บทที่ 137 เดินทางไปหมางซื่อ

ของพวกนี้ก่อนหน้านี้โจวหยางก็เคยคิดอยากจะเก็บสำรองไว้บ้างเหมือนกัน แต่ก็ไม่มีโอกาสสักที ทว่าตอนนี้ไม่ต้องแล้ว เพราะจูเสวียหัวเตรียมไว้ให้เขาหมดแล้ว ด้วยเวลาที่จำกัด โจวหยางจึงไม่ได้ตรวจสอบสิ่งของทีละชิ้น เขาเลือกหยิบเฉพาะของที่มีประโยชน์กับตัวเองใส่ไว้ในตู้เซฟ ส่วนของที่เขาคิดว่าไม่มีประโยชน์ อย่างพวกเอกสารสัญญาอะไรทำนองนั้น เขาก็ยัดกลับเข้าไปในตู้เซฟตามเดิม จากนั้นก็เก็บตู้เซฟเข้าไปในกระถางหรูอี้ เรื่องราวมาถึงตรงนี้ก็ถือเป็นอันสิ้นสุดลง ลำดับต่อไปก็แค่หาที่ลับตาคน เอาตู้เซฟใบนี้ไปทิ้งก็พอแล้ว ต่อให้ไม่ทิ้งก็ไม่เป็นไร ยังไงซะพื้นที่ในกระถางหรูอี้ก็กว้างขวางเหลือเฟือ เก็บไว้ต่ออีกสักพักก็ไม่มีผลกระทบอะไร พอมองดูตู้เซฟของตัวเองในตอนนี้ ข้างในก็อัดแน่นไปด้วยข้าวของจนแทบจะล้นออกมาแล้ว แค่เงินสดอย่างเดียวก็ใกล้จะทะลุหนึ่งล้านหยวนแล้ว ลำพังของเดิมที่เขามีอยู่ส่วนหนึ่ง พอมารวมกับของที่เพิ่งได้มา กะด้วยสายตาก็น่าจะถึงหนึ่งล้านหยวนแล้ว เงินพวกนี้โจวหยางก็ไม่ได้คิดจะแตะต้อง เขาแค่หยิบติดมือมาสองปึกเพื่อเอาไว้ใช้เป็นเงินสำรองสำหรับพรุ่งนี้ ส่วนที่เหลือก็ล็อกเก็บไว้ทั้งหมด ยังไงซะตู้เซฟใบนี้ก็มีแค่เขากับจีหลานเยียนเท่านั้นที่เปิดได้ หลังจากจัดการทุกอย่างเสร็จสิ้น โจวหยางก็เริ่มทำความสะอาดลานบ้าน ตอนนี้เฮยเสวียนเฟิงเริ่มคุ้นเคยกับโจวหยางบ้างแล้ว จึงเริ่มเข้ามาหยอกล้อเล่นกับเขา อันที่จริงโจวหยางก็อยากจะพาเฮยเสวียนเฟิงไปด้วยนะ ยังไงซะมันก็ยังเล็กอยู่ ช่วงเวลานี้แหละที่เหมาะกับการสร้างความผูกพันที่สุด แต่การนำสัตว์เลี้ยงขึ้นเครื่องบินมันเป็นเรื่องที่ยุ่งยากมาก พอคิดไปคิดมา สุดท้ายก็เลยล้มเลิกความตั้งใจ

