่งที่อยู่ข้างในซ่อมแซมเสร็จตั้งนานแล้ว เพียงแต่เขายังไม่มีเวลาเอามันออกมาดูเท่านั้นเอง ภาพวาดชิ้นนี้ล้ำค่ามาก เพราะผู้สร้างสรรค์ผลงานชิ้นนี้ก็คือ—สวีเว่ย! บางคนอาจจะไม่รู้จักสวีเว่ย แต่ก็น่าจะมีหลายคนที่รู้จักลายมือของเขา เมื่อม้วนภาพค่อยๆ ถูกกางออก ข้อมูลของภาพวาดชิ้นนี้ก็ปรากฏขึ้นตรงหน้าโจวหยาง:

[ชื่อสิ่งของ: ภาพวาดดอกโบตั๋นและหินกล้วย, ผู้สร้างสรรค์: สวีเว่ย, ยุคสมัย: ราชวงศ์หมิง!] [มูลค่าสิ่งของ: สิบห้าล้านหยวนขึ้นไป] [แนะนำบุคคล: สวีเว่ย มีชื่อรองว่า เหวินฉาง นามแฝง เทียนฉือ และมีนามแฝงอีกชื่อว่า ชิงเถิง เป็นชาวซานอิน เป็นทั้งนักวรรณกรรมและศิลปินผู้ยิ่งใหญ่แห่งราชวงศ์หมิง มีผลงานโดดเด่นทั้งในด้านภาพวาดตัวอักษร บทกวี และงิ้ว!]

เมื่ออ่านข้อมูลเหล่านี้จบ มุมปากของโจวหยางก็ยกยิ้มกว้างจนแทบจะแขวนขวดเหล้าได้เลยทีเดียว เขาใช้เงินไปห้าล้านหยวนในการเซ้งร้านนั้นมา หักลบค่าตัวอาคาร และพวกของเก่าที่มีมูลค่าเกือบๆ หนึ่งล้านหยวนแล้ว นั่นก็หมายความว่า โจวหยางต้องควักเนื้อไปอย่างน้อยหนึ่งล้านหยวน แต่มูลค่าของภาพวาดชิ้นนี้อยู่ที่สิบห้าล้านหยวนขึ้นไป นั่นก็แปลว่าราคาจริงๆ อาจจะสูงกว่านี้อีก เมื่อนำมาหักลบกับเงินห้าล้านหยวนที่จ่ายไป ก็เท่ากับว่าเขาได้ร้านและของข้างในมาฟรีๆ แถมยังกำไรเหนาะๆ อีกสิบล้านหยวน นี่แหละคือเหตุผลที่ตอนนั้นโจวหยางถึงได้ตอบตกลงอย่างง่ายดาย แถมยังกลัวว่าหลี่เสี่ยวหมิงจะเปลี่ยนใจ ถึงขนาดต้องรีบเซ็นสัญญาซื้อขายทันที หลังจากชื่นชมภาพวาดอยู่พักหนึ่ง โจวหยางก็นำมันเก็บกลับเข้าไปในกระถางหรูอี้ ลำดับต่อไปที่ต้องซ่อมแซมก็คือของชิ้นสุดท้าย ถังซานไฉนั่นเอง! พอรู้สึกได้ว่าอวี๋ชิ่งหงกำลังจะกลับมา โจวหยางก็รีบนำถังซานไฉใส่เข้าไปในช่องซ่อมแซม จากนั้นก็เก็บกระถางหรูอี้กลับเข้าไปในช่องท้อง ตอนนี้ทรัพย์สินของโจวหยางมีอยู่เยอะมากแล้ว ถ้าไม่มีอะไรผิดพลาด หลังจากที่จีหลานเยียนขายหยกเจไดต์ทั้งหมดออกไป เขาน่าจะมีเงินสดอย่างน้อยร้อยห้าสิบล้านหยวนขึ้นไป นี่มันเงินสดๆ เลยนะ ไม่ใช่เหมือนกับบริษัทอื่นๆ ที่อ้างเรื่องมูลค่าตลาดหรือมูลค่าผลผลิตอะไรเทือกนั้น นอกจากนี้ก็ยังมีของเก่าพวกนี้อีก ต่อให้ภาพวาดพู่กันจีนชิ้นนี้มีราคาแค่สิบห้าล้านหยวน แต่เขาก็ยังมีกระถางธูปเซวียนเต๋อ ภาพวาดของเจิ้งป่านเฉียว เหรียญไคหยวนทงเป่า และภาพวาดสีน้ำมันของดาวินชีอีก ถ้าเอาของพวกนี้มารวมกัน จะบอกว่ามีราคาหลายร้อยล้านก็คงไม่กล้าพูด แต่ร้อยล้านน่ะมีแน่นอน เพียงแต่ของเก่าพวกนี้มันไม่เหมือนหยกเจไดต์ หยกเจไดต์พอผ่าออกมาก็ขายได้เงินทันที แต่ของเก่านั้นปล่อยขายได้ช้ากว่ามาก อย่างน้อยๆ ก็ต้องหาคนที่ดูของเป็น ถึงจะมีคนยอมซื้อ เมื่อรู้สึกได้ว่าอวี๋ชิ่งหงเดินเข้ามาในห้อง โจวหยางก็รีบหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมา แกล้งทำเป็นเล่นโทรศัพท์กลบเกลื่อน อันที่จริงก็ไม่ใช่การแกล้งทำหรอก เพราะเขาก็ตั้งใจจะคุยกับจีหลานเยียนอยู่แล้วเหมือนกัน เขาถ่ายรูปเซลฟี่ของตัวเองรูปหนึ่ง แล้วส่งไปให้จีหลานเยียนทันที

"โจวหยาง คุยกับแฟนอยู่ล่ะสิ?" อวี๋ชิ่งหงถามขึ้นลอยๆ ขณะกำลังซักเสื้อผ้า

"ครับ รายงานตัวกับแฟนหน่อยน่ะครับ ผู้หญิงก็มักจะชอบเช็กบิลไม่ใช่เหรอครับ?"