บทที่ 118 ช่วยชีวิตคน

"ผมไม่เป็นไรครับ รีบไปช่วยศาสตราจารย์เฉินเถอะ!" "พี่อวี๋ พี่จิ้งอี๋ พวกพี่อย่าเข้าไปเด็ดขาดเลยนะครับ เดี๋ยวผมจะรีบออกมา!"

โจวหยางพูดจบก็มุดกลับเข้าไปในสุสานอีกครั้ง ครั้งนี้เขาไม่ได้รีบร้อนช่วยคน แต่กวาดสายตามองไปรอบๆ สุสานอย่างเอาเป็นเอาตาย สุสานแห่งนี้ได้รับการอนุรักษ์ไว้อย่างค่อนข้างดี ภายในมีสิ่งของอยู่ไม่น้อย ดูท่าทางน่าจะมีราคาค่างวดเอาเรื่องอยู่ โดยเฉพาะโลงศพที่ตั้งอยู่ตรงกลาง เมื่อใช้ตาทิพย์สแกนดู ภายในโลงนอกจากโครงกระดูกหนึ่งร่างแล้ว ก็ยังมีพวกเครื่องทองเครื่องเงินและเครื่องหยกอยู่อีกไม่น้อย โจวหยางเลียริมฝีปากด้วยความโลภ แต่สุดท้ายเขาก็ไม่ได้แตะต้องของพวกนี้ เพราะโดยปกติแล้วโลงศพมักจะถูกตอกปิดตายด้วยตะปูโลงศพ หากถูกเปิดออก ย่อมต้องทำให้คนอื่นสงสัยแน่ ถึงตอนนั้นโจวหยางก็คงหาคำอธิบายไม่ได้ ส่วนสิ่งของอื่นๆ อันที่จริงโจวหยางก็แอบคิดมิดีมิร้ายอยู่เหมือนกัน แต่สุดท้ายก็สามารถสะกดกลั้นเอาไว้ได้ ประตูแห่งความโลภของคนเรา หากถูกผลักเปิดออกแล้ว ต่อไปก็คงยากที่จะปิดลงได้อีก อีกอย่าง ของพวกนี้ล้วนมีร่องรอยให้สืบสาวได้ วันข้างหน้าถ้าเกิดมีคนจับสังเกตได้ ก็คงเชื่อมโยงมาถึงตัวเขาได้ง่ายๆ สุดท้าย โจวหยางก็เลือกที่จะละทิ้งความโลภ คนตกค้างในสุสานมีทั้งหมดหกคน นอกเหนือจากสองคนที่วิ่งหนีออกมาก่อนหน้านี้ อีกสี่คนที่เหลือก็ถูกโจวหยางช่วยออกมาได้สำเร็จ อาจเป็นเพราะมุกเบญจพิษถูกฝังอยู่ใต้ดินมานานแสนนาน พิษในนั้นจึงไม่ได้ร้ายแรงอย่างที่คิดไว้ ประกอบกับคนพวกนี้เข้าไปได้ไม่นานนัก หลังจากได้รับการปฐมพยาบาลเบื้องต้น พวกเขาก็ได้สติกลับคืนมา เมื่อรู้ว่าเป็นโจวหยางที่ช่วยพวกเขาออกมา ศาสตราจารย์เฉินและคนอื่นๆ ต่างก็รู้สึกซาบซึ้งใจเป็นอย่างมาก ทว่า การขุดค้นสุสานแห่งนี้ คงต้องหยุดพักไว้ชั่วคราวเสียแล้ว และโจวหยางก็กลายเป็นฮีโร่ของเหตุการณ์ในครั้งนี้ไปโดยปริยาย

"โจวหยาง นายแน่ใจนะว่าไม่เป็นอะไรจริงๆ?"

ภายในห้องพัก อวี๋ชิ่งหงเอาแต่จ้องมองโจวหยางไม่วางตา สาเหตุหลักเป็นเพราะมีบางเรื่องที่มันดูผิดปกติเกินไป คนหกคนที่เข้าไปก่อนหน้านี้ล้วนโดนพิษเล่นงานกันหมด แต่มีเพียงโจวหยางคนเดียวที่เดินเข้าเดินออกตั้งหลายรอบ กลับไม่เป็นอะไรเลยแม้แต่น้อย โบราณว่าไว้ เรื่องที่ผิดปกติย่อมมีเบื้องหลังซ่อนอยู่ การที่อวี๋ชิ่งหงจะเกิดความสงสัยขึ้นมาในเวลานี้ ก็ไม่ใช่เรื่องแปลกอะไร แม้แต่สือจิ้งอี๋เองก็ยังมองโจวหยางด้วยสายตาเคลือบแคลงสงสัย เห็นได้ชัดว่า การที่โจวหยางปลอดภัยไร้รอยขีดข่วนแบบนี้ มันทำให้พวกเขาทั้งสองคนรู้สึกว่ามันแปลกประหลาดมาก!

"นี่ พวกพี่มองผมด้วยสายตาแบบนั้นหมายความว่ายังไง? แล้วพวกพี่หมายความว่ายังไงกันแน่?" "หรือว่าต้องให้ผมเป็นอะไรไปเหมือนคนพวกนั้น พวกพี่ถึงจะสบายใจใช่ไหม?"