เวลาล่วงเลยมาจนถึงวันที่เก้าสิงหาคมอย่างเงียบเชียบ อาจจะเป็นเพราะรู้ว่าโจวหยางกำลังจะเดินทาง เช้าตรู่วันนี้ฝนจึงตกลงมาอย่างหนัก แน่นอนว่านี่ก็เป็นแค่คำพูดล้อเล่นเท่านั้น ตอนนี้เป็นฤดูร้อน การที่ฝนตกมันก็เป็นเรื่องปกติมากๆ ไม่ว่าจะเป็นพายุฝน ฝนตกหนัก หรือพายุฝนฟ้าคะนอง ขอแค่ไม่ใช่ฝนตกพรำๆ ติดต่อกันหลายวัน ในฤดูกาลนี้ล้วนถือเป็นเรื่องปกติทั้งสิ้น แต่เรื่องนี้ก็สร้างความลำบากให้กับการเดินทางของทั้งสามคนไม่น้อย โจวหยางขับรถของตัวเองไปที่พักของเจียงเสวี่ยหรูโดยตรง จากนั้นทั้งสามคนก็เรียกแท็กซี่มุ่งหน้าตรงไปยังสนามบิน สาเหตุที่ไม่ออกรถไปเอง ก็เพราะมันไม่จำเป็นนั่นแหละ ยังไงซะการเดินทางไปครั้งนี้ก็ใช้เวลาไม่ใช่น้อยๆ การจอดรถทิ้งไว้ในลานจอดรถของสนามบิน เรื่องอื่นไม่ต้องพูดถึง เอาแค่ค่าจอดรถอย่างเดียว ก็เป็นเงินก้อนโตแล้ว อันที่จริงเกี่ยวกับเรื่องอัตราค่าจอดรถของสนามบิน โจวหยางก็เคยไปค้นหาข้อมูลในอินเทอร์เน็ตมาแล้วจริงๆ ยกตัวอย่างเช่น สนามบินลู่โข่วของเมืองจินหลิง อัตราค่าบริการของพวกเขาคือ จอดฟรีภายในสิบห้านาที ภายในหนึ่งชั่วโมงคิดค่าบริการหกหยวน หลังจากนั้นคิดค่าบริการทุกๆ ครึ่งชั่วโมงสามหยวน สูงสุดไม่เกินหกสิบหยวนต่อวัน ดังนั้นหากคำนวณจากการเดินทางครึ่งเดือนในครั้งนี้ นั่นก็หมายความว่า แค่ค่าจอดรถอย่างเดียวก็ปาเข้าไปเกือบหนึ่งพันหยวนแล้ว นี่ไม่ได้หมายความว่าโจวหยางจะไม่มีปัญญาจ่ายเงินหนึ่งพันหยวนนี้หรอกนะ แต่ก็อย่างที่บอกนั่นแหละ มันไม่จำเป็น ยังไงซะเงินจำนวนนี้ ถ้าเอาไปเรียกแท็กซี่ไปกลับ คงวิ่งได้ไม่รู้ตั้งกี่เที่ยวแล้ว

เมืองรุ่ยลี่ไม่มีสนามบิน ดังนั้นวิธีที่เร็วและสะดวกที่สุดสำหรับพวกโจวหยางในการเดินทางไปรุ่ยลี่ ก็คือนั่งเครื่องบินไปลงที่เมืองหมางซื่อ เมืองหมางซื่อ ก็เป็นเมืองเดียวในประเทศจีนที่มีชื่อเป็นพยางค์เดียว จากหมางซื่อไปถึงรุ่ยลี่ ก็ยังมีระยะทางอีกประมาณหนึ่งร้อยกิโลเมตร ทั้งสามคนขึ้นเครื่องบินตอนประมาณเก้าโมงเช้า อาจจะเป็นเพราะฤดูกาลนี้ ผู้โดยสารจึงไม่ค่อยเยอะนัก อัตราการเข้าพักเต็มที่ก็แค่ครึ่งลำเท่านั้น นี่เป็นครั้งแรกที่โจวหยางขึ้นเครื่องบิน ดังนั้นเรื่องหลายๆ อย่างเขาจึงไม่ค่อยรู้ โชคดีที่มีจีหลานเยียนคอยอยู่เคียงข้าง ไม่อย่างนั้นคงได้ปล่อยไก่ตัวเบ้อเริ่มแน่ๆ เวลาประมาณสิบเอ็ดโมงครึ่งผ่านไป เครื่องบินก็ร่อนลงจอด นี่เป็นครั้งแรกที่โจวหยางเดินทางมาถึงเมืองที่อยู่ไกลขนาดนี้ เมื่อก่อนที่เขาไปไกลสุดก็แค่เซี่ยงไฮ้เท่านั้น แต่ทันทีที่ลงจากเครื่อง โจวหยางก็สัมผัสได้ถึงการเปลี่ยนแปลงของอุณหภูมิที่นี่ทันที ตอนนี้อุณหภูมิสูงสุดที่เมืองจินหลิงเกือบจะทะลุสี่สิบองศาเซลเซียสแล้ว บางครั้งก็ทะลุกำแพงสี่สิบองศาไปแล้วด้วยซ้ำ ยังไงซะเมืองจินหลิงก็เป็นหนึ่งในสี่เมืองเตาเผาของประเทศจีน แต่พอมาถึงที่นี่ โจวหยางรู้สึกได้เลยว่าอุณหภูมิมันลดฮวบลงมาทันที ต่อให้ตอนนี้จะเป็นตอนเที่ยง อุณหภูมิก็น่าจะไม่เกินสามสิบองศาเซลเซียส สิ่งนี้ทำให้โจวหยางเกิดความรู้สึกอยากจะซื้อบ้านพักตากอากาศไว้ที่นี่เพื่อมาพักร้อนเลยทีเดียว

"โจวหยาง พวกเราจะหาอะไรทานกันก่อน หรือจะหารถตรงไปที่รุ่ยลี่เลยคะ?"

ทันทีที่ลงจากเครื่อง เจียงเสวี่ยหรูก็เอ่ยถามขึ้นมา โจวหยางจึงหันไปมองจีหลานเยียน ความหมายนั้นชัดเจนมาก