บทที่ 117 มุกเบญจพิษ

เมื่อเวลาผ่านไป ในที่สุดช่วงเที่ยงวัน ปากทางเข้าสุสานก็ถูกขุดเปิดออก พวกโจวหยางไม่มีคุณสมบัติพอที่จะเข้าไปเป็นกลุ่มแรก จึงทำได้เพียงรอคอยเท่านั้น ตู้จวี่เซิ่งเป็นผู้รับผิดชอบของที่นี่ เวลานี้จึงต้องกล่าวสุนทรพจน์สักหน่อย นี่ก็เป็นเรื่องที่พบเห็นได้ทั่วไป พวกผู้นำก็มักจะชอบวางมาดพูดจาเป็นทางการแบบนี้แหละ พูดจาไร้สาระยืดยาวอยู่เป็นสิบนาที จากนั้นก็เริ่มจัดโต๊ะบูชา วางของเซ่นไหว้ เรื่องนี้ไม่ได้งมงายหรอก ถือว่าเป็นวัฒนธรรมประเพณีดั้งเดิมอย่างหนึ่งก็แล้วกัน นั่นก็คือการแสดงความเคารพต่อผู้ล่วงลับ หลังจากจัดการขั้นตอนเหล่านี้เสร็จสิ้น ก็เริ่มตรวจสอบดูว่าภายในสุสานมีออกซิเจนเพียงพอหรือไม่ ท้ายที่สุดก็มีผู้เชี่ยวชาญห้าหกคน สวมหน้ากากป้องกัน แล้วเดินเข้าไปในสุสาน จนกระทั่งตอนนี้ ความรู้สึกกระวนกระวายใจของโจวหยางก็ยิ่งรุนแรงมากขึ้นไปอีก อันที่จริงเขาอยากจะเอ่ยเตือน แต่พอนึกถึงคำกำชับของศิษย์พี่เซี่ยชางหรงก่อนออกเดินทางที่ว่า ให้ดูให้มาก พูดให้น้อย โจวหยางจึงระงับความหุนหันพลันแล่นเอาไว้ได้ บางครั้งมนุษย์ก็เป็นสิ่งมีชีวิตที่แปลกประหลาด ไม่ว่าจะเป็นความอยากรู้อยากเห็นหรือการคาดเดา เมื่อสิ่งที่คิดไว้ยังไม่เกิดขึ้น ภายในใจก็มักจะมีความคาดหวังเล็กๆ ซ่อนอยู่เสมอ อย่างเช่นโจวหยางในตอนนี้ จากที่ตอนแรกตึงเครียดและกระวนกระวายใจ จนมาถึงตอนนี้กลับแอบคาดหวังให้เกิดเรื่องอะไรขึ้นสักหน่อย การเปลี่ยนแปลงนี้อันที่จริงเกิดขึ้นและเสร็จสิ้นภายในเวลาไม่กี่นาทีเท่านั้น

"แย่แล้ว ศาสตราจารย์เฉินกับคนอื่นๆ หมดสติไปแล้ว!"

จังหวะนั้นเอง คนที่ดูเหมือนจะเป็นผู้ช่วยคนหนึ่ง ก็วิ่งหน้าตาตื่นออกมาจากในสุสาน โจวหยางรู้จักคนคนนี้ ดูเหมือนจะชื่อซ่งเชา ส่วนศาสตราจารย์เฉินที่เขาพูดถึง ก็คือเฉินเสวียปิง ผู้รับผิดชอบทีมผู้เชี่ยวชาญการสำรวจในครั้งนี้นั่นเอง ที่สำคัญที่สุดคือ เฉินเสวียปิงเดินทางมาจากเมืองหลวง ถ้ามองในแง่หนึ่ง ตู้จวี่เซิ่งก็ยังต้องฟังคำสั่งของศาสตราจารย์เฉิน อย่างน้อยๆ เรื่องทั้งหมดภายในสุสาน เขาก็เป็นคนชี้ขาด ผลปรากฏว่าเพิ่งจะขุดทะลวงเข้าไปได้ ผู้รับผิดชอบก็ดันมาหมดสติไปเสียแล้ว ดังนั้นในช่วงเวลาสั้นๆ นี้ แม้แต่ตู้จวี่เซิ่งเองก็ทำอะไรไม่ถูก

"เร็วเข้า รีบพาศาสตราจารย์เฉินออกมาเร็ว"

เวลานี้ไม่รู้ว่าใครเป็นคนตะโกนขึ้นมา แต่ก็ช่วยเตือนสติให้ตู้จวี่เซิ่งได้ทันที