บทที่ 125 คำถามวัดใจ

โจวหยางครั้งนี้ไม่ได้ปฏิเสธเจียงเสวี่ยหรูไปตรงๆ หรือจะพูดอีกอย่างคือเขายังไม่ได้ให้คำตอบสำหรับคำถามนี้ในทันที เพราะข้อเสนอที่เจียงเสวี่ยหรูยกมานั้นมันช่างเย้ายวนใจเหลือเกิน ไม่ว่าเขาจะพนันหินเอง หรือเปิดร้านหินหยกดิบ ทั้งหมดล้วนมีจุดร่วมเดียวกัน นั่นคือการขายหยกเจไดต์หรือขายหินหยกดิบ ซึ่งไม่ว่าจะทางไหนย่อมขาดตลาดไปไม่ได้ แล้วตลาดคืออะไร? บริษัทเครื่องประดับลิ่วฝูก็คือตลาด และเป็นตลาดที่ใหญ่ที่สุดในจินหลิงด้วย เปรียบได้กับฟาร์มแห่งหนึ่ง หน้าที่ของฟาร์มคือการเลี้ยงวัวเลี้ยงแกะ ต่อให้คุณจะเลี้ยงวัวเลี้ยงแกะได้ดีแค่ไหน สุดท้ายคุณก็ต้องนำพวกมันไปขาย ซึ่งจุดนี้ย่อมขาดโรงงานแปรรูปอาหารไปไม่ได้ นั่นหมายความว่า โจวหยางคือเจ้าของฟาร์มที่อยากจะเปิดฟาร์ม ส่วนบริษัทเครื่องประดับลิ่วฝูก็เปรียบเสมือนโรงงานแปรรูปอาหารที่ใหญ่ที่สุดที่นี่ ดังนั้น มีเพียงการร่วมมือกันของทั้งสองฝ่ายเท่านั้น ถึงจะสร้างผลประโยชน์ได้สูงสุด หรือพูดง่ายๆ คือ มีเพียงบริษัทเครื่องประดับลิ่วฝูเท่านั้นที่จะรองรับสินค้าทั้งหมดของโจวหยางได้ไหว

"เสวี่ยหรู เรื่องนี้พวกเราค่อยมาคุยกันวันหลังเถอะครับ ตอนนี้คุยไปก็ดูจะไม่ค่อยเหมาะเท่าไหร่”

“เพราะเรื่องนี้มันยังไม่เป็นรูปเป็นร่างเลย”

“ความหมายของผมคือ อย่างแรกผมต้องเปิดร้านขายของเก่าให้ได้ก่อน นี่คือธุรกิจแรกของผม และเป็นธุรกิจที่การันตีว่าไม่มีทางขาดทุน”

“ดังนั้นผมจึงต้องบริหารมันให้ดีที่สุด ถึงมันอาจจะไม่ได้ทำเงินมหาศาล แต่อย่างน้อยมันก็ช่วยประกันรายได้ให้ผมเลี้ยงตัวได้ตลอดปี”