บทที่ 133 วันสุกดิบก่อนเปิดกิจการ

บางครั้งเวลาก็ผ่านไปอย่างรวดเร็ว เพียงไม่นานก็ล่วงเลยมาถึงวันที่เจ็ดสิงหาคมโดยไม่ทันตั้งตัว ช่วงหลายวันที่ผ่านมามีเรื่องราวเกิดขึ้นมากมาย แต่ก็เป็นเพียงเรื่องเล็กๆ น้อยๆ เท่านั้น เรื่องแรกคือเงินก้อนโตจำนวนหกสิบล้านหยวนจากการขายภาพวาดสีน้ำมันถูกโอนเข้ามาแล้ว จากนั้นก็คือสถานการณ์การพนันหินหยกในช่วงหลายวันที่ผ่านมา ตรงนี้ต้องขอเน้นย้ำสักหน่อย ช่วงนี้โจวหยางแวะไปที่ถนนหินหยกดิบทุกวัน สรุปก็คือหลายวันนี้ เขาทำกำไรไปได้เกือบร้อยล้านหยวน อันที่จริงตัวเลขนี้มันน่าทึ่งมาก แต่สิ่งที่โจวหยางไม่ได้บอกใครก็คือ ตลาดหยกเจไดต์ทางฝั่งเมืองจินหลิงถูกเขาปั่นป่วนจนเละเทะไปหมดแล้ว ถนนหินหยกดิบของที่นี่เดิมทีก็ไม่ได้ใหญ่โตอะไร มีร้านค้าอยู่แค่สิบกว่าร้าน หินหยกดิบที่มีมูลค่าอยู่บ้างโดยพื้นฐานแล้วก็ถูกโจวหยางกว้านซื้อไปจนหมดเกลี้ยง นั่นก็หมายความว่า หินหยกดิบที่เหลืออยู่ ไม่มีของดีหลงเหลืออยู่สักเท่าไหร่แล้ว ผลลัพธ์ที่ตามมาก็คือ คนอื่นที่มาพนันหิน มีความเป็นไปได้สูงมากที่จะขาดทุนย่อยยับ แต่เรื่องนี้โจวหยางไม่ได้สนใจหรอก คนที่สามารถมาพนันหินได้ย่อมไม่ใช่คนยากจนอย่างแน่นอน เหมือนกับที่เคยมีคนไปเที่ยวต่างประเทศแล้วโดนหลอก บนอินเทอร์เน็ตมีกระแสเสียงหนึ่งกล่าวไว้ว่า คนเหล่านั้นบอกว่า คนที่สามารถไปเที่ยวต่างประเทศได้ล้วนไม่ใช่คนจน ดังนั้นการโดนหลอกก็ถือว่าสมควรแล้ว แม้คำพูดนี้จะฟังดูสุดโต่งไปสักหน่อย แต่ถ้ามองในอีกแง่หนึ่ง คำพูดนี้ก็ถือว่าถูกต้อง คนจนไม่สามารถเดินทางไปต่างประเทศได้ ในเมื่อไปต่างประเทศไม่ได้ ย่อมไม่มีทางถูกหลอกลวง ดังนั้นหากนำเรื่องนี้มาเปรียบเทียบกับหินหยกดิบก็เหมือนกัน คนที่สามารถควักเงินก้อนโตมาพนันหินได้ โดยเนื้อแท้แล้วย่อมไม่ใช่คนจน ดังนั้นเมื่อเป็นแบบนี้ เงินทุนของโจวหยางก็ทะลุสามร้อยล้านหยวนไปเป็นที่เรียบร้อยแล้ว พูดให้ชัดเจนก็คือ ตอนนี้ในบัญชีของโจวหยางมีเงินอยู่สามร้อยสี่สิบล้านหยวนนิดๆ เมื่อมีเงินก้อนนี้ เขาก็ไม่ต้องกังวลอะไรอีกแล้ว ไม่ว่าหลังจากนี้จะไปที่เมืองรุ่ยลี่หรือไปทำอย่างอื่น เงินก้อนนี้ย่อมเพียงพออย่างแน่นอน เพื่อเป็นรางวัลให้กับจีหลานเยียน โจวหยางจึงซื้อรถให้เธอคันหนึ่ง เป็นรถหรูที่เขาคิดว่าไม่เลวเลยทีเดียว — ปอร์เช่ พานาเมร่า! รถคันนี้ หากอยู่ในสายตาของคนรวยก็คงถือว่าพอดูได้ แต่ถ้าอยู่ในสายตาของคนธรรมดาทั่วไป รถคันนี้ถือเป็นรถหรูอย่างไม่ต้องสงสัย แต่นี่ก็ช่วยไม่ได้ ใครใช้ให้โจวหยางตอนนี้มีเงินล่ะ? นอกเหนือจากเรื่องข้างต้นแล้วก็ยังมีอีกสองเรื่อง เรื่องแรกคือสือจิ้งอี๋ส่งสุนัขทิเบตันแมสทิฟฟ์มาให้แล้ว สุนัขทิเบตันแมสทิฟฟ์ตัวนี้ดูเหมือนจะเพิ่งอายุครบเดือน ตอนที่ส่งมาถึงยังมีท่าทีหวาดกลัวอยู่บ้าง สิ่งที่ทำให้โจวหยางประหลาดใจก็คือ จีหลานเยียนตกหลุมรักเจ้าตัวเล็กนี่ตั้งแต่แรกเห็น ทั้งป้อนนม ทั้งทำบ้านหมา แถมยังตั้งชื่อให้เจ้าตัวเล็กนี่ว่า — เฮยเสวียนเฟิง! ส่วนเรื่องที่ว่าทำไมถึงตั้งชื่อนี้ โจวหยางก็ไม่แน่ใจนัก อาจจะเป็นเพราะเจ้าตัวเล็กนี่มีสีดำล่ะมั้ง! ยังมีอีกเรื่องหนึ่ง นั่นก็คือเศษซากทั้งสี่กองนั้น มีอยู่ชิ้นหนึ่งที่ได้รับการซ่อมแซมจนเสร็จสมบูรณ์แล้ว ตอนนี้กำลังอยู่ในระหว่างการซ่อมแซมชิ้นที่สอง แต่โจวหยางก็ยังไม่ได้ไปที่บ้านของจูเสวียหัวสักที สาเหตุหลักเป็นเพราะไม่กล้าและไม่มีโอกาส ที่ไม่กล้า เป็นเพราะโจวหยางไม่เคยทำเรื่องแบบนี้มาก่อนเลยในชีวิต ส่วนที่ว่าไม่มีโอกาส เป็นเพราะทุกคืนจีหลานเยียนมักจะสูบพลังของโจวหยางจนหมดเรี่ยวหมดแรง และอีกอย่าง ถ้าโจวหยางออกไปกลางดึก จีหลานเยียนจะต้องสงสัยอย่างแน่นอน ถึงตอนนั้นจะอธิบายก็คงยาก หากคนสองคนเกิดความบาดหมางกันขึ้นมา มันก็ยากที่จะประสานรอยร้าว ดังนั้นโดยปกติแล้วโจวหยางจึงพยายามหลีกเลี่ยงไม่ให้เกิดเรื่องแบบนี้ขึ้น ส่วนเรื่องที่จีหลานเยียนมีความต้องการในบางเรื่องค่อนข้างสูงนั้น หากยืมคำพูดของจีหลานเยียนมาใช้ก็คือ ผู้ชายต้องกินให้อิ่มท้อง ถึงจะไม่ออกไปแอบกินอาหารฟาสต์ฟู้ดนอกบ้าน! พรุ่งนี้คือวันเปิดกิจการร้านขายของเก่า ดังนั้นวันนี้โจวหยางจึงขลุกอยู่ที่ร้านแทบจะทั้งวัน การจัดเรียงสินค้าขึ้นชั้นโชว์และกำหนดราคา ล้วนต้องให้เขาเป็นคนจัดการทั้งสิ้น ไม่เพียงแต่โจวหยางที่กำลังยุ่งอยู่ที่นี่ หวงจี้เฉิง หวงซืออวี่ เถียนเผิง เถียนเสี่ยวอวี่ จีหลานเยียน รวมถึงศิษย์พี่หญิงสื่อซ่างเฟยก็อยู่ที่นี่ด้วยเช่นกัน

