บทที่ 138 รูปแบบการร่วมมือใหม่

ระยะทางหนึ่งร้อยกิโลเมตร ใช้เวลาขับรถเกือบสองชั่วโมงเต็ม สาเหตุหลักเป็นเพราะสภาพถนนที่นี่ไม่ค่อยดีนัก ต่อให้คุณอยากจะขับเร็วแค่ไหนก็ขับไม่ได้หรอก ดังนั้น ตอนที่ทั้งสามคนเดินทางมาถึงเมืองรุ่ยเฉิง เวลาก็ล่วงเลยมาจนเกือบบ่ายสองโมงแล้ว พวกเขาจึงหาโรงแรมที่ดูดีมีระดับหน่อยในบริเวณใกล้เคียงกับตลาดหินหยกดิบ ในที่สุดทั้งสามคนก็เช็คอินเข้าพักได้สำเร็จ ตลอดการเดินทาง โดยพื้นฐานแล้วเจียงเสวี่ยหรูจะเป็นคนคอยถ่ายทอดประสบการณ์ให้โจวหยางฟัง อย่างเช่น รถแบบไหนที่ห้ามนั่ง ร้านอาหารแบบไหนที่ห้ามเข้า และโรงแรมแบบไหนที่ห้ามพัก เป็นต้น ใจความสำคัญก็คือ พยายามหาสถานที่ที่ดูน่าเชื่อถือและถูกกฎหมายให้มากที่สุด ยังไงซะที่นี่ก็เป็นพื้นที่ห่างไกลความเจริญ การจะมีคนร้อยพ่อพันแม่ปะปนกันอยู่ย่อมเป็นเรื่องปกติ โดยเฉพาะเรื่องการเข้าพักในโรงแรม พวกเกสต์เฮาส์หรือโรงแรมราคาถูก ถือว่าไม่ปลอดภัยอย่างมาก ถึงขั้นมีบางแห่งแอบติดตั้งกล้องวงจรปิดขนาดจิ๋วซ่อนไว้ในห้องพักด้วยซ้ำ สรุปก็คือ ทั้งความปลอดภัยในทรัพย์สินและความเป็นส่วนตัว ล้วนไม่สามารถรับประกันได้เลย โจวหยางถือว่าได้เรียนรู้เรื่องราวใหม่ๆ ไม่น้อย แต่ในสถานการณ์ปกติ เรื่องพรรค์นี้ก็ไม่ได้เกิดขึ้นง่ายๆ หรอก โดยเฉพาะกับโรงแรมที่ค่อนข้างมีมาตรฐาน อย่างเช่นโรงแรมที่พวกเขาเข้าพักอยู่ในตอนนี้ ก็ถือเป็นโรงแรมที่มีมาตรฐานดีทีเดียว ทั้งสามคนจองห้องพักไว้สองห้อง หลังจากจัดการเรื่องที่พักเสร็จเรียบร้อย ก็พากันออกไปหาอะไรทาน หลังจากทานอาหารมื้อที่บอกไม่ได้ว่าเป็นมื้อเที่ยงหรือมื้อเย็นเสร็จแล้ว ทั้งสามคนก็พากันเดินไปที่ตลาดหินหยกดิบ ทันทีที่ก้าวเข้าไป โจวหยางก็ถึงกับตกตะลึงกับภาพที่ปรากฏแก่สายตา ความรู้สึกแรกคือใหญ่ ความรู้สึกที่สองคือใหญ่เป็นพิเศษ ถ้าเปรียบสถานที่แห่งนี้เป็นภูเขาลูกใหญ่ ถนนหินหยกดิบที่เมืองจินหลิง ก็คงเปรียบได้แค่ทางเดินเท้าเล็กๆ คดเคี้ยวเท่านั้น ทั้งสองแห่งไม่สามารถนำมาเปรียบเทียบกันได้เลยแม้แต่น้อย

"เป็นไงล่ะ? อึ้งไปเลยใช่ไหม?"

เจียงเสวี่ยหรูมองสีหน้าของโจวหยางแล้วเอ่ยปากแซว

"ครับ ตกใจจริงๆ นึกไม่ถึงเลยว่าตลาดที่นี่จะใหญ่โตขนาดนี้”

“พวกเราลองเดินดูคุณภาพและราคาของหินหยกดิบก่อนก็แล้วกันครับ!"