บทที่ 126 วางแผนลวง

วันนี้โจวหยางมีความสุขมาก อาจเป็นเพราะคำตอบก่อนหน้านี้ทำให้จีหลันเยียนพอใจ ดังนั้น จีหลันเยียนจึงยอมตกลงตามคำขอที่ดูจะเอาแต่ใจไปบ้างของโจวหยาง ความจริงก็พูดไม่ได้เต็มปากว่าเป็นคำขอที่ไร้เหตุผล เพราะระหว่างชายหญิง ตราบใดที่เป็นความยินยอมพร้อมใจของทั้งสองฝ่าย การจะทำอะไรกันในที่ลับตาก็ถือเป็นเรื่องปกติ

ทว่าสิ่งที่แตกต่างจากโจวหยางอย่างสิ้นเชิงคือคนอีกสองคน ในคฤหาสน์ของจูเสวียหัว ขณะนี้มีคนสองคนกำลังนั่งปรึกษาหารือกันอยู่ในห้อง จูเสวียหัว คือเจ้าภาพผู้จัดงานพบปะแลกเปลี่ยนของโบราณครั้งก่อนนั่นเอง เวลานี้ในห้องของเขายังมีคนอีกคนหนึ่งอยู่ด้วย ซึ่งไม่ใช่ใครที่ไหน แต่คือเจี่ยเฮ่าเริ่น

ก่อนหน้านี้จูเสวียหัวถูกจับกุมตัวและถูกกักขังอยู่นานเกือบครึ่งเดือนกว่าจะได้รับการปล่อยตัว นี่ขนาดต้องวางเงินประกันจำนวนมหาศาล รวมถึงต้องใช้เส้นสายไปไม่น้อย และที่สำคัญที่สุดคือยังไม่มีหลักฐานพิสูจน์ได้ว่าจูเสวียหัวมีความเกี่ยวข้องโดยตรงกับพวกโจรขุดสุสาน โบราณว่าไว้ คนมีทางของคน ผีมีทางของผี การที่จูเสวียหัวสามารถสร้างตัวขึ้นมาจนทำธุรกิจใหญ่โตและกล้าจัดงานแลกเปลี่ยนแบบนั้นได้ ย่อมแสดงว่าเขาเป็นคนมีฝีมืออยู่ไม่น้อย ดังนั้น ในช่วงเวลาครึ่งเดือนที่ถูกกักขัง เขาจึงสืบทราบข้อมูลที่เป็นประโยชน์ผ่านข่าววงในมาได้บ้าง เช่น งานแลกเปลี่ยนที่จัดขึ้นอย่างดี ทำไมจู่ๆ ถึงมีตำรวจบุกจู่โจมกะทันหัน? และที่สำคัญไปกว่านั้น ใครกันแน่ที่เป็นคนแจ้งความ

เมื่อรู้ข้อมูลเหล่านี้แล้ว จูเสวียหัวย่อมต้องหาทางล้างแค้นแน่นอน เพราะครั้งนี้เขาเสียหายยับเยินเกินไป สิ่งที่เสียไปไม่ใช่แค่ตัวเงิน แต่ยังรวมถึงหน้าตาและสายสัมพันธ์ในวงการ เพราะครั้งก่อนมีคนถูกลากไปพัวพันด้วยมากมาย จนทำให้ธุรกิจหลายสายต้องชะงักลง เพียงเพราะเหตุการณ์นั้นเหตุการณ์เดียว เขาต้องสูญเสียทั้งทางตรงและทางอ้อมไม่ต่ำกว่าหลายสิบล้านหยวน จูเสวียหัวไม่มีทางกล้ำกลืนความแค้นนี้ลงคอได้แน่ ทันทีที่ออกมาเขาจึงรีบไปหาเจี่ยเฮ่าเริ่น เรื่องบางอย่างเขาไม่สะดวกที่จะออกหน้าเอง แต่สามารถยืมมือคนอื่นฆ่าคนได้

"เถ้าแก่จู มั่นใจแน่เหรอว่าเป็นฝีมือของเจ้าโจวหยางนั่น?" เจี่ยเฮ่าเริ่นเอ่ยถามด้วยความสงสัยหลังจากฟังจูเสวียหัวเล่าจบ เพราะเขาก็รู้จักโจวหยางอยู่เหมือนกัน