"โจวหยาง ภาพวาดนี้คือภาพที่ซ่อนอยู่ในภาพซ้อนภาพนั่นเหรอ?"

หวงจี้เฉิงมองดูภาพวาดดอกโบตั๋นและหินกล้วยชิ้นนี้ ดวงตาแทบจะเปล่งประกายสีเขียวออกมาแล้ว นี่ไม่ได้หมายความว่า ภาพวาดชิ้นนี้มีมูลค่ามากมายมหาศาลอะไร แน่นอนว่าสิบห้าล้านหยวนก็ถือว่าสูงมาก และสูงมากๆ ด้วย แต่ของที่ราคาสูงกว่านี้ หวงจี้เฉิงก็เคยเห็นมาแล้ว สาเหตุที่ดวงตาของเขาเปล่งประกายสีเขียว เป็นเพราะภาพวาดชิ้นนี้มันสมบูรณ์แบบเกินไป ควรจะบอกว่ามันถูกเก็บรักษาไว้ได้อย่างสมบูรณ์แบบเกินไปต่างหาก อันที่จริงของเก่าจำพวกภาพวาดตัวอักษร ล้วนมีจุดร่วมเหมือนกันอย่างหนึ่ง นั่นก็คือยิ่งเก็บไว้นานเท่าไหร่ก็ยิ่งมีมูลค่ามากขึ้นเท่านั้น แต่ในทำนองเดียวกัน ร่องรอยแห่งกาลเวลาก็จะยิ่งปรากฏชัดเจนมากขึ้น ไม่ว่าคุณจะเก็บรักษาไว้ดีแค่ไหน สีสันและเนื้อกระดาษในภาพวาดก็ย่อมเกิดการเปลี่ยนแปลง แต่ทว่าภาพวาดชิ้นนี้ ไม่กล้าพูดหรอกว่ามันเหมือนของใหม่ แต่วัดจากสภาพภายนอกแล้วถือว่าดีกว่ามาก อันที่จริงนี่คือผลลัพธ์ที่ได้จากการซ่อมแซมของกระถางหรูอี้ของโจวหยาง แต่หวงจี้เฉิงไม่รู้ เขาเข้าใจไปเองว่าเป็นเพราะมีภาพวาดอีกชั้นห่อหุ้มอยู่ด้านนอก จึงทำให้ภาพวาดด้านในถูกเก็บรักษาไว้ได้เป็นอย่างดี

"เหล่าหวง ถ้าคุณชอบก็ซื้อกลับบ้านไปเลยสิ!"

โจวหยางยังไม่ทันได้พูดอะไร เถียนเผิงก็เริ่มเอ่ยปากแซวขึ้นมาก่อน หวงจี้เฉิงยิ้มพลางส่ายหน้าแล้วตอบว่า: