บทที่ 120 สรรพคุณของมุกเบญจพิษ

เนื่องจากตอนมาไม่ได้สวมรองเท้าและโจวหยางเป็นคนแบกมา ขากลับโจวหยางจึงต้องแบกเธอกลับอีกเช่นเคย แต่การแบกในตอนนี้ไม่เหมือนกับตอนขามา ตอนขามานั้นสถานการณ์คับขัน เขาไม่ได้คิดอะไรเลย แม้สือจิ้งอี๋จะสวมเพียงชุดนอนบางๆ และข้างในก็ว่างเปล่า ถึงแม้จะสัมผัสกับแผ่นหลังของโจวหยาง แต่เพราะความกลัว ความตื่นเต้น และความเจ็บปวด สือจิ้งอี๋จึงไม่ได้สังเกตเห็นความผิดปกติใดๆ ทว่าตอนนี้สถานการณ์กลับตรงกันข้ามอย่างสิ้นเชิง โจวหยางเพิ่งอาบน้ำเสร็จและรีบร้อนออกมาจนไม่ได้สวมเสื้อท่อนบน นั่นทำให้แผ่นหลังของโจวหยางเปลือยเปล่า ในขณะที่สือจิ้งอี๋เองก็เพิ่งอาบน้ำเสร็จมาเช่นกัน ในช่วงหน้าร้อนแบบนี้ ปกติเด็กผู้หญิงหลังอาบน้ำมักจะชอบปล่อยตัวตามสบายแบบไร้พันธนาการ ดังนั้นตอนนี้ระหว่างคนทั้งสองจึงมีเพียงเนื้อผ้าบางๆ กั้นไว้เท่านั้น ประกอบกับทางเดินบนเขาที่สร้างขึ้นชั่วคราวไม่ได้ราบเรียบนัก เดินไปก็โครงเครงและสั่นสะเทือนไปตลอดทาง ดังนั้น การเสียดสีจึงเป็นเรื่องที่หลีกเลี่ยงไม่ได้ เวลานี้ใบหน้าของสือจิ้งอี๋จึงแดงก่ำราวกับก้นลิง แดงลามไปจนถึงลำคอเลยทีเดียว แต่โจวหยางกลับไม่ได้มีความคิดในเชิงนั้นจริงๆ ไม่ใช่ว่าเขาเป็นคนใสซื่ออะไรหรอก แต่เป็นเพราะเขากำลังครุ่นคิดเรื่องมุกเบญจพิษอยู่ต่างหาก โจวหยางช่วยตรวจสอบห้องของสือจิ้งอี๋ทั้งข้างในและข้างนอกอย่างละเอียด เพราะเป็นเรื่องปกติที่ผู้หญิงจะกลัวงู การตรวจดูให้แน่ใจจึงช่วยให้เธอสบายใจขึ้นได้

"โจวหยาง ขอบใจนายมากนะ!"

โจวหยางโบกมือพลางกล่าวว่า:

"พี่จิ้งอี๋ พี่เกรงใจเกินไปแล้วครับ!”

“นี่เป็นสิ่งที่ผมควรทำอยู่แล้ว ยังไงพวกเราก็เป็นเพื่อนร่วมงานกัน มาจากที่เดียวกัน แถมตอนนี้ยังเป็นทีมเดียวกันอีก การดูแลกันมันเป็นเรื่องจำเป็นครับ!”