บทที่ 119 สือจิ้งอี๋ถูกงูกัด

"โจวหยางเอ๊ย เธอพูดได้ถูกต้องทีเดียว" "สุสานแห่งนี้เป็นของสมัยราชวงศ์หมิงจริงๆ และเจ้าของสุสานก็มีฐานะไม่ธรรมดาอย่างที่เธอว่า แต่ไม่ใช่ขุนนางอย่างที่เข้าใจกันหรอกนะ" "ตามหลักฐานที่รวบรวมได้จากหน้างานบ่งชี้ว่า คนคนนี้น่าจะเป็นบุคคลสำคัญของลัทธิหรือพรรคพวกใดพรรคพวกหนึ่ง" "แต่รายละเอียดที่ชัดเจนตอนนี้ยังระบุไม่ได้หรอก เพราะงานขุดค้นของเราเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นเท่านั้นเอง"

โจวหยางนั่งฟังอยู่เงียบๆ ประโยคสำคัญที่สุดที่เขาเฝ้ารอคอยกลับยังไม่มีวี่แววว่าจะได้ยิน ซึ่งนั่นทำให้เขาอดไม่ได้ที่จะรู้สึกผิดหวังเล็กน้อย หลายวันต่อจากนั้น งานขุดค้นสุสานก็ดำเนินไปอย่างราบรื่น นอกเสียจากพายุฝนกระหน่ำสองรอบที่ส่งผลกระทบอยู่บ้าง นอกนั้นก็แทบไม่มีอุปสรรคอะไรใหญ่โต เมื่อสิ่งของต่างๆ ทยอยขุดพบขึ้นมาทีละชิ้น ม่านหมอกแห่งความลึกลับที่ปกคลุมสุสานแห่งนี้ก็ค่อยๆ ถูกเลิกเปิดออก ทว่า มีจุดหนึ่งที่จนถึงตอนนี้ก็ยังไม่สามารถยืนยันได้ และสร้างความฉงนใจให้กับเหล่าผู้เชี่ยวชาญเป็นอย่างยิ่ง นั่นก็คือฐานันดรศักดิ์ของเจ้าของสุสาน เจ้าของสุสานเป็นสตรีอย่างแน่นอน สิ่งนี้ตัดสินได้จากเสื้อผ้าภายในโลงศพที่ยังไม่เน่าเปื่อยไปเสียทั้งหมด แต่หลังจากขุดค้นไปทั่วทั้งสุสานแล้ว กลับยังคงไม่พบข้อมูลใดๆ ที่ระบุถึงตัวตนของเจ้าของสุสานเลย ราวกับว่าเจ้าของสุสานจงใจถูกฝังไว้ที่นี่โดยการปกปิดชื่อแซ่ แต่เมื่อพิจารณาจากการจัดวางภายในสุสานและสิ่งของที่ฝังร่วมกับศพแล้ว ก็ดูไม่เหมือนการฝังศพอย่างรีบร้อนแต่ประการใด สรุปแล้ว นี่คือเรื่องราวที่เต็มไปด้วยเงื่อนงำซับซ้อน อย่างไรก็ตาม เรื่องเหล่านี้ไม่ได้มีความเกี่ยวข้องกับโจวหยางมากนัก เขามาอยู่ที่นี่ได้หลายวันแล้ว ตามกำหนดการปกติ พรุ่งนี้ก็จะเป็นวันที่หนึ่งสิงหาคมแล้ว แต่การจะกลับไปคงยังไม่เร็วขนาดนั้น เพราะที่นี่ยังมีงานเก็บรายละเอียดที่ต้องทำอยู่อีกเล็กน้อย ช่วงโพล้เพล้ของวันนี้มีฝนตกลงมาห่าหนึ่ง ทำให้ยามค่ำคืนมีไอเย็นแผ่ซ่านออกมา โจวหยางอาศัยจังหวะที่อวี๋ชิ่งหงไปอาบน้ำ เริ่มหันมาศึกษามุกเบญจพิษนั่นอีกครั้ง อันที่จริงช่วงหลายวันที่ผ่านมาโจวหยางศึกษามันทุกวัน จะเรียกว่าศึกษาก็คงไม่ถูกนัก ต้องเรียกว่าพยายามทดลองหลอมรวมเสียมากกว่า โจวหยางลองมาสารพัดวิธี ทั้งหยดเลือดเพื่อแสดงตัวเป็นเจ้าของ หรือแม้แต่กอดมันนอนเพื่อเพิ่มความใกล้ชิด แต่มันกลับดูเหมือนจะไม่ได้ผลเท่าไหร่เลย จะบอกว่าล้มเหลวก็พูดได้ไม่เต็มปาก แต่จะบอกว่าสำเร็จก็คงไม่ใช่ เขากับมุกเบญจพิษเม็ดนี้เริ่มสัมผัสถึงกันได้เพียงเล็กน้อยเท่านั้น ทว่ายังไม่สามารถสื่อสารกันได้ และยิ่งใช้งานไม่ได้เข้าไปใหญ่ บางครั้งเขาก็แอบคิดว่ามุกเบญจพิษนี่อาจจะเป็นแค่ของธรรมดาชิ้นหนึ่ง แต่ตาทิพย์ของเขาย่อมไม่มีทางหลอกตัวเองได้แน่ คงได้แต่บอกว่าเขายังหาโชคหาทางไม่เจอ หรือไม่ก็ยังไม่บรรลุเงื่อนไขในการเปิดใช้งานเพื่อยอมรับเป็นเจ้านาย

"กรี๊ด!"

ทันใดนั้นเอง สือจิ้งอี๋ที่อยู่ห้องข้างๆ ก็ส่งเสียงร้องโหยหวนออกมาด้วยความเจ็บปวด โจวหยางตกใจจนแทบจะคว้าถุงเท้าใส่ไม่ทัน เขารีบพุ่งพรวดไปที่นั่นทันที

"พี่จิ้งอี๋ เกิดอะ..."