บทที่ 121 ถนนเก่าข่งเฉิง

งานขุดค้นสุสานทางด้านนี้ใกล้จะสิ้นสุดลงแล้ว สาเหตุหลักเป็นเพราะสุสานแห่งนี้ไม่ได้ยิ่งใหญ่อลังการอะไรนัก หรือจะบอกว่ามันเล็กกว่าที่คาดการณ์ไว้แต่แรกมากเกินไป จนทำให้บางคนรู้สึกผิดหวังอยู่บ้าง ตัวอย่างเช่น เฉินเสวียปิง เขาอุตส่าห์ดั้นด้นเดินทางมาจากเมืองหลวง เพราะหลงนึกว่าเป็นสุสานหลวงสุดหรูหราขนาดมหึมา แต่ผลลัพธ์ในความเป็นจริงกับสิ่งที่คาดหวังไว้กลับต่างกันค่อนข้างมาก โชคดีที่โบราณวัตถุที่ขุดพบนั้นถือว่าใช้ได้ มีคุณค่าแก่การเก็บสะสมอย่างมาก

"โจวหยางเอ๊ย งานทางนี้ใกล้จะจบลงแล้ว เธอมีแผนจะไปเมืองหลวงเมื่อไหร่ล่ะ!”

“แล้วก็นะ เธอสนใจจะเข้าร่วมทีมสำรวจระดับชาติไหม?"

คำถามของเฉินเสวียปิงแฝงไปด้วยนัยลึกซึ้ง ถ้าเป็นคนอื่นได้ยินเข้า คงรีบตอบตกลงทันทีว่าสนใจแน่นอน แต่โจวหยางไม่ได้ตั้งใจจะตอบแบบนั้น เขารู้ดีว่านี่หมายถึงอะไร ขอแค่เขาแสดงความสนใจเพียงนิด ลำดับต่อไปเฉินเสวียปิงคงให้คำมั่นสัญญาว่าจะพาเขาไปสร้างตัวที่เมืองหลวงอย่างแน่นอน นั่นคือโอกาสทองที่หลายคนโหยหา แต่โจวหยางคือข้อยกเว้น หรือจะพูดให้ถูกก็คือ ถ้าเป็นเมื่อหนึ่งสัปดาห์ก่อน ความคิดของโจวหยางคงต่างจากตอนนี้ แต่หลังจากผ่านการสังเกตการณ์มาหนึ่งสัปดาห์ เขาไม่ได้ชอบงานประเภทนี้เท่าไหร่นัก ทั้งน่าเบื่อ จำเจ ต้องอยู่ในระเบียบวินัยเคร่งครัด และอื่นๆ อีกมากมาย นี่ไม่ใช่สิ่งที่โจวหยางอยากทำเลย เขาแค่อยากหาเงินสักก้อน แต่งภรรยาสวยๆ สักคน แล้วรับแม่มาอยู่ด้วยกันใกล้ๆ เขาไม่ได้มีเป้าหมายยิ่งใหญ่ถึงขั้นอยากเป็นผู้เชี่ยวชาญด้านโบราณคดีอะไรทำนองนั้น นิสัยของเขาก็ไม่เข้ากับงานแบบนี้ด้วย อีกอย่าง เมื่อเช้านี้จีหลานเยียนยังออดอ้อนอ่อยเขาอยู่เลย... ดังนั้นเขาจึงปฏิเสธอย่างนุ่มนวลโดยไม่ลังเล ซึ่งนั่นทำให้เฉินเสวียปิงรู้สึกผิดหวังอยู่บ้าง

"โจวหยางเอ๊ย เธอยังหนุ่มอยู่ ไม่เป็นไรหรอก”