บทที่ 134 อวี๋เฉิงไห่

โจวหยางแกล้งทำเป็นไม่รู้จัก ยังไงซะเขากับอวี๋เฉิงฝูก็ไม่มีเรื่องอะไรให้ต้องพูดคุยกันอยู่แล้ว ถึงขนาดที่โจวหยางเคยคิดว่า อวี๋เฉิงฝูเองก็คงจำเขาไม่ได้เหมือนกัน เพราะคืนนั้นคนเยอะแยะไปหมด แถมพวกเขาสองคนก็ไม่ได้เผชิญหน้าหรือพูดคุยอะไรกัน ต่อให้ตอนนั้นจะพอคุ้นหน้าอยู่บ้าง แต่เวลาผ่านไปนานขนาดนี้ จะลืมไปก็เป็นเรื่องปกติ ทว่าฉากที่ทำให้โจวหยางประหลาดใจก็เกิดขึ้น อวี๋เฉิงฝูกลับจำโจวหยางได้

"คุณก็คือโจวหยางใช่ไหม!”

“ฉันคืออวี๋เฉิงฝู อวี๋จินหลงคือลูกชายของฉันเอง!"

โจวหยางถูกทักทายแบบกะทันหันจนรู้สึกงุนงงไปชั่วขณะ ตามหลักแล้วหมอนี่ก็ถือเป็นคนใหญ่คนโตคนหนึ่ง ประกอบกับตัวเขาและลูกชายของอีกฝ่ายก็มีความบาดหมางกัน แค่ไม่ไล่เขาตะเพิดออกไปก็ดีเท่าไหร่แล้ว แต่นี่กลับเป็นฝ่ายเข้ามาทักทายเขาก่อน เรื่องนี้มันดูมีลับลมคมในแปลกๆ

"ที่แท้ก็ประธานอวี๋นี่เอง ผมเกือบจะจำไม่ได้แน่ะ!”