บทที่ 132 เถียนเสี่ยวอวี่ปล่อยไก่

โจวหยางนึกไม่ถึงเลยจริงๆ ว่าเรื่องที่เขาแค่พูดไปเรื่อยเปื่อยก่อนหน้านี้ สือจิ้งอี๋กลับจริงจังขึ้นมาเสียอย่างนั้น บางทีผู้หญิงอย่างสือจิ้งอี๋อาจจะเป็นพวกจริงจังกับทุกเรื่องก็ได้มั้ง! แต่เรื่องเลี้ยงลูกหมายังไม่ได้บอกจีหลานเยียนเลย ถ้าเกิดผู้หญิงคนนี้ไม่ยอมให้เลี้ยงจะทำยังไงล่ะ? ก้มมองเวลา โจวหยางไม่คิดจะง่วนอยู่กับหินหยกดิบแล้ว เขารีบซาวข้าวทำกับข้าวทันที ขอแค่เอาของกินมาปิดปากจีหลานเยียนได้ เรื่องนี้ก็สำเร็จไปกว่าครึ่งแล้ว เพราะเมื่อคืนซื้อกับข้าวมาค่อนข้างเยอะ วันนี้ก็เลยไม่ต้องออกไปซื้ออีก ช่วยประหยัดเวลาไปได้บ้าง

"ว้าว หอมจังเลย!"

เถียนเสี่ยวอวี่กับจีหลานเยียนไปเดินช้อปปิ้งกันพักหนึ่ง พอเห็นว่าอากาศร้อนก็เลยพากันกลับมา พอมาถึงก็เห็นโจวหยางกำลังทำกับข้าวอยู่ เถียนเสี่ยวอวี่ที่ตั้งใจจะมาฝากท้องที่นี่อยู่แล้ว ย่อมต้องเอ่ยปากชมเสียหน่อย

"โจวหยาง นายทำกับข้าวอร่อยกว่าแม่ฉันอีกนะเนี่ย เอาเป็นว่าต่อไปนี้วันละสองมื้อ ฉันขอมากินข้าวบ้านนายก็แล้วกัน!"

โจวหยางปรายตามองเถียนเสี่ยวอวี่ ยัยเด็กนี่หน้าอกก็ไม่ค่อยจะมี แต่ดันคุยโตซะเปล่าๆ แถมยังจะมากินวันละสองมื้ออีก?