บทที่ 131 โทรศัพท์จากสือจิ้งอี๋

หลังจากซื้อกับข้าวเสร็จแล้ว ทั้งกลุ่มก็ตรงมาที่บ้านพักตากอากาศของโจวหยางทันที แม้แต่เถียนเสี่ยวอวี่ที่ได้รับแจ้งก็มาด้วย จากนั้นโจวหยางก็ลงมือทำมื้อค่ำ โดยมีจีหลานเยียนคอยเป็นลูกมือ อันที่จริงก็แค่ช่วยปอกกระเทียม เด็ดผักอะไรพวกนั้นแหละ มื้อค่ำไม่ได้ทำออกมาหรูหราอลังการอะไรนัก อันที่จริงก็ถือว่าเป็นแค่กับข้าวพื้นบ้านธรรมดาๆ เท่านั้น แต่ที่ต้องพูดถึงก็คือ ฝีมือทำอาหารของโจวหยางนั้นถือว่าใช้ได้เลยทีเดียว อย่างน้อยๆ เถียนเผิงก็ชมไม่ขาดปาก แม้แต่เถียนเสี่ยวอวี่ยังยกนิ้วโป้งให้ อันที่จริงนี่เป็นเรื่องปกติ กับข้าวที่โจวหยางทำเมื่อเทียบกับหลี่ฮุ่ยเจวียนแล้วก็ยังถือว่าด้อยกว่านิดหน่อย แต่สองพ่อลูกเถียนเผิงกับเถียนเสี่ยวอวี่กินกับข้าวฝีมือหลี่ฮุ่ยเจวียนจนชินแล้ว มันก็เลยเกิดภูมิคุ้มกันขึ้นมา พอจู่ๆ ได้เปลี่ยนรสชาติใหม่ๆ มันก็ย่อมต้องมีความรู้สึกแปลกใหม่ผสมอยู่ด้วยเป็นธรรมดา ปกติโจวหยางไม่ค่อยดื่มเหล้า ต่อให้ดื่มก็แค่เบียร์สักขวดสองขวดเป็นครั้งคราว แต่วันนี้ไม่เหมือนกัน ในบ้านมีแขก แถมเถียนเผิงก็ค่อนข้างชอบดื่ม เขาเลยดื่มเป็นเพื่อนเถียนเผิงไปนิดหน่อย

"ลุงเถียนครับ ผมมีเรื่องอยากจะถามลุงหน่อย ลุงยังจำบ้านของจูเสวียหัวที่ลุงพาผมไปคราวก่อนได้ไหมครับ?"

เถียนเผิงย่อมจำเรื่องนี้ได้ แต่เขาไม่เข้าใจว่าทำไมโจวหยางถึงมาถามเรื่องนี้เอาตอนนี้

"โจวหยาง ลุงจำได้สิ ถามเรื่องนี้ทำไมล่ะ?"

โจวหยางรินเหล้าให้เถียนเผิงไปพลาง เรียบเรียงคำพูดในหัวไปพลาง: